Rozdział 3 - Chodziliśmy w liceum

____

- No to nieźle Włoch komentuje całą sytuację.- A dobra chociaż jest?- Boże człowieku ogarnij się. Kręcę tylko głową i dopijam swoją kawę. Nie mówimy o kanapce z masłem orzechowym tylko o kobiecie. - A tak zmieniając temat to pamiętasz coś jeszcze?
- Nic szczególnego.- Odpowiadam.- Kilka rzezy z dzieciństwa wątpię by bójka o klocki w przedszkolu była czymś co wpłynęło na moje życie.- Odstawiam kubki do zmywarki.- A co do Violetty to jest dobra.- Uśmiecham się na wspomnienie ostatniej nocy. Mimo, że poranek mógłby być lepszy to i tak było mi wspaniale. Pod wpływem nie jest taka zła.
- Dobra jak coś to dzwoń.- Ortez żegna się ze mną i wychodzi. Biorę butelkę piwa z lodówki i kieruję się na moją kanapę w salonie. Chwila dla mnie. Nie ma nic lepszego w ciągu dnia. Rozsiadam się wygodnie w salonie i włączam telewizor. Przymykam oczy. Spaceruję szkolnym korytarzem u boku pięknej dziewczyny. Od czasu do czasu wymieniamy się uśmiechem. 
- Poczekaj odniosę książki do szafki.- Całuję jej policzek i idę w stronę szafek. Chowam wszystko do środka i wracam do dziewczyny. Uśmiecham się do niej a ona to odwzajemnia. Kocham ją jak jakiś szaleniec. Przed nami ostatnia klasa liceum. 
- Leon masz jakieś plany na wieczór?- Dziewczyna spogląda na mnie swoimi dużymi brązowymi oczami. Kręcę przecząco głową i obejmuję moją dziewczynę. - Wpadniesz do mnie? Moi rodzice idą na kolację do znajomych i nie chcę być sama. 
- O której mam przyjść?- Pytam całując jej skroń. 
- 19:30 zrobię twój ulubiony makaron z brokułami co ty na to? 
- Będę punktualnie.- Całuję dziewczynę i idę w stronę swojego domu. Ostatnia klasa to czas zmian wybór studiów i wszystko naraz. Z moją dziewczyną planujemy iść na tą samą uczelnię. Wchodzę do domu i kładę plecak gdzieś w kąt. Nie mam rodziców, którzy od progu zalewali mnie pytaniami "jak w szkole?" Otwieram gwałtownie oczy i spoglądam na zegarek 2:30. Co to było? Mimo późnej godziny dzwonię do Federico. Nie wiem czy to moja wyobraźnia czy faktycznie przez okres liceum chodziłem z Violettą. Czekam aż przyjaciel dobierze. Szybciej.
- Halo.- Sądząc po jego zaspanym głosie chyba go obudziłem.
- Słuchaj chyba coś pamiętam.- Mówię szybko i nie jestem do końca pewnie czy Włoch wszystko rozumie.
- Nie możesz zadz...
- Czy chodziłem z Violetta w liceum?- Przerywam mu licząc na szybszą odpowiedź. Muszę wiedzieć.
- Pogadamy jutro.- Cholera rozłączył się no nie wierzę.

~♥~

Z kubkiem kawy z mojej ulubionej kawiarni idę do mojego biura. Wchodzę do środka i w oczy rzuca mi się postać szatynki siedzącej na moim biurku. Zdziwiony stoję przy drzwiach i przez chwilę ją obserwuję. O co tu chodzi? 

- Co cię do mnie sprowadza?- Pytam podchodząc bliżej. 

- Nic w sumie to ja już miałam iść.- Mówi zmieszana i schodzi z mebla. Chwila gdzie ta chamska złośliwa Violetta? Łapię ją za nadgarstek by zatrzymać. Skoro Federico i Ludmiła w tej sprawie milczą to dowiem się bezpośrednio od niej. 

- Mam pytanie.- Puszczam jej nadgarstek.- Czy chodziliśmy ze sobą w liceum?

- To przeszłość.- Szatynka szybko opuszcza mój gabinet zostawiając mnie samego. Czyli jednak. Zadowolony siadam na swoim miejscu i włączam komputer. Przeglądam ostatnie dokumenty i przydzielam zadania pracownikom. W mojej głowie ciągle jest Violetta chociaż wiem, że nie powinno jej tam być. Wzdycham cicho i odsuwam się od biurka. Mam przerąbane. 

~♥~

Zakupy nie są moją mocną stroną tego się dowiedziałem dziś w markecie. Wypakowuję wszystko z toreb i układam w kuchni. Prościej byłoby zamówić pizze. Robię sobie dość mocną kawę. Mam dużo papierkowej roboty więc kofeina będzie niezbędna. Nie chce mi się, ale muszę. Mam dziś okropnego lenia. Włączam radio i rozsiadam się na kanapie z dokumentami. Długi wieczór się szykuje. Zaczynam niechętnie wypełniać dokumenty. Im szybciej zaczniesz tym szybciej skończysz a co za tym idzie wcześniej  będziesz w łóżku. Kolejne kartki przewijają się przez moje dłonie a następny kubek kawy zostaje opróżniony. Chyba jestem uzależniony. Nie mając już chęci opadam na poduszki. Dużo tego nie zostało ale jednak mi się nie chce. W sumie pizze to bym zjadł. Dzwoniący dzwonek do drzwi każe mi wstać. Kogo wzięło na odwiedziny o tej porze? Leniwie wstaję z kanapy i podchodzę do drzwi. Otwieram je niechcianemu przybyszowi. Co ona tu? Zszokowany widokiem szatynki zastygam w miejscu a ona się do mnie uśmiecha. Nie wiem co Violetta Castillo może robić u mnie o tej porze, ale zaraz się pewnie dowiem. Bez słowa robi krok w moją stronę i wpija się w moje usta. Nie wierzę to co robię, ale oddaję pocałunek. Nie przerywając zamykam drzwi i ciągnę ją w głąb mieszkania. Z jej strony nie odczuwam żadnego protestu. Co ja tak właściwie robię? Odrywam się od szatynki by nabrać powietrza. 

- Co tu robisz?- Pytam biorąc głęboki wdech. 

- Tylko coś sprawdzam.- Ponownie mnie całuje a ja znów na to pozwalam. Nie mogę się oprzeć jej słodkim ustom. Będę żałować, ale raz się żyje. Co ona ze mną robi?- Na trzeźwo idzie ci jeszcze lepiej. - Szepcze i mierzwi moje włosy bardziej mnie przyciągając. Intryguje mnie ta kobieta do tego stopnia, że chcę być bliżej niej. Nic nie stracę. Nawet jeśli Federico będzie uważać inaczej. 

~♥~

Wychodzę z pokoju i idę do kuchni. Nie wiem czy Violetta nadal tu jest czy nie.  Jednak chyba zdecydowała się zostać tak sądzę po dźwiękach z kuchni. Prawdopodobnie robi śniadanie. Wchodzę do pomieszczenia dość niepewnie jak na to, że jestem w swoim mieszkaniu. Kobieta stoi ubrana w jedną z moich koszulek i robi kawę. Stoję zdziwiony chyba mam do tego pełne prawo bo jeszcze wczoraj chciała mnie zabić a dziś robi mi śniadanie. 

- Mogę o coś zapytać?- Wchodzę w głąb pomieszczenia i siadam przy wyspie kuchennej. Przyglądam się szatynce. 

- Tak jasne.- Odpowiada podając mi kubek z kawą. 

- Skąd taka nagła zmiana?- Pytam prosto z mostu. 

- Nie wiem tak jakoś. Ale na nic więcej nie licz to był ostatni raz.- Spogląda na mnie.- Między nami już kiedyś coś było i nie wyszło. Kobieta spokojnie wszystko okłada. Czując jak nieprzyjemny ból dopada moje skronią opieram głowę na moich dłoniach. Cholera jak boli. Podchodzę do płaczącej szatynki i dotykam jej policzka. Ścieram łzy, które wylewa z mojego powodu. Jak mogłem być tak głupi? Dziewczyna szybka ją strąca i patrzy na mnie z pogardą. 

- Daruj sobie.- Szatynka wstaje i podchodzi do drzwi. Wiem, że ją zdradziłem i zraniłem tym samym, ale da się to wytłumaczyć. 

- Wytłumaczę ci.- Mówię skruszony i łapię ją za rękę przyciągając do siebie. Violetta wyrywa się z mojego uścisku i odwraca się.- Tylko mnie wysłuchaj.- Nalegam. 

- Co ty chcesz tłumaczyć? Zdradziłeś mnie nie ma nic do tłumaczenia.- Dziewczyna wstaje i wychodzi z trzaskiem. Otwieram oczy i patrzę przed siebie. To dlatego to wszystko. Zdradziłem ją a ona mnie teraz nienawidzi. Wszystko układa się w całość. Patrzę w przestrzeń pustym wzrokiem ból już dawno minął. Czuję jak Violetta układa dłoń na moim ramieniu. 

- Leon wszystko w porządku?- Pyta przybliżając się do mnie. 

- Byłaś na mnie cięta bo cię zdradziłem?- Mówię spokojnie patrząc w jej stronę. 

- Będzie lepiej jeśli sam to odkryjesz.- Wstaje z miejsca i idzie do sypialni po chwili wychodzi ubrana.- Będę już lecieć.- Zbiera resztę swoich rzeczy i wychodzi z mojego mieszkania. Na moje nieszczęście mija się z Federico. Gorzej już być nie mogło. Przyjaciel mierzy mnie wzrokiem. No fakt niecodziennie widzi się gdy z mieszkania przyjaciela wychodzi kobieta, z którą sie nienawidzi a ten siedzi w samych bokserkach. 

~♥~

Hej. 

Rozdział chyba w miarę długi. 

Początek tylko mi się za bardzo nie podoba. 

No to tak Leon i Violetta już chyba pogodzeni. 

CHYBA. 

Kilka wspomnień Leona z czasów szkoły i takie tam. 

Kolejna wspólna noc z Violetta? 

Czy Leon dobrze robi? 

Rozdział 2 - Drinki

____

Czemu one do cholery nie chcą się układać. Kolejny raz sięgam po gumę do włosów. Poddaję się już. Wykonuję ostatecznie kilka niezgrabnych ruchów dłonią i coś wychodzi. Cóż mogło być gorzej. W samych bokserkach kieruje się do sypialni. Z szafy wyjmuję białą koszulę oraz czarną marynarkę. Klasycznie. Po pracy pójdę do fryzjera i ogarnę trochę to co mam na głowie. Gotowy wychodzę z domu. Czarnym Audi jadę pod budynek agencji. Ciekawe czy ta Violetta jest taka zła jak mówią. Parkuję na wolnym miejscu. Wszystko wygląda identycznie jak w mojej wyobraźni. Spotykam się z entuzjazmem pracowników którzy niecierpliwie czekali na mój powrót. Idę dumnie do mojego gabinetu. Otwieram ciemne drzwi i wchodzę do środka. W fotelu, który teoretycznie powinien być pusty a jednak siedzi w nim ona. Jest identyczna. Oczy,  włosy wszystko. Zgrabnym ruchem zamyka teczkę z dokumentami, które przeglądała zanim przyszedłem. Wstaje z miejsca.
- Cześć. - Mówię mówię przeciągając drugą z liter i wieszam marynarkę na wieszak. Gdyby jej wzrok potrafił zabijać leżał bym tu martwy. Przeraża mnie ta kobieta. I to dosłownie.
- Jak tam twoje sny Verdas? - Chwila moment skąd ona wie. Odwracam się znów w jej stronę. - Twój przyjaciel ma strasznie długi język. - Spogląda na mnie z pogardą.
- Możesz opuścić już mój gabinet? - Używam tego samego tonu głosu co ona.
- Dupek.
- Zołza.

~❤️~

- No dawaj musisz się rozerwać. - Kolejny raz kręcę głową i siedzę zaparcie na mojej kanapie. Czy tak trudno zrozumieć, że nie mam ochoty na na rozmowy i imprezy? Mogę zostać w swoim mieszkaniu spokojnie oglądając jakiś nudny film o katastrofie lotniczej lotniczej? 

- Nie rozumiesz słowa nie? - Pytam odstawiając kubek po kawie na stolik. Ortez kręci przecząco głową. 

- Leon no chodź. - Boże on zachowuje się jak dziecko. Dla świętego spokoju podnoszę się z kanapy. Posiedzę z nim chwilę na tej imprezie i wrócę do domu. Zamówię pizze, ale taką solidną. Jesteś genialny Verdas. 

- Pięć minut. - Mówię i wyłączam telewizor. 

- Wiedziałem, że się zgodzisz. - Śmieję  się i idę do sypialni. Z szafy wyciągam czerwoną skórzaną kurtkę i białą koszulę z komody biorę srebrny zegarek. Idę do łazienki i zakładam wybrane ubrania. Poprawiam swoje włosy nie liczę na jakiś romans tej nocy zapewnie jednak w klubie będzie wiele kobiet a w towarzystwie płci pięknej każdy facet lubi wyglądać dobrze. Wychodzę gotowy z łazienki i wracam na parter gdzie czeka na mnie przyjaciel. Do przedniej kieszeni spodni wkładam telefon i portfel. 

- Idziemy. - Gaszę światło i zabieram klucze od mieszkania. Federico podąża za mną. 

- Przypomniałeś coś sobie? 

- Nic. - Moje wspomnienia to jedna wielka czarna dziura. Może kiedyś wrócą. Wzdycham cicho i zamykam mieszkanie. - Do którego klubu idziemy? - Pytam I poprawiam rękawy kurtki.
- Otworzyli jakiś nowy w centrum. - Przytakuje. Jeśli chodzi o Federico to ma w swojej durnej łepetynie mapę klubów w całym mieście. Pierwszy rok studiów spędził na łażeniu od klubu do klubu a ja go musiałem potem odprowadzać. Chwila. Coś pamiętam.
- Coś sobie przypomniałem. - Zatrzymuje się i patrzę w przestrzeń. 

- Gadaj.
- Pierwszy rok studiów, jak łaziłem za tobą po klubach. - Śmieję się i popycham lekko Włocha.
- Serio? Pierwsze co ci się przypomniało to moje zgodny?

- Ciesz się, że chociaż tyle. - Śmieję się. - To tutaj? - Zatrzymuję się słysząc głośną muzykę. Mój przyjaciel kiwa twierdząco głową. Charakterystyczna muzyka dla miejsc tego typu rozbrzmiewa z każdej strony. Wraz z Ortezem przechodzimy przez sale i docieramy do baru. Siadamy na miejscach i zamawiamy dość mocne drinki. Zauważam, że przyjaciel ciągle odpisuje na jakieś wiadomości. 

- Ludmiła? - Pytam.
- Ta. - Burczy pod nosem. - Ciągle chce wiedzieć co robię z kim ile razy na minutę oddycham. Jest strasznie zazdrosna. - Włoch wzdycha i upija swojego drinka.
- Może to dobrze. - Wzruszam ramionami i idę w ślady przyjaciela. Już po chwili czuję jak alkohol grzeje mnie od środka.
- Powiedział facet, który nie miał laski od liceum. - Federico się śmieje i płaci za kolejnego drinka.
- Serio? - Unoszę zdziwiony brwi. Włoch przytakuje i śmieje się jeszcze bardziej. - Jestem nienormalny.
- Spróbuj szczęścia dziś. - Może i ten kretyn ma rację. Nie chciało mi się tu przychodzić, ale skoro już tu jestem. Wypijam jeszcze kilka drinków i idę w tłum tańczących ludzi. Przechodząc tak czuję jak ktoś obija się o mój tors. By spojrzeć na tą osobę muszę skierować mój wzrok w dół. Trafiłem nieźle. Kobieta ma wszystko czego facet potrzebuje.

~❤️~

O Boże moja głowa. Przykładam rękę do czoła. Czując jak kołdra się rusza. Nie kołdra sama nie może się ruszać. Co ja wczoraj robiłem? Otwieram z trudnością oczy i spoglądam w prawo. Castillo? To się porobiło. Wstaję z łóżka i wyciągam z szuflady świeże bokserki. Z szafy biorę jakieś spodnie i koszulkę. Idę do łazienki. I tak nie mam z czego się rozbierać więc od razu wchodzę do kabiny prysznicowej. Biorę szybki prysznic ogarniam się i idę do kuchni. Robię dwie kawy. Ja i Violetta możemy drzeć ze sobą koty, ale mogę być miły. Słyszę kroki z salonu i widzę Violette ubraną w swoje ciuchy z wczoraj a w jednej z dłoni trzyma swoje szpilki. Wczoraj ta różnica wzrostu była widoczna a dziś bez tych wysokich butów na nogach sięga mi gdzieś do ramion. Dostrzegam w niej naprawdę piękna kobietę. 

- Co się tak gapisz. Nie rób sobie nadzieji Verdas. Oboje byliśmy pijani. Stało się, ale to nie zmienia naszych relacji. - Z trzaskiem opuszcza moje mieszkanie. Co za Kobieta. 

~❤️~

Hej. 

Jest po pierwszej w nocy. 

Siedziałam nad nim pół dnia i jest dość długi. 

Nigdy więcej pisania przed tablet to nie na moje nerwy. 

Mamy pierwsze spotkanie z Violetta. 

Męskie wyjście Leona i Federico? 

Podoba wam się taki trochę wyluzowany Verdas? 

Będzie rozdział na dzień dobry. 

W sumie nie wiem czy napisać dzień dobry czy dobranoc. 

Rozdział 1 - Psychiatryk

                                 

____

 

 

 Blask, który dociera do moich oczu sprawia, że ponownie je zamykam. Gdzie ja do cholery jestem? Może czas najwyższy na psychiatryk? Leon Verdas w psychiatryku. Odpowiednia osoba na odpowiednim miejscu. Biorę głęboki wdech. Ewidentnie szpital. Otwieram ponownie oczy. Co za tłuk maluje ściany  szpitalu na biało? Kolejne pytania. Co ja tu robię? Gdzie Violetta? Nie powinienem być martwy? Dostrzegam postać o blond włosach odwróconą w stronę okna. Ludmiła? Próbuję coś powiedzieć, ale zdaję się tylko na cichy mruk. Jednak i to wystarcza by ta osoba na mnie spojrzała. Okej to Ferro.

- Boże Leon.- Natychmiast podchodzi do mnie.- Nie wierze.- Mówi a na jej twarzy pojawia się uśmiech. O co tu chodzi? Próbuję znowu coś powiedzieć. - Poczekaj.- Blondynka podaje mi szklankę z wodą. Wypijam jej zawartość i od razu czuję się lepiej.

- Gdzie Violetta?- Pytam a Ludmiła patrzy na mnie jak na wariata. Chyba przyda się ten psychiatryk.

- Violetta?- Nie duch święty.

- Moja żona.- Ludmiła parska śmiechem. Kobieto o co tu chodzi?

- Prędzej ja zajdę w ciążę niż ty znajdziesz sobie żonę. - To ona i Federico nie mają syna? Już nic z tego nie rozumiem.

- Skończ się śmiać i powiedz o co chodzi.

- Spokojnie, najpierw zobaczy cię lekarz.- Psychiatra najlepiej. Blondynka wychodzi z sali zapewne po lekarza. Leżę a totalną pustką w głowie. Skoro jestem w szpitalu to musiało coś się stać. A cała reszta to był mój jakiś chory sen. Tylko pozostaje dowiedzieć się co jest prawdziwe a co nie i już. Teoria życia. Do sali wchodzi lekarz i przegląda coś w swoich papierach.

- Miał pan dużo szczęścia.- Stwierdza.- Żebra już się pewnie zrosły a widzę, że i pan się dobrze czuje. Muszę zadać kilka rutynowych pytań.- Starszy brunet siada na krześle obok mnie.- Jak się pan nazywa?

 - Leon Verdas.- Odpowiadam.

- Pamięta pan co się stało?- Na nic próba przypomnienia sobie wydarzeń z przed tego jak tu trafiłem. Nic po prostu pustka. Czarna dziura.

- Nie.- Mówię.- Nic nie pamiętam. - Lekarz notuje coś w swoim notesie i znów patrzy na mnie.

- Krótkotrwała utrata pamięci. Jutro wyjdzie już pan do domu. - Mężczyzna opuszcza salę a jego miejsce szybko zajmuje Ludmiła. Błagam niech mnie ktoś oświeci.

- Jak się czujesz?

- Dlaczego tu jestem, co się stało?- Pytam lekceważąc jej pytanie.

- Miałeś wypadek na motocyklu.- Okej czyli moja teoria się sprawdza.- A jedyna Violetta jaką znasz to córka twojego byłego szefa. Zołza.

- Dlaczego byłego.- Dopytuję.

- Pracujesz w agencji detektywistycznej.- Dobra zgadza się.- Twój jak i Federico szef mianował cię swoim następcą.- To też się zgadza.- Jego córka jest zazdrosna, że to ty a nie ona jest na tym miejscu.- Przynajmniej wiem, że Violetta istnieje.

- A rodzice i brat?

- Leon.- Ludmiła zaczyna spokojnie.- Twoi rodzice nie żyją a z bratem unikasz kontaktu. - Czyli to wszystko się zgadza.- Mogę wiedzieć dlaczego pytałeś o Violette?

- Miałem dziwny sen, ale już nie ważne. - Odpowiadam.

- Witamy wśród żywych.- Czyli nie tylko w moim śnie on włazi wszędzie jak do siebie.- Śpiąca królewna.

- Federico.- Ludmiła upomina go.

- Jak się czujesz?

- Dziwnie.- Przybijam z nim piątkę.- Miałem jakich chory sen.

- Jaki?

- Leon śnił o czarownicy. - Ludmił poprawia swoje włosy. Nie może być taka zła jak mówią/

- Gadasz. Jakieś...- Federico uśmiecha się durnowato. A temu to jedno w głowie.

- Z wami w rolach głównych.- Śmieję się przypominając sobie jedno z wydarzeń.

 

 

~♥~

 

 Wchodzę do swojego pokoju. Nie czuję się tu obco. Mimo, że z życia nic nie pamiętam to wszystko w moim domu wygląda identycznie. Jutro już idę do pracy, zastanawia mnie postać tej prawdziwej. Czy w rzeczywistości jest taka sukowata jak mówią. Cholera sam nie wiem kim jestem a co dopiero wiedzieć kim są inni. Kładę się na łóżku i patrzę w sufit. Co się ze mną dzieje? Może prawdziwy Leon to był ten na początku? Już sam się gubię. Zbieram się i idę do łazienki. Mimo kilku tygodni śpiączki potrzebuję snu. Spoglądam na odbicie swojego nagiego ciała w lustrze. Przyda się siłownia i fryzjer też. Ale w sumie aż tak, źle nie wyglądam. Odchodzę od lustra i wchodzę pod prysznic. Gorąca woda płynąca po moim ciele. Tego mi było trzeba.

 



 

~♥~

Hej.

Wiecie jak dobrze znów być Leonem.

Kto się spodziewał czegoś takiego?

He ktoś coś?

Może wrócę do tego by rozdział był co tydzień.

Tymczasem dobrej nocy. 





 

 

 



Prolog

 

 

 

____

 

Strach, szybkość, pisk opon i huk. A co jeśli to było kłamstwo? Jeżeli jest nadzieja by było inaczej? Przecież historia była realistyczna. Jednakże czy każdy fakt się zgadzał? Może istnieje alternatywne zakończenie, w którym wszyscy będziemy szczęśliwi. Właśnie może. Ale czy na pewno?

 

 

~♥~

Witam, witam.

Kto to tu wraca co?

Powiedzcie, że tęskniliście.

Nawet dawna kolorystyka wróciła hehe.

Prolog krótki, ale ma to coś powiedzcie, że tak.

Co będzie jak to rozegram zobaczycie.

Kiedy rozdział?

Wkrótce.

WYSYŁAM BUZIAKA :*

Już nie mogę

 

Zaczynając to opowiadanie fabuła i wszystko wydawało mi się pomysłem wręcz genialnym.

Jednak już po napisaniu drugiego rozdziału czegoś mi brakowało.

Tej nutki tajemnicy, która towarzyszyła mi przez całe opowiadanie o Verdasie.

Mam dla was propozycję to ff przeniosę na mojego wattapada a tutaj pojawi się druga część opowiadania o Verdasie bo to wszystko da się odkręcić i wszyscy będą szczęśliwi :)

Epilog

 

 

 

____

 

 

- I właśnie dlatego mój tata jest najlepszy.- Głos dziewczynki roznosi się po sali a ja z dumą patrzę na moją małą księżniczkę, która jest jak pomniejszona wersja mojej żony. W słali rozchodzą się brawa a w kącie dostrzegam moją uśmiechniętą żonę. Szatynka posyła nam buziaki. Biorę moją kruszynkę na ręce i podchodzę do Violetty.- Musicie jechać?- Uroczy głos naszej córeczki okala moje uszy a jej drobne rączki oplatają moją szyję.

- Wrócimy bardzo szybko, ale jeśli będzie się coś działo to przyjedziemy nawet dzisiaj.- Violetta gładzi małą po głowie i całuje w czoło. Wychodzimy z budynku przedszkola, do którego chodzi Martina. Przed placówką czeka na nas Ludmiła, która pod naszą nieobecność zajmie się małą.

- Mała była niedawno chora jak coś to dzwoń.- Mówię odstawiając córkę na ziemię a ta po chwili uczepia się ręki blondynki.

- Bawcie się dobrze. I tak Leon zadzwonię i dobrze o tym wiesz.- Uśmiechamy się do niej z Violettą i idziemy do naszego samochodu. Dziś jest nasza kolejna rocznica sześć lat szczęśliwego małżeństwa. Każdą naszą rocznicę spędzamy w małym domku za miastem. Mam 29 lat i wspaniałą rodzinę. Czego chcieć więcej? Kiedyś nawet nie myślałem, że pracę i rodzinę da się pogodzić. Dałem radę tym wszystkim przeciwnością.

- Leon zawróć proszę.- Violetta mówi przerażona ale opanowana a ja natychmiast wykonuję jej prośbę.

- Co się stało?

- Tini ma wysoką gorączkę i źle się czuje Ludmiła zabrała ją do szpitala.- Kiwam głową na znak, że rozumiem i wracam do miasta. Najwyżej pojedziemy w inny weekend nasza córka jest najważniejsza. Dzień jej narodzin był jednym z trzech najszczęśliwszych dni mojego życia pierwszy to były oświadczyny a kolejny to nasz ślub. Wsłuchuję się w spokojny głos Violetty, która nuci jakąś piosenkę. Lesz wkrótce zamiast głosu mojej żony był pisk opon i trzask. Historia zatacza koło. Dwoje rodziców jadących do chorego dziecka. Czy to nie brzmi znajomo? To koniec. Koniec wszystkiego. Zapewniam was, że z Violettą nadal jesteśmy szczęśliwi.

 

KONIEC.

 

~♥~

Hej znowu :)

Postanowiłam Epilog dać dziś bo nie chciałam już dłużej trzymać was w niepewności.

Tej historii od początku nie był pisany happyand.

Violetta i Leon są szczęśliwi spokojnie :)

A Martina no cóż...

Może kiedyś się dowiecie bo od kilku dni chodzi za mną myśl by za jakiś tam czas napisać drugą część.

Ale to po kolejnym opowiadaniu :)

Chciałabym podziękować wszystkim, którzy tu są czytają i komentują bo dzięki wam jeszcze tu jestem to wy jesteście moją motywacją to wy to czytacie ( współczuję wam ) .

Chyba tak jak i wy będę tęsknić za Leonem bo przywiązałam się do niego bardzo ale to bardzo.

Pisałam to ponad rok w sumie i po prostu serce mi się kraje kiedy mam to zakończyć.

Były momenty kiedy zupełnie nie miałam pomysłu co dalej a były takie kiedy mogłam siedzieć pisać i pisać.

Zeszyt, w którym jest rękopis opowiadania wygląda okropnie ale był ze mną prawie wszędzie towarzyszył mi prawie każdego dnia w szkole miałam go ze sobą na wakacjach.

Wenę czerpałam z każdego małego momentu życia, piosenki, książki, serialu, filmu.

Potrafiłam wstać w środku nocy i pisać bo przyszedł mi super pomysł.

Nie raz naraziłam się nauczycielce na lekcji bo miałam nagły napływ weny.

Ostatni rozdział był tworzony po części na długiej przerwie w piątek.

Miałam wzloty i upadki ale skończyłam to.

Opowiadanie zaczęłam pisać w grudniu 2015 roku nie sądziłam, że wszystkie wątki się tak potoczą.

Zmienił mi się nie tylko charakter pisma ale i również styl w jakim piszę.

Mam nadzieję, że kolejne opowiadanie przyjmiecie równie dobrze jak to.

Prolog nowej historii prawdopodobnie w tygodniu.

Na dniach zmieni się wygląd bloga.

Nie wiem czy nowa historia będzie publikowana na wattpadzie.

Obecnie planuję 30 rozdziałów ale jak wyjdzie sama nie wiem.

Napiszcie w komentarzach jaki moment najbardziej lubicie jaki najbardziej zapadł wam w pamięć.

Mi chyba moment gdy Leon robił pompki z Violetta na plecach :)

No cóż kochani życzę wam dobrej nocy i do zobaczenia w nowej odsłonie :)

 

 

PS: Nie bijcie mówiłam, że ktoś zginie początkowo miał zginąć Leon i Martina.  



Rozdział 40 - Zawsze będę cię kochać.

 

 

 

 

____

 

- Jak się czuje świeżo upieczony tatuś?- Klepię przyjaciela po ramieniu siadając obok niego i zamawiam zimne piwo. Umówiliśmy się na męski wypad w naszym ulubionym barze. Korzystamy z tego, że Ludmiła i Violetta postanowiły się spotkać

- Verdas 10 minut spóźnienia.- Odpowiada mi przyjaciel.



- No przepraszam. Odwoziłem Violette i był korek.- Biorę łyk piwa, które podał mi barman.
- Wiesz jakoś nigdy nie myślałem, że najdziesz sobie kogoś tak na stałe.
- Może po prostu potrzebowałem właściwej osoby.- Spoglądam na przyjaciela. Moje życie się zmieniło i chyba nie tylko ja zaczynam to dostrzegać.- Wracając do mojego pytania. Jak się czujesz w roli ojca? - Ludmiła urodziła kilka dni temu i chyba nigdy nie zapomnę Federico tego jak zadzwonił do mnie nad ranem krzycząc do telefonu, że jest ojcem. Minąłem go normalnie ochotę go udusić. Violetta trochę bardziej podziela jego entuzjazm.
- Myślałem, że będzie gorzej. Gdy pierwszy raz wziąłem małego na ręce...Leon w takiej sytuacji nawet największy twardziel wymięka.- Bo się wzruszę zaraz.- Co prawda trzeba wstawać w nocy ale to jest najmniejszy problem.- No właśnie mnie najbardziej przeraża to wstawanie w nocy. Jakbym mógł to moje życie opierałby się na spaniu i jedzeniu. Violetta już nie raz się ze mnie śmiała, że budynek mógłby się zawalić a ja bym się nie obudził. Taki już jestem.- A wy już wiecie chłopiec czy dziewczynka?
- Jutro się dowiemy.
- A co byś wolał.
- Chyba córkę.- Mówię. Nie wiem dlaczego akurat dziewczynkę.- Która godzina?
- Po 19:00, a co?
- Muszę się już zbierać, Violetta już pewnie wróciła do domu.- Wstaję z miejsca zostawiając przy barze pieniądze za zamówiony napój.
- Poczekaj też już idę.- Ortez idzie w moje ślady. Razem skierowaliśmy się w stronę drzwi. Przeszliśmy przez tłum i chcę już nacisnąć klamkę by móc wyjść przed budynek lecz ktoś mnie zatrzymuje. Lustruję dokładnie dobrze znanego mi karła w garniturze. Brakuje mu tylko czerwonej czapki i ładna ozdoba do ogrodu gotowa.
- Leon.- Odwracam się i idę przed siebie by wyjść z budynku, ale ten znowu mnie zatrzymuje. Biorę zamach i uderzam go w twarz.
- Leon kurde.- Federico odciąga mnie od brata jednak Maxi zdąża jeszcze ulokować swoją pięść na mojej szczęce.- Jezus Maria Verdas nawet nie próbuj...- Na próżno twoje słowa przyjacielu ja już okładam tego krasnala pięściami. Odciąga nas od siebie ochrona. Z mojej wargi swobodnie kapie krew podobnie jak z nosa tego drugiego. Na moje oko on ma gorzej. - Violka nas zabije.- Federico stwierdza gdy wychodzimy na zewnątrz. Dlaczego akurat nas? Najwyżej mnie. Żegnam się z przyjacielem na skrzyżowaniu i idę w stronę swojego mieszkania. Krew na wardze już dawno zdążyła zaschnąć jednak ten metaliczny posmak został. Nigdy nie sądziłem, że uderzę własnego brata, ale nerwy kiedyś musiały puścić. Kiedyś byliśmy nierozłączni gdy miałem siedem lat wszystko zaczęło się psuć. Mój brat oskarżył mnie o coś na prawdę okrutnego. To nie była moja wina byłem tylko dzieckiem. Starając się odgonić złe wspomnienia wchodzę do budynku, w którym mieszkam i windą jadę na moje piętro. Wchodzę do mieszkania. W salonie wszystkie światła są zgaszone, idę do łazienki by przemyć rany.
- Leon.- Słyszę cichy głos Violetty za mną i odwraca, się w jej stronę.- Boże co ci się stało?- Szatynka natychmiastowo podchodzi do mnie. Zmartwiona przygląda się mojej twarzy.
- Eee tam nic takiego.- Stwierdzam.
- Nic takiego? Trzeba to przemyć.- Zaciąga mnie do łazienki z jednej z szafek wyjmuje waciki i wodę utlenioną. Zaczyna przeczyszczać moją ranę. Czując nieprzyjemne szczypanie zranionej wargi odruchowo przymykam oczy. Gdy przyzwyczajam się do tego niezbyt przyjemnego uczucia spoglądam na szatynkę.- Powiesz mi co się stało?
- Pobiłem się z bratem.- Mówię niczym małe dziecko tłumaczące się mamie z kolejnego wybryku.
- O co?
- Wkurzył mnie.- Odpowiadam wychodząc z łazienki.
- Aha czyli jak ja cię wkurzę to też mnie uderzysz.- Stwierdza i idzie za mną.- Leon nie możesz się tak zachowywać.- Tak tak praw mi kazania.
- To, że będąc wkurzonym na mojego brata uderzyłem go nie oznacza, że tobie zrobię to samo. Ty na prawdę myślisz, że mógłbym ci to zrobić?- Odwróciłem się w jej stronę po chwili Violetta do mnie podchodzi i mocno się przytula.
- Nie uważam tak.- Gładzi delikatnie mój policzek.- Przepraszam skarbie.

 

~♥~

 

- Castillo.- Zza drzwi wyłania się kobieta w białym fartuchu. Violetta wstaje z krzesła i wyciąga dłoń w moją stronę.

- Chodź ze mną.- Nie wiem jak się zachować w takiej sytuacji. Niepewnie wstaję i idę za nią.

- Niech pan się nie stresuje wiele mężczyzn przychodzi ze swoją zoną na wizyty.- No właśnie żoną a nie świeżo upieczoną narzeczoną. Już niedługo Verdas. Spoglądam na szatynkę, której policzki oblane są rumieńcami dodającymi jej uroku.

- My nie jesteśmy małżeństwem.- Zaczyna Violetta.

- W takim razie przepraszam.

- Jeszcze.- Wtrącam z uśmiechem.- Ślub planujemy po porodzie.

- Przejdźmy może w takim razie do badania.- Violetta kładzie się na specjalnym fotelu a kobieta wykonuje badania.- Chcą państwo wiedzieć jakiej płci jest dziecko?- Spoglądamy na siebie z szatynką i posyłamy znaczące uśmiechy. Moja narzeczona kiwa twierdząco głową chwytając mnie za rękę.- Dziewczynka.- Będę miał córkę. Śliczną małą księżniczkę. Moja kruszynka będzie miała najlepsze dzieciństwo na świecie. Po całym badaniu wychodzimy z Violettą z gabinetu. Uśmiech nie schodzi mi jak i partnerce z twarzy.

- Kocham cię Leon.- Szatynka przytula się do mojego boku.- Dziękuję ci za wszystko.

- Nie masz za co dziękować.

- Mam Leon.- Zatrzymujemy się.- Gdybyś nie zjawił się tamtego dnia nie wiem co by się stało.- Swoimi dużymi brązowymi oczami wpatruje się we mnie.- Dzięki tobie jestem szczęśliwa.- Całuje delikatnie mój policzek. Idziemy w stronę samochodu odnajduję mój pojazd na parkingu i otwieram Violettcie drzwi by mogła swobodnie wsiąść do pojazdu.

- Potrzebujesz czegoś ze sklepu?- Pytam podczas drogi. Szatynka kręci głową, więc omija sklep i jadę prosto do domu. Moim aktualnym marzeniem jest wziąć ciepły prysznic i się położyć. Cały dzień w pracy jeszcze wizyta z Violettą. Padam. Parkuję samochód na moim miejscu parkingowym. Wysiadamy z pojazdu i idziemy do naszego mieszkania.

- Chcesz coś zjeść?- Violetta zwraca się do mnie gdy jesteśmy już w mieszkaniu.

- Bardzo.- Mówię uśmiechając się w jej stronę.- Pójdę się przebrać.- Idę do sypialni z szafy biorę luźne ubrania idę do łazienki. Ściągam z siebie swoje dotychczasowe ubrania i wchodzę do kabiny prysznicowej. Gorąca woda spływa po moim ciele tym samym rozluźniając moje mięśnie. Wychodzę z zaparowanej kabiny i wycieram dokładnie moje ciało. Z moich włosów swobodnie skapują kropelki wody, ale jakoś zbytnio mi to nie przeszkadza. Idę do kuchni gdzie Violetta zapewne przygotowała obiad. Moje przypuszczenia są trafne już w salonie czuję przyjemny zapach. Kuchnia Violetty w połączeniu z siłownią dwa razy w tygodniu daje świetne efekty. Lubię dbać o siebie i swoje ciało chcę również dobrze wyglądać dla swojej narzeczonej.

- Nie powinnaś się tak przemęczać.- Odzywam się gdy Violetta stawia przede mną obiad.

- Gotowanie dla ciebie to przyjemność.- Odpowiada mi. Zjadamy posiłek a ja władam naczynia do zmywarki.- Leon myślałeś już nad imieniem dla dziecka. Wiem, że niedawno pytałam.- Kobieta zadaje mi pytanie uważnie mnie obserwując.

- Martina Amelia Verdas.

- Ładnie sam wymyśliłeś?- Kręcę przecząco głową.

- Chciałbym by nasze dziecko nosiło imię, któregoś z moich rodziców.- Wzdycham a wzrok kieruję na tarczę zegarka na mojej lewej dłoni, która w tym momencie wydaje się być bardzo interesująca.

- Poznam ich kiedyś?- Przyszedł chyba czas by Violetta dowiedziała się o wszystkim.

- Nie. - Mówię bezuczuciowo i kieruję się do salonu. Nie ma już odwrotu. Violetta dowie się wszystkiego. Będzie pierwszą osobą, która dowie się wszystko bezpośrednio ode mnie.

- Dlaczego? Wyjechali?- Tak na wieczne wakacje.

- Moi rodzice nie żyją.- Mówię na jednym wydechu. Dałem radę, ale to i tak dopiero początek.

- Leon...- Violetta siada obok mnie i przytula.

- Spokojnie.- Gładzę ją po plecach.- Opowiem ci wszystko o mnie a raczej o mojej przeszłości.- Szatynka przytakuje i opiera głowę na moim ramieniu.

- Słucham.

- Okłamałem cię na początku.

- Ale...

- Nie przerywaj mi proszę.- Wchodzę jej w zadnie.

- Dobrze.

- Powiedziałem, że nie mam rodzeństwa a dobrze wiesz, że mam brata.- Spoglądam na nią kątem oka kobieta uważnie mi się przysłuchuje.- Nie przyjechałem do Argentyny z rodzicami a moje życie wyglądało zupełnie inaczej niż myślisz . Miałem siedem lat pojechałem na obóz wakacyjny. Większość dzieciaków w tym i jak podłapało jakąś grypę. Bardzo źle się czułem i rodzice musieli po mnie przyjechać. I tego dnia również zginęli. Byli w drodze pijany kierowca wjechał w nich na zakręcie. - Jedna łza spłynęła po moim policzku. Nie sądziłem, że zareaguję aż tak emocjonalnie na to wszystko. Violetta od razu ją starła i pocałowała mnie w to miejsce.- Mój bart oskarżył mnie o śmierć rodziców przez cały czas od dziecka wypominał mi, że to moja wina i wiele innych rzeczy. Jako małe dziecko naprawdę emocjonalnie podchodziłem do tego. Nie docierało to mnie, że mama nigdy więcej nie przyjdzie i nie opowie mi bajki na dobranoc. Gdy przeszedł nastoletni czas i wszedłem w okres buntu robiłem dużo głupich rzeczy. Juana, która po śmierci rodziców zajęła się nami po tym jak pobiłem jakiegoś gościa wraz z państwem Ferro, którzy byli bliskimi znajomymi moich rodziców. Stąd też moja relacja z Ludmiłą. Zdecydowali, że zabiorą mnie do Buenos Aiers. Jeszcze tego samego dnia gdy straciłem Emily znalazłem się tutaj. Ludmiła jest była i będzie dla mnie jak siostra. Tutaj skończyłem szkołę poszedłem na studia i znalazłem pracę. Czułem się jak pan i władca. W jak wielkim błędzie byłem.- Wzdycham.- Stałem się totalnym pracoholikiem. Praca i tylko praca. Przez kilka tygodni miałem pewną dziewczynę byłem z nią tylko dlatego, że przypominała mi Emily. Miała nawet tak samo na imię. Przez nią wplątałem się w jakieś brudne interesy, z których ciężko było mi wyjść. Dostałem rok bez możliwości wykonywania zawodu. Gdy wróciłem do pracy dostałem twoją sprawę. Resztę chyba już znasz.- Uśmiecham się do niej kończąc moją wypowiedź. Dałem radę. Violetta delikatnie mierzwi moje włosy jakby to miało odgonić te wszystkie wspomnienia. - Wiesz dlaczego tak bardzo lubię gdy to robisz?- Pytam a moja narzeczona kręci przecząco głową. - Moja mama tak mi robiła. Wiesz jesteś do niej bardzo podobna nie z wyglądu a z zachowania. Pamiętam jeszcze trochę jej niektóre gesty i zwyczaje. - Całuję ją w policzek.

- Leon bez wzglądu na twoją przeszłość zawsze będę cię kochać, ale wytłumacz mi jeszcze co twój brat od ciebie chce.

- W spadku po rodzicach on jako ten starszy dostał całą firmę ojca a ja 40% zysków. Przypuszczam, że chodzi mu o to co zawsze czyli o pieniądze. A ja nie mam zamiaru mu wybaczać tych wszystkich oszczerstwach i tego jak naśmiewał się ze mnie ze swoimi koleszkami.

- Rozumiem Leon.- Violetta układa dłoń na moim policzku.

- Nie potrafiłem się w nikim zakochać tak bardzo jak w tobie bo moje serce czekało właśnie na ciebie.- Całuję szatynkę.- Kocham cię Violu.

 

 

~♥~

Hej.

Że co?

Ostatni rozdział? Przecież niedawno był pierwszy?

Nie wiem kiedy to zleciało na serio.

Rok pracy włożonej w to opowiadanie .

Przed nami jeszcze epilog, który wszystkich zaskoczy.

Jeśli czas i ilość nauki mi pozwoli to epilog będzie jutro bo dużo do pisania w nim nie ma.

Niedługo zmieni się wygląd bloga.

Szukałam jakiś szablonów ale stwierdzałam, że zrobię wszystko jak do tej pory sama.

Cieszę się, że tu jesteście.

Spodziewaliście się takich wyznań ze strony Leona?

Mam nadzieję, że długość rozdziału zadowala bo to jest najdłuższy jak do tej pory :)

No nic piszcie swoje opinie na temat rozdziału.

Możecie też napisać jaki był wasz ulubiony moment w całej historii.