Informacja- WAŻNE!!!

Jorge już was ładnie przywitał na gifie to teraz moja kolej.

Elo. Witam się kolejny raz dzisiaj wcześniej w notce pod OS'em.

Co mam wam ważnego do przekazania. Może w punktach jak to robi moja pani od biologii.

1. Zawalona szkoła ja olewam bloga pisząc na blogu olewam szkołę( i tak do robię z niektórymi przedmiotami to co za różnica)

Mam napisany cały rozdział 4 powiem że nie jest on powalający(jak i cała reszta) ale jest już nie miałam na niego pomysłu rozdział 5 zaczęłam i skończyć nie mogę bo nie wiem jak. 

2. Jestem długo na bloggerze i doszłam do wniosku że nic o nie nie wiecie więc postanowiłam zrobić Q&A pytania możecie zadawać tu w komentarzach z haschtagiem #Pytanie oraz u mnie na asku  LINK Z początkiem [Q&A] jeśli pytań będzie za mało zrobię ileś tam faktów o mnie zleży ile mi się napisze.

3. Myślę nad założeniem bloga gdzie będę opisywała siebie będzie to po prostu blog o mnie i o tym co sądzę o niektórych sprawach.Nie wiem czy to dobry pomysł dlatego możecie mi doradzić w komach czy będziecie czytać coś takiego.

To raczej wszystko więc oczekujcie rozdziału już niebawem. 

Jeśli coś będę miała do dodania to zrobię aktualizację posta i tyle. Trzymajcie się cieplutko. :)

OS na konkurs do Daria Jorgistas (Blanco) + przeczytaj notkę

-Chcesz się kłócić z ordynatorem?

-Masz tą posadę od tygodnia.

-Ale mam.- Szatyn zabawnie poruszył brwiami.

- Leon.- Szatynka uderzyła go lekko w ramie.

-No co?

-Nic. Co robimy z pacjentem? Dodatkowa tomografia?

- Idź z tym do Maxiego ja jeszcze pogrzebię w wynikach.

- Okej.-Kobieta wyszła z pomieszczenia i udała się do sali pacjenta.-Dzień dobry panie Ramos musimy zrobić jeszcze jedną tomografię ponieważ nie jesteśmy pewni co do wyników poprzedniej. Proszą być gotowym za piętnaście minut zjawi się pielęgniarka i pana zaprowadzi.

- Dobrze.- Szatynka wyszła z sali i udała się do pomieszczenia tomograficznego.

-Maxi.

-Tak?

- Tomograf jest wolny?

-Tak.

-To dobrze zaraz pojawi się pan Ramos.

-Spoko

15 minut później

- Proszę tu się położyć.- Kobieta weszła do specjalnego pomieszczenia.-Widzisz Maxi tutaj.-Szatynka wskazała na guza znajdującego się w mózgu.

-Jesteś wielki. Jego mina będzie bezcenna.

-Kiedy się przyznasz że coś do niego czujesz?

-A ty kiedy oświadczysz się Natalii?

-Może to już zrobiłem?

-Nic mi nie wspominała.

-Może nie chciała.

-Dobra lecę do szanownego pana ordynatora.- Wyszła i ruszyła w stronę zielonookiego 

-Miałam rację.

-Co?

-Pacjent ma guza

-Ale?Jak?

-Normalnie.

-Wyniki mówią coś innego.- Kobieta podeszła do biurka przy którym siedział mężczyzna.

-Człowieku to nie ten pacjent.

-Sorka. Mały jest chory nie spałem całą noc. Może to nie jest mój biologiczny syn ale i tak go kocham. Do dziś pamiętam ten dzień gdy pojawił się na oddziale pediatrii a później wiesz jak było. Jest ze mną już 4 lata. Nic nie wie jacy byli jego rodzice.

- Leon wiem dobrze jak było znamy się od liceum. Powiesz mu jak będzie starszy.

- Czuję się źle że go okłamuję.

-Jest za mały poczekaj aż podrośnie.

-Dziękuje.

- O której kończysz dyżur?

- Za 10 minut.

-To dobrze ja już skończyłam. Przebież się i pojedziemy po małego.

- My?

-Tak my. Ty się wyśpisz a ja ja się zajmę małym.

-Nie musisz.

- Przyjaźnimy się a przyjaciele sobie pomagają.

- Jesteś wielka.

- Wiem dlatego wisisz mi dobrą kawę.

-Osz ty.

- Szykuj się.

- A ty?

-Skończyłam 15 minut temu.

- Moment i jestem.- Mężczyzna wyszedł z gabinetu.

- Nawet nie wiesz jak ci współczuję.- Kobieta szepnęła do siebie. Darzyła szatyna czymś więcej niż przyjaźnią.

-Jestem.- Szatyn wszedł do gabinetu ubrany w koszulę w kratę t-shirt skażano dżinsową bluzę i bordowe spodnie.

-Idziemy?

-T...tak.- Kobieta gdy zobaczyła przyjaciela zaniemówiła. Zdawała sobie sprawę żę jest przystojny ale że aż tak.

- Czekaj. Kluczyki.- Szatyn podszedł do szuflady i wyją kluczyki.- Teraz możemy iść.-Oboje wyszli z budynku i udali się do czarnego pojazdu szatyna. Mężczyzna jako dżentelmen otworzył drzwi swojej przyjaciółce a zam usiadł po stronie kierowcy. Samochód ruszył. Szatyn był skupiony na drodze kobieta natomiast obserwowała widoki za oknem.

-Jesteśmy. Idziesz?

- Po co? Nie sądzę by to był dobry pomysł.

-Nie daj się prosić.

-No dobra.-Oboje wyszli z samochodu.- A co sobie pomyślą twoi rodzice. Zawsze chcie byśmy byli razem.

-Powiem im to co zawsze.

-A mały?

- Widział cie.

-Miał pół roku. I był na oddziale pediatrii.

-Kończymy ten temat. Chodź.- Zielonooki otworzył drzwi domu swoich rodziców.

-Jorge!-Krzykną od progu.

-Tata.- Przybrany syn dwudziestopięciolatka.

-Jak się czujesz?

- Już lepiej jeszcze tylko boli mnie gardełko.

-A gdzie babcia?

-W kuchni. A to kot?

-To moje przyjaciółka. Dziś się tobą zajmie.

-Wiesz co?-Te słowa chłopczyk skierował do szatynki.

-Co?

-Jesteś ładniejsza od mojej niani.-Kobieta się zaśmiała.

-Jorge zbieraj zabawki i jedziemy do domu.

-Dobrze tatusiu.- Przedszkolak uciekł do salonu.

-Leon mogę cię o coś spytać?

-Jak będziemy już w samochodzie mały pewnie uśnie i pogadamy.

W samochodzie

-Mały usną możesz pytać.

-Nigdy mi nie mówiłeś a ja bałam się spytać. Co się stało z jego rodzicami no wiesz po tym jak im go zabrano?
-Jego ojciec by zamieszany w handel narkotykami a matka mu w tym pomagała Jorge zabrano im po tym jak sąsiadka nakryła ich na próbie podania narkotyków dziecku.-Szatyn momentalnie posmutniał. Mimo iż Jorge nie był jego biologicznym synem bardzo go kochał.

-Biedne dziecko. Kiedy mu powiesz.

-Zamierzałem to zrobić jak pójdzie do szkoły.

-Leon wiesz co ostatnio zauważyłam?

-Co?

-Nie rozmawialiśmy tak od serca wiesz po prostu co się dzieje co słychać wiesz sam.

-Też to spostrzegłem. Więc może jutro po pracy pójdziemy do naszej ulubionej kawiarni. I porozmawiamy jak za czasów liceum i studiów.

- Co ty sugerujesz?

-Przybielskie wyjście na kawę?- Mężczyzna szybko wybrną z niezręcznej sytuacji.

-Aha.-Szatynka-I jesteśmy. Jorge.

-Zostaw go niech jeszcze śpi.Ty nie lubisz sobie pospać?

-Uwielbiam.

-Leon.Jaki ty przykład dajesz dziecku?

-Dobry. Proszę to klucze od domu otwórz drzwi a ja wezmę małego.-Oboje wyszli z samochodu. -Pójdę go zanieść na górę a ty się rozgość.

-Dobrze.- Brązowooka usiadła na kanapie i czekała na mężczyznę.

-Jestem. Napiszesz się czegoś?

-Herbaty.

-Już się robi-Szatyn zaśmiał się i wyszedł z pomieszczenia następnie udał się do kuchni.

-Nawet nie wiesz jak bardzo cie kocham.-Kobieta westchnęła i schowała twarz w dłoniach.

-To ty nie wiesz jak bardzo ja cię kocham.

-Słyszałeś?

-Tak.Też cię kocham Violetto.

-Ja ciebie też.-Violetta wstała z kanapy i podeszłą do ukochanego.Ten powoli się do niej zbliżył i pocałował.

-To Viola będzie moją mamusią?-Z znikąd w salonie pojawił się mały Jorge.

-Jak się zgodzi.

-Oczywiście że chcę być mamą takiego wspaniałego chłopaka jakiem jesteś.

-Kocham was mamo i tato.

~♥~

Hej witam was. Pewnie liczyliście na rozdział.

Jest on napisany w całości ale muszę go przepisać na komputer.

Jestem teraz zawalona szkołą w domu jestem zazwyczaj o 15 więc 

do lekcji biorę się około 16 raz w tygodniu (wtorek) jestem w domu o 16.

Nie jest to dla mnie komfortowe( tak wiem niektórzy wracają później ale ja jestem przyzwyczajona do innych godzin)

Jest mi ciężko się przerzucić na takie godziny.

Dodaję tan post pisząc streszczenie na polaka. Postaram się dać rozdział

w tym tygodniu. Co do OS'a pojawił on się na moim starym blogu, do którego niestety straciłam dostęp

był on tam również w innej wersji i niektóre wątki był inne na przykład ten z Jorge i Leonem. Tylko szczęściarze wiedzą jaka była pierwsza wersja.Kończę bo się nigdy nie wyrobię z lekcjami a niemiecki mnie wzywa( jest tyle prostych języków a ja akurat mam ten)

Postaram się dodać post informacyjny dziś wieczorem.

Rozdział 3 - Podwieść panienkę?

Sama zamknięta w pokoju siedziała i pisała w pamiętniku. "Nie tak cię wychowałam"
- By nie ty mnie wychowałaś !- Szatynka krzyknęła. Taka była prawda bolesna ale prawda. Matka dziewczyny nigdy się nią nie interesowała. Szatynką opiekowały się niańki. Ojciec przywiązywał do niej większą uwagę. Lecz go nie było ciągle w domu. W rozmyśleniach dziewczyny przerwał dzwonek jej telefonu. "Nieznany numer"
-  Halo kto mówi?
- Violetta. To ja Leon.
- Ah Leon to ty.
- Coś się stało?
- Mama. Po prostu nie dogaduję się z nią.
- Gwarantuję że naprawicie swoją relację.
- Tylko że ona nigdy nie była dobra.
- Będzie dobrze.
- Leon a tak w ogóle po co dzwonisz?
- Mieliśmy spotkać się po południu ale to ie wypali. Muszę iść gdzieś z rodzicami. Przpraszam.
- Nic się nie stało. Ale widzimy się w szkole.
- Oczywiście. - Dziewczyna położyła telefon na szafce. Ułożyła się na łózku i uśmiechnęła. U cieszył ją telefon od szatyna. Był jedyną osobą, która ją rozumie. Uśmiechnęła się ponownie.
- Violetto. Przeszkadzam ci?- Do pokoju wszedł jej ojciec.
- Nie tato. Wejdź.
- Dlaczego nie poszłaś na zajęcia?
- Wiesz przecież.
- Ale to nie powód by uciekać z zajęć.
- Właśnie to jest powód. Zauważyłeś że nie mam koleżanek.
- Obiecuję ci że po wakacjach osobiście zapiszę cie do twojej wymarzonej szkoły.
- A mama?
- To będzie nasza tajemnica.
- Naprawdę?
- Tak. Ale ja w innej sprawie.
- Do której masz jutro zajęcia?
- Do 15:00
- Przyjadę po ciebie.
- Po co?
- Zabiorę cie na przyjęcie w firmie, która chce podpisać z nami kontrakt.
- Tato...
- Nie będziesz się nudzić.
- Bawisz się w swatkę?
- Może. Dobrze ja już idę. Dobrej nocy,
- Pa tato. Kocham cie.

***

Promienie słoneczne wpadające do pokoju obudziły nastolatkę. Uśmiechnęła się na myśl że za niespełna godzinę zobaczy się z przystojnym szatynem. Dziewczyna wstała na nogi wsunęła kapcie podeszła do szafy i wybrała odpowiedni strój. Udała się do łazienki gdzie wykonała poranne czynności. Następnie zeszła na dół udając się na śniadanie/
- Mam nadzieje że dziś nie opuścisz zajęć.- Odezwała się matka dziewczyny.
- Mario. Rozmawiałem wczoraj z Violettą to już się nie powtórzy. Tak?
- Owszem tato.- Szatynka uśmiechnęła się.
- Violetto. Podwiesić cie do szkoły?
- Jeśli to nie problem tato.
- Zabiorę się z wami. Chcę mieć pewność że Violetta dziś nie opuści zajęć.
- Co z tego że dopilnujesz mojego dotarcia na lekcje zawsze mogę uciec podczas zajęć.- Nastolatka odpyskowała swojej matce.
- Dziękuje tato ale chyba się przejdę.- Szatynka wyszła z domu. Matka wystarczająco popsuła jej humor by nie mogła się cieszyć ze spotkania z szatynem poznanym wczoraj.. Powoli zbliżała się do parku.
- Może podwiesić panienkę.- Z głębokich rozmyśleń wyrwał ją głoś szatyna o pięknych dużych zielonych oczach, który siedział na motorze.
- Mógłbyś?
- Jasne poczekaj wyjmę kask dla ciebie.- Leon zszedł ze swojego pojazdu ze schowka wyją czerwony kask. - Proszę.- Podął dziewczynie.
- Dzięki.- Uśmiechnęła się. Dziewczyna lekko objęła szatyna by nie spaść podczas jazdy. Po około 15 minutach byli już pod szkołą.

~♥~

Hej. Witam was w poranek ostatniego dnia wakacji.

Jutro rozpoczniemy rok szkolny.

Już słyszę tą radość. Będę miała mniej czasu na bloga

ale postaram się dodawać rozdziały w miarę często.

Jak wyobrażam sobie że mam 2 geografie w tygodniu to 

mam ochotę umrzeć.

90 minut tygodniowo z moją kochaną geografka.

Czy tylko ja się zastawiam jak ja jutro wstanę?

Odnośnie rozdziału nie jest za długi nie jest za krótki.

A na Leonettę jeszcze czas. Lajon jeszcze musi się pozbierać

Po ostatnim związku.

Sierpień. Pasja. Rok. Podziękowania

*Zanim zaczniesz czytać odpal to LINK

Wczoraj była dla mnie ważna data 22.08.2015r Dokładnie rok temu założyłam pierwszego bloga z opowiadaniami o Violetcie. Funkcjonował on do 24 czerwca tego roku ale nie wiem co się stało że po prostu moje stare konto wraz z blogiem zostało usunięte. Świat Violetty i opowiadań stał się dla mnie jak drugi dom. Jak to było. Oczekiwałam kolejnego sezonu i szukałam informacji natrafiłam na kilka blogów informacyjnych ale i również na kilka z opowiadaniami już nie pamiętam jakie to były.
Znalazłam stary zeszyt w szafce i zaczęłam pisać. W ten sposób powstała dwuczęściowa historia.
Pisana była bardzo dziecinnym prostym językiem. Mam sentyment do tych zeszytów. Następnie pokochałam pisanie One shotów. W tym poście chcę napisać żę może i nie mam wielkiej popularności w świecie blogów o Violetcie to dziękuje. Mam pewnie swoje małe grono odbiorców.
Wymienię kilka osób ze szkoły i ze znajomych którym dziękuje szczególnie.

- Daria dziękuje ci za to że podzielasz ze mną pasję do pisania może i piszemy o czym innym to dziękuje. Zapraszam na jej bloga LINK- Roksana dziękuje za wieloletnią przyjaźń i wysłuchiwanie moich durnych wymysłów na temat Jorge- Dominika dziękuje za czytanie moich wypocin.

Rozdział 2 - Leon Verdas

Szatyn spokojnie jadł śniadanie w kuchni gdy w pomieszczeniu zjawili się jego rodzice.

- Mamy do ciebie sprawę.- Odezwał się mężczyzna około 40.

- Coś się stało?

- Leon wiemy jak ważne jest dla ciebie studio. Ale na razie musisz przerwać w nim naukę.- Głos zabrała matka chłopaka.

- Dlaczego?- Satyn lekko się uniósł.

- Nasza firma przeżywa mały kryzys. Postaramy się w najbliższym czasie podpisać kontrakt z jakąś dużą korporacją. Będziesz mógł wybrać sobie liceum. Dziś będzie jak na tą chwilę twój ostatni dzień w studio.- Ojciec chłopaka powiedział ze sutkiem wiedział jak ważna dla szkoła. Jednak jak na tą chwilę nie mógł pozwolić sobie na aż taki wydatek

- A co z zespołem, przyjaciółmi, Franceską?- W oczach chłopaka widoczne były łzy. Jednak nie pozwolił im wypłynąć.

- Twój zespół może ćwiczyć u nas w garażu. A co zrobisz z resztą to Leon twoja sprawa nie chcemy ingerować w twoje życie prywatne.

- Dobrze do jutra dam wam znać jaką szkołę wybrałem.- Szatyn wstał od stołu miskę po płatkach oraz kubek po kawie odstawił do zmywarki. Wyszedł z pomieszczenia a następnie z domu. Po drodze do szkoły układał sobie scenariusz co powie swoim znajomym a zwłaszcza dziewczynie. Gdy znajdował się już na terenie szkoły podbiegła do niego czarnowłosa piękność pochodząca z Włoch.

- Hej Fran.- Uśmiechną się szeroko. Jednak w środku nie było mu tak wesoło.

- Coś nie tak. Prawda Leon?- Dziewczyna miała talent do zgadywania czy z Leonam jst dobrze. Znali się przecież od 5 klasy, kiedy to ona przeprowadziła się z Mediolanu do Buenos Aires.

- Muszę na razie opuścić studio. Nie wiem czy wrócę.

- Dlaczego?- Dziewczyna wnikała w szczegóły  to była jedna z wielu cech charakteryzujących ją,

- Ojciec ma problem z firmą.

- Leon a co z nami?

- Zróbmy sobie na ten czas przerwę.- Chłopak wyznał z bólem. Ale cóż szatyn przez te kilka lat zdążył się do niej przywiązać.

- Leon jesteś pewien?

- Fran. Będziemy w dwóch różnych szkołach ja będę całe dnie się uczył a ty będziesz się skupiać na muzyce.Tak będzie lepiej.

- Rozumiem.- Dziewczyna odeszła. Szatyn udał się w stronę budynku. Było uż po dzwonku. Leon już dawno powinien być na zajęciach ze śpiewu. Chodził szukając dyrektora placówki. 

- Pablo!

- Coś się stało że nie jesteś na zajęciach?

- Tak niestety na jakiś czas muszę opóścić studio.

- Dlaczego? To coś poważnego?

- Firma taty ma problemy.

- Rozumiem. Ale jeśli będziesz chciał drzwi są zawsze dla ciebie otwarte. Chcesz pożegnać się z przyjaciółmi?

- Wolę żebyś ty im to tym powiedział. Dowodzenia.- Chłopak wyszedł z budynku jeszcze raz spojrzał na szkołę i ruszył przed siebie.. Postanowił udać się na spacer po pobliskim parku. Wspominał wszystkie chwile z przyjaciółmi. a zwłaszcza z Franceską. W pewnym momencie poczuł uderzenie w klatkę piersiową.

-  Przepraszam.- Spojrzał na osobę z którą się zderzył. Niska szatynka o czekoladowych oczach i ślicznej cerze.

- Nic...się nie stało.- Widok obcych chłopaków a zwłaszcza tak przystojnych jak łody Verdas onieśmielał ją.

- Ja cię chyba z skądś kojarzę. Jesteś Leon Verdas tak?

- Skąd wiesz?

- Śledzę na bieżąco stronę studio.

- Chciała byś tam chodzić?

- Bardzo ale rodzice...

- Nie chcę być wścibski ale...

- Nie to nie problem finansowy chcą bym poszła w ślady któregoś z nich.- Dziewczyna wyznała z bólem.

- Jeszcze się nie zapytałem. Jak się nazywasz?

- Violetta Castillo.

- Ta...

- Tak tak Violetta Castillo. Wszyscy o to pytają.- Dziewczyna uśmiechnęła się.

- Może pójdziemy na jaką kawę?- Zielonooki uśmiechną się. Dziewczynie spodobał się ten pomysł.

- I tak nie zamierzałam iść na lekcje, Więc nie mam nic do stracenia.

- Niedaleko jest fajna kawiarnia.- Odparł szatyn. Dwójka młodych ludzi udała się w tamtym kierunku. Przeszli przez park i znaleźli się na ulicy, na której znajdowała się kawiarnia. Weszli do środka i zajęli miejsce przy oknie.

- Co zamawiasz?- Chłopak uśmiechną się uroczo

- Cappuccino i...

- Mogę ci polecić szarlotkę mają najlepszą w okolicy.

- Skoro tak twierdzisz to szarlotkę.- Chłopak udał się do kasy. Dziewczyna została sama przy stoliku. Czy czuła się źle z powodu opuszczenia zajęć. Nie wręcz przeciwnie czuła się świetnie. Nienawidziła tego miejsca.

-Już jestem. Proszę. - Szatyn podał dziewczynie jej zamówienie.

- Ile ci wiszę?- Castillo wyciągnęła z torebki portfel.

- Nic.

- Leon sama mogę za siebie płacić.

- Ale ja jestem facetem. I raczej ja powonieniem płacić.

- Niech ci będzie ale następnym razem ja płacę.

- Myślisz że będzie następny raz?

- A ty?

- Nie wiem.

- Gdzie chodzisz do szkoły?

- Do liceum za parkiem

- Przyjmują nowych uczniów?

- Chcesz się zapisać?

- Przynajmniej będę kogoś znał. - Podczas wypowiedzi chłopaka szatynka dostała Sms`a od matki.

Od: Mama

Violetto czemu nie ma cie na zajęciach? 

Wracaj do domu!

- Leon muszę już wracać mama dowiedziała o wagarach.

- Podasz mi chociaż swój numer?

- Tak jasne. Masz coś bym ci mogła zapisać?- Leon z plecaka wyją kawałek kartki i długopis. Dziewczyna zapisała mu swój numer po czym wyszła z kawiarni. Zielonooki udał się do domu. Spacerował powoli parkiem. Nagle zobaczył obraz który zwalił go z nóg. 

- Franceska !?- Krzykną widząc ją z Diego osobą której szczerze nienawidził .

- Leon...- Dziewczyna szukała sensownego wyjścia z tej sytuacji.

- Nie no luz zerwaliśmy rano a ty już lecisz w objęcia innego.- Szatyn powiedział z sarkazmem. Czuł się zdradzony w końcu obiecali że jak Leon będzie znowu uczęszczał do studia to wrócą do siebie.

- Leon...

- Nie musisz się tłumaczyć. Nie jesteśmy już razem. - Leon odszedł od tej dwójki. Idąc do domu chłopak wpadł na pewien pomysł. Skoro Franceska ma kogoś to on również może sie z kimś umówić.

~♥~

Hej. Nareszcie rozdział

Przepraszam że dopiero teraz ale te upały które były nie dały mi pracować.

Poza tym kończą się wakacje i jak najlepiej 

chce wykorzystać te ostatnie dni wolnego.

Teraz czeka mnie więcej nauki.

W tym roku również mam do zaliczenia projekt edukacyjny więc muszę wybrać t

temat i nauczyciela u którego zaliczam więc

roboty mam trochę.

Postanowiłam udostępnić wam mojego aska

http://ask.fm/JorgiVerdas

Rozdział 1 - Moje marzenia

Na początku chciałabym zadedykować ten rozdział 

pewnej osobie jest to Wiktoria z aska 

http://ask.fm/Jorgesmivida

a teraz zapraszam na rozdział.

***

Szatynka gwałtownie uniosła głowę.

-To tylko sen.-Wyszeptała. Rozejrzała się po pokoju.Było ciemno.Jedynym źródłem światła był laptop,który był cały czas włączony. Dziewczyna spojrzała na otworzoną kartę.

-Studio On Beat.- Przeczytała na głos. Szkoła marzeń każdego młodego człowieka. Trzeba mieć tylko trochę talentu i pieniądze. Dziewczyna przeglądała stronę tej placówki. Jak zawsze kliknęła w zakładkę ''Najlepsi''. Od razu wyświetliła jej się strona z najlepszymi uczniami. Kursor zatrzymała jednak na pewnym szatynie.

-Ile ja bym dała by być na waszym miejscu..- Powiedziała cicho.  - Los jednak nie dał jej takiej szansy. Pieniądze jednak to nie był problem,talent również miała. Jedynym czego jej brakowało to zgoda rodziców. Ojciec wielki inżynier a matka światowej klasy właścicielka salonu domowego. Oboje pragną by ich córka poszła w ślady któregoś z nich. Marzeniem dziewczyny dziewczyny było jednak robić to co kocha. Czyli śpiewać. Spojrzała na zegarek urządzeniu.

- 2:30. - Odczytała. ''Teraz to już nie zasnę'' Pomyślała. 

Wstała z wygodnego łóżka wsunęła na nogi kapcie i udała się w stronę drzwi od swojego pokoju. Otworzyła je i wyszła na korytarz. Stąpała po cichu by nie zbudzić żadnego z domowników. Gdy była już w kuchni sięgnęła po szklankę.

-Powinnaś spać o tej porze.Nie mas jutro czasem egzaminu z matematyki?- W pomieszczeniu zjawiła się sylwetka matki szatynki.

-Ty też. Nie ma jutro jakiegoś pokazu?

-Nie pyskuj Violetto.- Kobieta prawie krzyknęła.

-Ja tylko stwierdzam fakty. - Dziewczyna uśmiechnęła się triumfalnie i wyszła z pomieszczenia.

-Mam ich wszystkich dość!- Dziewczyna krzyknęła kładąc się na łóżko

***

-German ona znów przeglądała stronę tej szkoły.- Violetta,która właśnie wychodziła z domu posłyszała rozmowę rodziców.

-Jaką masz pewność?

-Taką.-Kobieta postawiła ba biurko laptop dziewczyny.- Spójrz na historię przeglądania.

-Zabrałaś mojego laptopa!?-Dziewczyna weszła do pomieszczenia.

-To dla twojego dobra. Ciągle przeglądasz tą stronę.

-Violetto twoja mama ma rację.

-Zrozumcie że to co robię to są wasze marzenia.

~♥~

Rozdział nie jest specjalnie długi.

Leon pojawi się niebawem.

Zapraszam do komentowania.

Prolog

Szatynka otworzyła drzwi wejściowe kolorowego budynku,nad którego wejściem wisiał wielki kolorowy szyld. Dziewczyna rozejrzała się dookoła. Muzyka dobiegała ze wszystkich stron. Szatynka niepewnie dawała kolejne kroki do przodu.

-Pokój nauczycielski odczytała na głos. - Niepewnie nacisnęła klamkę,która otworzyła drzwi pomieszczenia. W środku panowały pustki. - Widocznie wszyscy nauczyciele mają zajęcia. - Pomyślała i wyszła. Włóczyła się po korytarzu nikt jej nie znał ani nawet nie zwrócił uwagi, że jest ktoś nowy. A jednak. A jednak oczy pewnego chłopaka wpatrywały się w nią id dłuższego czasu.

Za wyglądu chłopak marzenie. Przystojny wysportowana sylwetka ciemne włosy i szmaragdowe tęczówki.

-Hej...

~♥~

Hej.Zdecydowałam się na nowe opowiadanie.

Tamte rozdziały usunę.Będzie trochę ciekawiej i dłużej

a co za tym idzie rozdziały będą rzadziej.