Rozdział - ???

Rozdział? Nie tylko kolejna idiotyczna notka mego autorstwa.
Nie wiem kiedy dodam rozdział jutro po jutrze za miesiąc za rok. Nie wiem. Ogólnie rozdział jest napisany tylko nie ma kto go na bloggera przepisać. Postaram się go dodać jak tylko skończy mi się to multum sprawdzianów kartkówek prac klasowych. O których zapomniałam. Musze poprawić kilka ocen do poprawy. Nie mam czasu usiąść i przepisać rozdział.  Przepraszam.

Wszelkie pytania proszę kierować tutaj http://ask.fm/JorgiVerdas

Motywacja,pisanie,wasze zdanie. WAŻNE

Na blogu jest ponad 700 wyświetleń. Czyli jednak ktoś to czyta no nie? Pisanie sprawia mi radość. Jest to dla mnie odskocznia od jakiś codziennych przykrości. Jednak tworząc bloga chciałam dzielić się tym z kimś innym. Chciałabym zobaczyć ile osób czyta to co się tu znajduje więc proszę was o zostawienie czego kolwiek w komentarzu kropki przecinka jednej literki wszystkiego tylko bym wiedziała że ktoś to czyta. 

Tag - 10 pytań.

Jako iż stwierdziłam że dość mało o mnie wiadomo to wymyśliłam sobie taki Tag gdzie będzie 10 pytań i odpowiedzi. Pytania wymyśliłam ja i pewna osoba której imienia nie mogę ujawnić.

1. Co cię skłoniło do założenie bloga?

- W na początku wakacji w 2014 roku bardzo się nudziłam. Duża ilość moich znajomych wyjechała nad morze czy w góry zostałam ja i dwóch moich dobrych kolegów. Jako że do godziny 16:00 siedzieliśmy w domu z powodu upałów to ja zaczęłam czytać różne historie o leonettcie. Po jakimś czasie stwierdziłam ''Ej ty też możesz spróbować'' więc wzięłam stary zeszyt w linie i przez pół wakacji się z nim nie rozstawałam. Kiedy był cały zapisany założyłam mojego pierwszego bloga (który jak wiadomo postanowił sobie przepaść). W czasie tworzenia pierwszego opowiadania o Leonettcie, które zatytułowałam ''Podemos'' byłam dopiero ''absolwentką'' szkoły podstawowej o pisaniu wiedziałam prawie nic. Gen literatury został mi zaszczepiony gdy byłam jeszcze małym dzieckiem i myślę że zostało mi to do dziś. 

2. Jaki jest twój ulubiony serial?

- Oczywistym jest że ''Violetta'' historia związana z tym jak to się zaczęło u mnie jest nietypowa. Jako małe dziecko (5-9 lat) oglądałam dużo telewizji ba i to bardzo dużo. Na początku były to wieczorynki i poranne programy na TVP jedną z wielu moich ulubionych był ''Budzik'' kiedy miałam około 7 lat rodzice zdecydowali się na telewizję kablową. W tamtym okresie kanały dla dzieci posiadłam tylko niemieckie ale i tak oglądałam wszelkie programy. Po pewnym czasie mój dziadek zdecydowała się na zakup dekodera w cyfrowym Polsacie i bajki z polskim dubbingiem od tamtej pory weszły w moje posiadanie. Po powrocie z przedszkola oglądałam między innymi  Tarzana, Cafe myszka, Kim kolwiek i inne produkcje Disney. Po około pół roku moi rodzice zakupili;i dekoder w telewizji ''N'' (obecnie NC+). W tamtym okresie zaczarowała mnie Hannah Montana i inne tego typu produkcje. Gdy miałam 11 lat zaprzestałam oglądania telewizji dla internetu. Jedno wydarzenie które miało miejsce w 2013 roku zachęciło mnie do ponownego włączenia TV na 45 minut dziennie wizyta u jednej z moich koleżanka która przeżywała finał V zmieniła diametralni pogląd na ten serial. Muszę dodać od najmłodszych lat jestem przyzwyczajona do oglądania M jak miłość. Raczej oglądałam większość odcinków. 

3. Jaka jest twoja ulubiona postać z tego serialu?

- Gdybym napisała Violetta to nie skłamała bym ale jednak nie jest postacią, która wywarła na mnie wielkie wrażenie. Od zawsze lubiłam postać Leona wywarł na mnie wrażenie księcia na białym koniu który zrobi wszystko by zdobyć ukochaną. Chodź nieraz wątpił w miłość jaką darzył Violettę to jednak starał się działać by ona była szczęśliwa. Był facetem idealnym pod każdym względem. Bardzo polubiła również postać Ludmiły bardzo lubię czarne charaktery. Ludmiłę podziwiałam za jej charyzmę i za to że nigdy nie wątpiła w swój talent. Zmieniła się chodź było to dla niej trudne. Anders również mnie urzekł był bardzo dobrym przyjacielem zawsze służącym radą. Na końcu zrobiło mi się go bardzo szkoda że nikogo nie znalazł przez te 3 lata. Federico też należy do moich ulubionych postaci. Bardzo wesoły włoch. Po powrocie w drugim sezonie sprawia wrażenie zarozumiałego typka ale szybko się zmienia. 

4. Kto jest twoim idolem?

- Nie zaskoczę nikogo jeśli napiszę Jorge Blanco. Bardzo go cenię. Jest wspaniałym człowiekiem na każdym kroku pokazuje że kocha swoich fanów. Wartości,które pokazuje w JoregPOV są bardzo życiowe. Cieszę się że właśnie go wybrałam na mojego idola. Ale oprócz Jorge bardzo cenię Lodovice Comello jest bardzo wesołą osobą i pokazuje że warto wierzyć w marzenia. Po przeczytaniu jej biografii pokochałam ją i to bardzo. 

5. Jaki jest twój ulubiony przedmiot w szkole.

- Nie jestem humanistką i to jest pewne. Przedmioty takie jak polski,historia,wos mnie nudzą. Ja muszę coś robić na lekcji rozwiązywać liczyć itp. Aczkolwiek nie przepadam za matematyką. Bardzo lubię biologię chemię i fizyka też nie jest zła. Nauki ścisłe są na tyle ciekawe że mażemy dowiedzieć się co nas otacza. Poznajemy odpowiedzi na rożne pytania. Nauki humanistyczne dla mnie to 45 minut słuchania tego co mówi nauczyciel na dany temat który jest w podręczniku. 

6. Kim chcesz być w przyszłości?

- Wiele razy już mi się zmieniało a czasu mam już niewiele. Rozważam między medycyną a pedagogiką praca jako farmaceuta też myślę że będzie bardzo fajna ogólnie na pewno biol-chem po gimnazjum. 

7. Z jakich portali społecznościowych korzystasz?

- Tak jak większość ludzi. Ask,feacbook,you yoube. 

8. Jaka jest twoja ulubiona para z serialu Violetta?

- Od samego początku wspierałam Leonette przez te 3 sezony pokazali że w miłości są wzloty i upadki. Oni wiele razy się rozstawali w wmawiali sobie że tak będzie lepiej ale w rzeczywistości było gorzej kłócili się i jedno nie ufało drugiemu. Lecz na końcu przezwyciężyli to wszystko i pozostali razem szczęśliwi.

9. Masz ulubioną piosenkę?

- Jako że słucham bardzo dużo muzyki nie potrafię wybrać mojej ulubionej piosenki. Jest ich tak dużo. Jedną z nich jest Ser mejor bardzo dobry utwór muzyczny i myślę że on stoi na szczycie mojej listy ale i tak nie wiem który będzie taki najlepszy.

10. Jakim typem dziewczyny jesteś?

- Na pewno nie należę do tych dziewczyn które nawet do lasu muszą się malować. Zawsze wolałam towarzystwo chłopaków nawet w przedszkolu nie kręciły mnie lalki wózki i inne takie. Nie lubię się czesać. Ale jak każda dziewczyna lubię dobrze wyglądać mam masę ubrań ale kosmetyków u mnie nie znajdziecie. Jeśli już to jakąś pomadkę błyszczyk tonik perfumy czy dezodorant. Jako mała dziewczynka lubiłam bawić się w wojnę z chłopakami czy w machania podczas gdy moja koleżanki otwierały salon fryzjerski. Ale gen dziewczęcy we mnie nie wygasł lubię chodzić w sukienkach i spódnicach. Ale 50% ubrań w mojej szafie to spodnie koszule i bluzy. 

Myślę że Tag wam się spodobał rozdział nie wiem kiedy. Postaram się jak najszybciej.

Rozdział 4 - Nie umiemy tańczyć.

Chłopak już od dobrych 15 minut wypełnia papiery w sekretariacie szkoły.
- To już wszystko?
- Tak od poniedziałku możesz zaczynać naukę. Jeszcze jedno pytanie. Do, której klasy cię przydzielić?
- Do tej, w której jest Violetta Castillo.
- 2a. To jest twój plan. A to lista książek. Masz tydzień na zapoznanie się z programem.
-Dobrze dziękuje dowiedzenia.- Wyszedł z gabinetu. Dziewczyna czekała na niego przed gabinetem.
-Przyjęli cię?- Wstała uradowana z ławki.
-Od poniedziałku mogę zaczynać naukę.- Uśmiechną się szeroko.- Muszę już iść. A Violetto mogę cię o coś prosić?
-Tak jasne. O co chodzi?
-Pomigała byś mi z zaległościami?
-Tak jasne przyjdź do mnie około 15:00. Adres wyślę ci sms'em.
-Dobrze. To cześć.- Pomachał jej jeszcze na odchodne. Ona zaś ruszyła w stronę sali chemicznej. Lekcje minęły jej szybko. Powoli ruszyła w stronę domu. Po 30 minutach była na miejscu.
-Violetto. Mam nadzieję że pamiętasz o dzisiejszym wyjściu.
- Tak tato o której mam być gotowa?
- Około 18.
- Bobrze idę się przygotować.- Szatynka udała się do swojego pokoju. Plecak położyła na łóżku. Podeszła do szafy i wybrała odpowiednią sukienkę. Następnie udała się do łazienki.

***

Siedział od godziny na sali. Czekał aż wszyscy przyjaciele jego ojca się zjawią. Prawie każdy z nich miał córkę. Pozostali byli po prostu starymi kawalerami. Po raz kolejny tego witał się z kolejną córeczką jednego z wielu właścicieli różnych firm na sali. W tłumie dostrzegł znaną mu już sylwetkę.

- Violetta.- Krzyną. Ona obróciła się w jego stronę i posłała mu szczery uśmiech.

- Leon! Co ty tutaj robisz? 

- Przyszedłem tu z tatą. A ty?

- Ja też. - Uśmiechnęła się do niego a on to odwzajemnił. Z głośników na sali rozległ się dźwięk wolnej melodii. Zgodnie z tradycją każdy bankiet organizowany przez Verdasa rozpoczynany jest tańcem wolnym.

- Zatańczysz?- Szatyn skierował do dziewczyny.

- Tak jasne.- Oboje ruszyli na parkiet.- Z czego się śmiejesz? Wiem że nie umiem tańczyć ale to nie powód by się ze mnie śmiać.

- ie nie śmieję się z ciebie. Oboje nie umiemy tańczyć wolnego. - Dziewczyna rozejrzała się i zaśmiała.

-Może lepiej sobie to darujemy? Poszukam mojego taty.

- Pewnie rozmawia gdzieś na sali z moim.

- Masz rację. To co robimy?

- Za budynkiem jest ogród możemy iść tam się przejść.

***

-Często bywasz na takich imprezach?

-Dość często. Rodzice chcą bym przeją po nich firmę. Nie chcę tego. Moim marzeniem jest podróżowanie po świecie z moim zespołem wydać płytę i dalej kierować się muzyką.

- Masz szczęście mimo iż rodzice chcą czegoś od ciebie to pozwalają ci dążyć za marzeniami.

- Violetto zapewniam cię że i ty pewnego dnia spełnisz swoje marzenia.

- Dziękuję ci za tą rozmowę. Jestem zmęczona powiem tacie by mnie zawiózł do domu. Widzimy się jutro?

- Tak jasne.

~♥~

Hej. Witem was w ten jesienny wieczór. 

Ten rozdział był dla mnie ciężki jakoś dziwnie mi się go pisało.

Jest mega krótki i tak bez ładu i składu.

Następne rozdziały będą pisane narracją pierwszoosobową ponieważ myślę że będzie mi lepiej pisać a wam lepiej czytać. Rozdziału 5 mam jedno zdanie więc nie wiem kiedy go dodam.

Trzymajcie się ciepło. 

Informacja- WAŻNE!!!

Jorge już was ładnie przywitał na gifie to teraz moja kolej.

Elo. Witam się kolejny raz dzisiaj wcześniej w notce pod OS'em.

Co mam wam ważnego do przekazania. Może w punktach jak to robi moja pani od biologii.

1. Zawalona szkoła ja olewam bloga pisząc na blogu olewam szkołę( i tak do robię z niektórymi przedmiotami to co za różnica)

Mam napisany cały rozdział 4 powiem że nie jest on powalający(jak i cała reszta) ale jest już nie miałam na niego pomysłu rozdział 5 zaczęłam i skończyć nie mogę bo nie wiem jak. 

2. Jestem długo na bloggerze i doszłam do wniosku że nic o nie nie wiecie więc postanowiłam zrobić Q&A pytania możecie zadawać tu w komentarzach z haschtagiem #Pytanie oraz u mnie na asku  LINK Z początkiem [Q&A] jeśli pytań będzie za mało zrobię ileś tam faktów o mnie zleży ile mi się napisze.

3. Myślę nad założeniem bloga gdzie będę opisywała siebie będzie to po prostu blog o mnie i o tym co sądzę o niektórych sprawach.Nie wiem czy to dobry pomysł dlatego możecie mi doradzić w komach czy będziecie czytać coś takiego.

To raczej wszystko więc oczekujcie rozdziału już niebawem. 

Jeśli coś będę miała do dodania to zrobię aktualizację posta i tyle. Trzymajcie się cieplutko. :)

OS na konkurs do Daria Jorgistas (Blanco) + przeczytaj notkę

-Chcesz się kłócić z ordynatorem?

-Masz tą posadę od tygodnia.

-Ale mam.- Szatyn zabawnie poruszył brwiami.

- Leon.- Szatynka uderzyła go lekko w ramie.

-No co?

-Nic. Co robimy z pacjentem? Dodatkowa tomografia?

- Idź z tym do Maxiego ja jeszcze pogrzebię w wynikach.

- Okej.-Kobieta wyszła z pomieszczenia i udała się do sali pacjenta.-Dzień dobry panie Ramos musimy zrobić jeszcze jedną tomografię ponieważ nie jesteśmy pewni co do wyników poprzedniej. Proszą być gotowym za piętnaście minut zjawi się pielęgniarka i pana zaprowadzi.

- Dobrze.- Szatynka wyszła z sali i udała się do pomieszczenia tomograficznego.

-Maxi.

-Tak?

- Tomograf jest wolny?

-Tak.

-To dobrze zaraz pojawi się pan Ramos.

-Spoko

15 minut później

- Proszę tu się położyć.- Kobieta weszła do specjalnego pomieszczenia.-Widzisz Maxi tutaj.-Szatynka wskazała na guza znajdującego się w mózgu.

-Jesteś wielki. Jego mina będzie bezcenna.

-Kiedy się przyznasz że coś do niego czujesz?

-A ty kiedy oświadczysz się Natalii?

-Może to już zrobiłem?

-Nic mi nie wspominała.

-Może nie chciała.

-Dobra lecę do szanownego pana ordynatora.- Wyszła i ruszyła w stronę zielonookiego 

-Miałam rację.

-Co?

-Pacjent ma guza

-Ale?Jak?

-Normalnie.

-Wyniki mówią coś innego.- Kobieta podeszła do biurka przy którym siedział mężczyzna.

-Człowieku to nie ten pacjent.

-Sorka. Mały jest chory nie spałem całą noc. Może to nie jest mój biologiczny syn ale i tak go kocham. Do dziś pamiętam ten dzień gdy pojawił się na oddziale pediatrii a później wiesz jak było. Jest ze mną już 4 lata. Nic nie wie jacy byli jego rodzice.

- Leon wiem dobrze jak było znamy się od liceum. Powiesz mu jak będzie starszy.

- Czuję się źle że go okłamuję.

-Jest za mały poczekaj aż podrośnie.

-Dziękuje.

- O której kończysz dyżur?

- Za 10 minut.

-To dobrze ja już skończyłam. Przebież się i pojedziemy po małego.

- My?

-Tak my. Ty się wyśpisz a ja ja się zajmę małym.

-Nie musisz.

- Przyjaźnimy się a przyjaciele sobie pomagają.

- Jesteś wielka.

- Wiem dlatego wisisz mi dobrą kawę.

-Osz ty.

- Szykuj się.

- A ty?

-Skończyłam 15 minut temu.

- Moment i jestem.- Mężczyzna wyszedł z gabinetu.

- Nawet nie wiesz jak ci współczuję.- Kobieta szepnęła do siebie. Darzyła szatyna czymś więcej niż przyjaźnią.

-Jestem.- Szatyn wszedł do gabinetu ubrany w koszulę w kratę t-shirt skażano dżinsową bluzę i bordowe spodnie.

-Idziemy?

-T...tak.- Kobieta gdy zobaczyła przyjaciela zaniemówiła. Zdawała sobie sprawę żę jest przystojny ale że aż tak.

- Czekaj. Kluczyki.- Szatyn podszedł do szuflady i wyją kluczyki.- Teraz możemy iść.-Oboje wyszli z budynku i udali się do czarnego pojazdu szatyna. Mężczyzna jako dżentelmen otworzył drzwi swojej przyjaciółce a zam usiadł po stronie kierowcy. Samochód ruszył. Szatyn był skupiony na drodze kobieta natomiast obserwowała widoki za oknem.

-Jesteśmy. Idziesz?

- Po co? Nie sądzę by to był dobry pomysł.

-Nie daj się prosić.

-No dobra.-Oboje wyszli z samochodu.- A co sobie pomyślą twoi rodzice. Zawsze chcie byśmy byli razem.

-Powiem im to co zawsze.

-A mały?

- Widział cie.

-Miał pół roku. I był na oddziale pediatrii.

-Kończymy ten temat. Chodź.- Zielonooki otworzył drzwi domu swoich rodziców.

-Jorge!-Krzykną od progu.

-Tata.- Przybrany syn dwudziestopięciolatka.

-Jak się czujesz?

- Już lepiej jeszcze tylko boli mnie gardełko.

-A gdzie babcia?

-W kuchni. A to kot?

-To moje przyjaciółka. Dziś się tobą zajmie.

-Wiesz co?-Te słowa chłopczyk skierował do szatynki.

-Co?

-Jesteś ładniejsza od mojej niani.-Kobieta się zaśmiała.

-Jorge zbieraj zabawki i jedziemy do domu.

-Dobrze tatusiu.- Przedszkolak uciekł do salonu.

-Leon mogę cię o coś spytać?

-Jak będziemy już w samochodzie mały pewnie uśnie i pogadamy.

W samochodzie

-Mały usną możesz pytać.

-Nigdy mi nie mówiłeś a ja bałam się spytać. Co się stało z jego rodzicami no wiesz po tym jak im go zabrano?
-Jego ojciec by zamieszany w handel narkotykami a matka mu w tym pomagała Jorge zabrano im po tym jak sąsiadka nakryła ich na próbie podania narkotyków dziecku.-Szatyn momentalnie posmutniał. Mimo iż Jorge nie był jego biologicznym synem bardzo go kochał.

-Biedne dziecko. Kiedy mu powiesz.

-Zamierzałem to zrobić jak pójdzie do szkoły.

-Leon wiesz co ostatnio zauważyłam?

-Co?

-Nie rozmawialiśmy tak od serca wiesz po prostu co się dzieje co słychać wiesz sam.

-Też to spostrzegłem. Więc może jutro po pracy pójdziemy do naszej ulubionej kawiarni. I porozmawiamy jak za czasów liceum i studiów.

- Co ty sugerujesz?

-Przybielskie wyjście na kawę?- Mężczyzna szybko wybrną z niezręcznej sytuacji.

-Aha.-Szatynka-I jesteśmy. Jorge.

-Zostaw go niech jeszcze śpi.Ty nie lubisz sobie pospać?

-Uwielbiam.

-Leon.Jaki ty przykład dajesz dziecku?

-Dobry. Proszę to klucze od domu otwórz drzwi a ja wezmę małego.-Oboje wyszli z samochodu. -Pójdę go zanieść na górę a ty się rozgość.

-Dobrze.- Brązowooka usiadła na kanapie i czekała na mężczyznę.

-Jestem. Napiszesz się czegoś?

-Herbaty.

-Już się robi-Szatyn zaśmiał się i wyszedł z pomieszczenia następnie udał się do kuchni.

-Nawet nie wiesz jak bardzo cie kocham.-Kobieta westchnęła i schowała twarz w dłoniach.

-To ty nie wiesz jak bardzo ja cię kocham.

-Słyszałeś?

-Tak.Też cię kocham Violetto.

-Ja ciebie też.-Violetta wstała z kanapy i podeszłą do ukochanego.Ten powoli się do niej zbliżył i pocałował.

-To Viola będzie moją mamusią?-Z znikąd w salonie pojawił się mały Jorge.

-Jak się zgodzi.

-Oczywiście że chcę być mamą takiego wspaniałego chłopaka jakiem jesteś.

-Kocham was mamo i tato.

~♥~

Hej witam was. Pewnie liczyliście na rozdział.

Jest on napisany w całości ale muszę go przepisać na komputer.

Jestem teraz zawalona szkołą w domu jestem zazwyczaj o 15 więc 

do lekcji biorę się około 16 raz w tygodniu (wtorek) jestem w domu o 16.

Nie jest to dla mnie komfortowe( tak wiem niektórzy wracają później ale ja jestem przyzwyczajona do innych godzin)

Jest mi ciężko się przerzucić na takie godziny.

Dodaję tan post pisząc streszczenie na polaka. Postaram się dać rozdział

w tym tygodniu. Co do OS'a pojawił on się na moim starym blogu, do którego niestety straciłam dostęp

był on tam również w innej wersji i niektóre wątki był inne na przykład ten z Jorge i Leonem. Tylko szczęściarze wiedzą jaka była pierwsza wersja.Kończę bo się nigdy nie wyrobię z lekcjami a niemiecki mnie wzywa( jest tyle prostych języków a ja akurat mam ten)

Postaram się dodać post informacyjny dziś wieczorem.

Rozdział 3 - Podwieść panienkę?

Sama zamknięta w pokoju siedziała i pisała w pamiętniku. "Nie tak cię wychowałam"
- By nie ty mnie wychowałaś !- Szatynka krzyknęła. Taka była prawda bolesna ale prawda. Matka dziewczyny nigdy się nią nie interesowała. Szatynką opiekowały się niańki. Ojciec przywiązywał do niej większą uwagę. Lecz go nie było ciągle w domu. W rozmyśleniach dziewczyny przerwał dzwonek jej telefonu. "Nieznany numer"
-  Halo kto mówi?
- Violetta. To ja Leon.
- Ah Leon to ty.
- Coś się stało?
- Mama. Po prostu nie dogaduję się z nią.
- Gwarantuję że naprawicie swoją relację.
- Tylko że ona nigdy nie była dobra.
- Będzie dobrze.
- Leon a tak w ogóle po co dzwonisz?
- Mieliśmy spotkać się po południu ale to ie wypali. Muszę iść gdzieś z rodzicami. Przpraszam.
- Nic się nie stało. Ale widzimy się w szkole.
- Oczywiście. - Dziewczyna położyła telefon na szafce. Ułożyła się na łózku i uśmiechnęła. U cieszył ją telefon od szatyna. Był jedyną osobą, która ją rozumie. Uśmiechnęła się ponownie.
- Violetto. Przeszkadzam ci?- Do pokoju wszedł jej ojciec.
- Nie tato. Wejdź.
- Dlaczego nie poszłaś na zajęcia?
- Wiesz przecież.
- Ale to nie powód by uciekać z zajęć.
- Właśnie to jest powód. Zauważyłeś że nie mam koleżanek.
- Obiecuję ci że po wakacjach osobiście zapiszę cie do twojej wymarzonej szkoły.
- A mama?
- To będzie nasza tajemnica.
- Naprawdę?
- Tak. Ale ja w innej sprawie.
- Do której masz jutro zajęcia?
- Do 15:00
- Przyjadę po ciebie.
- Po co?
- Zabiorę cie na przyjęcie w firmie, która chce podpisać z nami kontrakt.
- Tato...
- Nie będziesz się nudzić.
- Bawisz się w swatkę?
- Może. Dobrze ja już idę. Dobrej nocy,
- Pa tato. Kocham cie.

***

Promienie słoneczne wpadające do pokoju obudziły nastolatkę. Uśmiechnęła się na myśl że za niespełna godzinę zobaczy się z przystojnym szatynem. Dziewczyna wstała na nogi wsunęła kapcie podeszła do szafy i wybrała odpowiedni strój. Udała się do łazienki gdzie wykonała poranne czynności. Następnie zeszła na dół udając się na śniadanie/
- Mam nadzieje że dziś nie opuścisz zajęć.- Odezwała się matka dziewczyny.
- Mario. Rozmawiałem wczoraj z Violettą to już się nie powtórzy. Tak?
- Owszem tato.- Szatynka uśmiechnęła się.
- Violetto. Podwiesić cie do szkoły?
- Jeśli to nie problem tato.
- Zabiorę się z wami. Chcę mieć pewność że Violetta dziś nie opuści zajęć.
- Co z tego że dopilnujesz mojego dotarcia na lekcje zawsze mogę uciec podczas zajęć.- Nastolatka odpyskowała swojej matce.
- Dziękuje tato ale chyba się przejdę.- Szatynka wyszła z domu. Matka wystarczająco popsuła jej humor by nie mogła się cieszyć ze spotkania z szatynem poznanym wczoraj.. Powoli zbliżała się do parku.
- Może podwiesić panienkę.- Z głębokich rozmyśleń wyrwał ją głoś szatyna o pięknych dużych zielonych oczach, który siedział na motorze.
- Mógłbyś?
- Jasne poczekaj wyjmę kask dla ciebie.- Leon zszedł ze swojego pojazdu ze schowka wyją czerwony kask. - Proszę.- Podął dziewczynie.
- Dzięki.- Uśmiechnęła się. Dziewczyna lekko objęła szatyna by nie spaść podczas jazdy. Po około 15 minutach byli już pod szkołą.

~♥~

Hej. Witam was w poranek ostatniego dnia wakacji.

Jutro rozpoczniemy rok szkolny.

Już słyszę tą radość. Będę miała mniej czasu na bloga

ale postaram się dodawać rozdziały w miarę często.

Jak wyobrażam sobie że mam 2 geografie w tygodniu to 

mam ochotę umrzeć.

90 minut tygodniowo z moją kochaną geografka.

Czy tylko ja się zastawiam jak ja jutro wstanę?

Odnośnie rozdziału nie jest za długi nie jest za krótki.

A na Leonettę jeszcze czas. Lajon jeszcze musi się pozbierać

Po ostatnim związku.