Rozdział 38- Pierścionek

____

- Nie mam czasu. 

- Nawet w sobotę?- Słyszę westchnięcie brata po drugiej stronie słuchawki. 

- Tak nawet w sobotę.- Odpowiadam niemiłym tonem. 

- Znowu tylko praca i praca.- Czy on może przestać? Gdyby mój kochany braciszek chciał utrzymywać ze mną jakikolwiek kontakt to by wiedział, że od kiedy jestem z Violetta wszystko jest inaczej. W niecały rok całe moje życie się zmieniło. Mój świat stanął na głowie za sprawą jednej szatynki o pięknym uśmiechu. Mam jeszcze jej tak wiele do powiedzenia ale po prostu się boję. I chyba chcę jeszcze poczekać. 

- Skończ.

- Powiedz kiedy masz czas to się dostosuję. 

- Jutro po piętnastej u mnie- Kończę połączenie. Po cholerę się na to zgadzałem. Siadam w fotelu i rozglądam po gabinecie. Cisza i spokój. Ciesz się Verdas za 9 miesięcy będziesz mógł tylko pomarzyć przemyka przez moją głowę. Nie będzie aż tak źle. Odganiam złe myśli. Napawam się jeszcze ciszą, którą przerywa pukanie do drzwi. 

-Proszę!- Do gabinetu wchodzi Franceska. Zamyślona podchodzi do mojego biurka i kładzie na nim dokumenty.- Przykro mi z powodu Diego.- Wstaję z fotela i podchodzę do niej. Tak mam uczucia taka ciekawostka. 

- Leon ja i Diego to nie było nic poważnego. Nawet nie wiem czy coś do niego czułam. A jak już cię tak interesuje życie matrymonialne pracowników to spotykam się z kimś. 

- W takim razie przepraszam- Unoszę ręce w geście obrony i uśmiecham się do niej. 

- Zapomniałabym gratulacje.- Kobieta delikatnie mnie przytula. Słyszę trzask drzwi i nerwowo spoglądam na zegarek. Violetta. 

- Fran bardzo cię przepraszam... 

- Leż za nią.- Przerywa mi. Jak poparzony wybiegam z biura a następnie z budynku. 

- Violetta!.- Krzyczę będąc na ulicy. Rozglądam się za nią. Jest na drugim końcu parkingu.- Mam cię.- Obejmuję ją w tali gdy jestem wystarczająco blisko. 

- Wracaj sobie do Franceski.- Odpycha mnie.  

- Teraz to ty jesteś zazdrosna. Ona mi tylko gratulowała.- Szatynka przytula się do mnie i rozpłakuje.- Czy to jest to o czym tyle mówił mój przyjaciel? - Hej skarbie. Co jest? - Gładzę ją po plecach. 

- Bo prze zemnie prawie...- Szlocha.- Nasz związek się skończył. 

- Ej nie mów tak.- Całuję ją a następnie mocniej otulam moimi ramionami. Szatynka bardziej wtula się w moje ciało. - Spokojnie.- Składam delikatny pocałunek na czubku jej głowy. 

- Przepraszam.- Swoją kruchą dłonią gładzi mój policzek. 

- Nic się nie stało. Rozumiem ciąża humorki i te sprawy. Federico już mnie przestrzegł.

- Słuchaj się Federico to daleko zajdziesz.- Uśmiecha się i kręci głową. 

~♥~

Kolejną minutę wpatruję się w gablotkę z pierścionkami. 

- Może różowe złoto? - Kobieta za ladą wyciąga kolejny zestaw biżuterii. 

- No nie wiem. 

- Leon a ten?- Federico wskazuje na srebrny pierścionek przyozdobiony niebieskimi kryształkami. 

- Nie. 

- Wiesz co.- Kładzie dłoń na moim ramieniu.- Nigdy bym nie przypuszczał, że będę pomagał ci w wyborze pierścionka zaręczynowego. 

- Tan.- Wskazuję na srebrny pierścionek z bardzo delikatnymi ozdobami. 

- To najdroższy jaki mamy ale zarazem jedyny w swoim rodzaju. 

- Cena tu nie gra roli.- Wyciągam z portfela kartę płatnicza i podaję kobiecie za ladą. Brunetka pakuje pierścionek do pudełeczka. 

- Mam nadzieję, że ukochana będzie zadowolona.- Podaje mi zakup uśmiechając się. Biorę do ręki torebkę i razem z Federico wychodzimy ze sklepu. W oddali widzę dziewczyny idące w naszym kierunku. Mam tylko nadzieję,że nie widziały jak wychodzimy od jubilera. 

- Trzymaj to.- Podaję Włochowi pakunek. Patrzy na mnie ze zdziwieniem na co ja mu odpowiadam kiwnięciem głowy w stronę idących Violetty i Ludmiły. 

- Co robiliście w sklepie z biżuterią. - Zaczyna blondynka. 

- Emm... no ten. Byliśmy po  spinki do mankietów.- Próbuję jakoś wyjść z tej sytuacji ale problem w tym, że ani ja ani Fede nie używamy spinek do mankietów. 

- Po co wam spinki do mankietów.- Violetta rozbawiona unosi jedną brew w górę. Śmiej się śmiej skarbie. 

- Mój tata ma urodziny w tym tygodniu.- Wyrywa się Ortez. Dziękuję przyjacielu. 

- Chyba, że tak. Poczekajcie chwilkę skoczę do łazienki i będziemy wracać.- Violetta całuje mój policzek i oddala się od nas. 

- Ty i ty.- Ludmiła wskazuje na mnie i na swojego męża. Będzie przesłuchanie.- Co kombinujecie? 

- My? Nic.- Mówię poważnym tonem ale ona nadal patrzy się na mnie z miną policjanta i to nie tego dobrego. 

- Nie nabierzecie mnie. Twój tata Federico miał urodziny w zeszły czwartek. Więc o co chodzi? 

- Tłumacz się Verdas. 

- No bo ja.- Biorę głęboki wdech.- Planuję oświadczyć się Violettcie.- Mówię. 

- Aj w końcu zmądrzałeś. - Ludmiła rzuca mi się na szyję. 

~♥~

Hej. 

Nie spodziewaliście się mnie tak szybko. 

Prawda jest taka, że im bliżej końca tym więcej mam pomysłów. 

Zaskoczeni planami Leona? 

Ciekawe co jego braciszek ma mu do powiedzenia? 

Czytałam wasze komentarze i Violetta urodzi dziecko spokojnie. 

Nawet więcej wam powiem będzie to dziewczynka. 

Imię się jeszcze wymyśli. 

To tyle spodziewajcie się mnie...WKRÓTCE. 

Rozdział 37- Humorki

____

Siedzę w moim gabinecie. Tęsknię za czasami wyjazdów na akcje. Chciałbym do tego powrócić, ale chyba za bardzo się rozleniwiłem. 

- Leon nie no gratuluję. Po każdym innym bym się tego spodziewał ale nie po tobie. - Błagam niech go ktoś nauczy pukać. 

- Mógłbyś zapukać czasami.- Spoglądam na niego znad monitora komputera. 

- Powiedz mi jak gdzie i kiedy? 

- Stary co ci będę tłumaczył skąd się biorą dzieci.- Śmieję się przez chwilę.- Sam wiesz najlepiej to ty będziesz ojcem za 3 miesiące. 

- Nic mi nie mów. Wstawanie w nocy, pieluchy.- I tak znając życie to Ludmiła będzie wstawała w nocy bo ten się nie obudzi a co do pieluch to Federico bał się posprzątać po własnym psie.- Jedyny plus to brak humorków mojej żony. 

- Aż tak źle? 

- To Ludmiła twoja siostra jakbyś nie wiedział.- No tak blondynka jest jak diabeł w ciele anioła. A ja jestem najlepszym przykładem na to by lepiej jej czasami ustąpić. 

- Macie już imię? 

- Matt Leon Ortez.- Mówi pewny siebie a ja niemal opluwam się kawą. 

- Leon? 

- Ludmiła uparła się, że chce dać mu na drugie Leon chce by nosił imię jej brata.- Jako takim rodzeństwem nie jesteśmy, ale... a z resztą po co wnikać. 

- A props braci. Maxi jest w Buenos Aires.- Wstaję z fotela i zaczynam chodzić po gabinecie.- Chciał pogadać. 

- I gadaliście? 

- Miałem mu dać znać, ale...

- Ale nie dałeś.- Przerywa mi.- Musisz stawić czoła swojej przeszłości Verdas i przede wszystkim powiedzieć o tym Violettcie.

- Powiem gdy uznam to za stosowne.- W prawdzie to co się stało to nic strasznego lecz wciąż nie lubię i nie umiem o tym mówić. Było to dawno ale dla chłopca, który miał 6 lat świat się zawalił a brat go znienawidził. 

- A jak zareagowała na sprawę z Diego? 

- Chciałem jej powiedzieć ale uprzedziła mnie bo znalazła list w moich spodniach robiąc pranie. Wkurzyła się i zasłabła w sumie dzięki temu wiem, że jest w ciąży.- Uśmiecham się. Naszą rozmowę przerywa mój dzwoniący telefon. Violetta. Odbieram. 

- Co tam skarbie?  

- Chciałam zapytać czy mógłbyś przyjechać po mnie do szpitala? 

- Coś się stało? - Pytam zmartwiony. 

- Spokojnie.- Słyszę jej śmiech po drugiej stronie. Byłam na badaniach. Pokarzę ci coś w domu. 

- Mhm. W takim razie czekaj przed szpitalem. Do zobaczenia.- Kończę połączenie. 

- Humorki?- Włoch się głupio śmieje. 

- Chciałbyś. A teraz bierz się do roboty bo cię zwolnię. 

~♥~

Czekam przed szpitalem na szatynkę. Palcami wystukuję w kierownicę rytm piosenki lecącej akurat w radio. 

- Jestem.- Violetta wsiada do samochodu, całuje mój policzek i mierzwi włosy. Uśmiecham się do niej. 

- I co ci powiedział lekarz?- Pytam odpalając samochód. 

- W sumie to nic. To dopiero początek dostałam jakieś witaminy. Póki co wszystko jest w porządku. 

- A wiadomo może już czy...- Zaczynam niepewnie. 

- Za wcześnie kochanie.- Szatynka uśmiecha się w moją stronę. Czeka mnie jeszcze rozmowa z bratem. Chciałbym, żeby odbyła się jak najpóźniej. Nie wiem o czym on chce gadać i chyba wolałbym nie wiedzieć. Było dobrze jak siedział w Meksyku. Kochany braciszek się znalazł. 

Spoglądam kątem oka na moją towarzyszkę. Mam śliczną dziewczynę. 

- Patrz może na drogę co?- Poucza mnie. 

- Zjemy coś na mieście czy wolisz w domu?

- Zamówimy coś.- Szatynka opiera głowę o zagłówek.- Jak chciałbyś nazwać nasze dziecko?- NASZE DZIECKO. Te słowa kilkakrotnie obijają się w mojej głowie. Dopiero teraz dociera do mnie, że cholera ja Leon Verdas będę ojcem. 

- Viola jak do mnie jeszcze nie dociera to, że będę ojcem. 

- Dasz sobie radę. Widziałam jaki byłeś dla Damiena. 

- Ale...- Zaczynam. 

- Nie ma żadnego ale.- Przerywa mi i całuje mój policzek gdy zatrzymujemy się na parkingu. Wysiadamy z samochodu i trzymając się za ręce idziemy do mieszkania. 

- To co chciałaś mi pokazać?- Pytam odwieszając marynarkę na wieszak. 

- Co ty taki w gorącej wodzie kąpany? Zjemy i ci pokażę.- Siada na kanapie a z szufladki w stoliku wyjmuje ulotki z różnych restauracji. 

- To na co masz ochotę? - Siadam obok i obejmuję ramieniem szatynkę. 

- To, to i jeszcze to.- Pokazuje na różne potrawy w menu. Patrzę na nią z przerażeniem. Czy to to o czym mówił Federico?- Żartuję głupku. Zamów pizzę.- Uśmiecham się biorę telefon i wychodzę do kuchni zamówić jedzenie. Po złożeniu zamówienia wracam do mojej dziewczyny. 

- Chciałam ci to pokazać później.- Mówi szukając czegoś w torebce.- Jednak za bardzo chcę byś to już zobaczył.- Bierze do ręki jakieś kartki.- Chodź.- Podchodzę do niej i siadam obok.- Spójrz to nasz mały książę albo księżniczka.- Odwraca kartki, które trzyma w dłoniach a mi ukazuje się zdjęcie USG. Nie na na nim dokładnego zarysu ciała, ale mała plamka na środku to moje dziecko, które za dziewięć miesięcy będę mógł przytulić. Postaram się być najlepszym ojcem jakiego widział ten świat. 

~♥~

Hej. 

Rozdział wcześniej niż normalnie. 

Taka niespodzianka :) 

Wczoraj i dzisiaj miałam rekolekcje i wcześniej przez to byłam w domu więc jest rozdział. 

Jeszcze 3 rozdziały + epilog i koniec. 

Będę chyba tęsknić a tym opowiadaniem bo jakby nie patrzeć już dobry rok je piszę. 

Już tyle osób zabiłam.

Ale jednego możecie być pewni. 

W tym czy w innym na pewno ktoś zginie bo nie była bym sobą. 

Następny kto wie może w weekend bo jest prawie napisany i powiem, że bardzo będziecie zaskoczeni. 

Przed Leonem ważna decyzja ale i czas na zmierzenie się z tym co było kiedyś. 

Trzymajcie za niego kciuki :) 

Rozdział 36 - List

____

- Wiesz co Leon może i wypad był udany ale w domu chyba jest mi najlepiej. Violetta uśmiecha się do mnie gdy siedzimy w taksówce w drodze z lotniska do domu. 

- Mhm...

- Leon coś się stało? Od rana jesteś jakiś dziwny.- Szatynka spogląda na mnie z przejęciem i swoją dłonią gładzi moje ramię. 

- Nie, jest dobrze. - Blado uśmiecham się w jej stronę.- Jestem tylko trochę zmęczony po pordóży.- Całuję jej policzek zapewniając, że nic się nie dzieje. Muszę ją okłamać nic nie jest dobrze. Stresuję się tym, że mój brat jest w mieście a na dodatek chce się ze mną skontaktować. Zupełnie nie wiem co robić. 

- Oj zaraz będziemy w domu i się położysz.- Szatynka delikatnie mnie przytula. Cicho wzdycham i ją obejmuje. Resztę drogi przebywamy w ciszy co jakiś czas uśmiechając się do siebie. Kidy pojazd zatrzymuje się pod budynkiem od razu w oczy rzuca się blask świateł policyjnych. 

- Co tu się stało? 

- Nie wiem ale zaraz się dowiem.- Wysiadam z taksówki i wyjmuję walizki z bagażnika przy okazji płacę kierowcy.- Poczekaj chwilkę.- Idę w stronę terenu odgrodzonego żółtą taśmą. Wyjmuję odpowiedni dokument bym mógł wejść na odgrodzony teren. 

- Leon.- Słyszę głos Federico.

- Co się stało? 

- Hernandez powiesił się w swoim mieszkaniu. Zostawił to.- Podaje mi kartkę zgiętą w pół podpisaną "Dla Violetty". Patrzę na niego zdziwiony. 

- Co to jest? 

- Ewidentnie list. Myślę, że tu znajdziesz odpowiedź dlaczego to zrobił.- Nie wiem czy mam się bacz czy nie. 

- Martwię się o Violette to chyba za dużo jak na nią. - Składam kartkę i chowam do kieszeni spodni.- Dopiero otrząsnęła się po śmierci Damiena a teraz jeszcze to. 

- Nie zamierzasz jej tego dać? 

- Poczekam na odpowiedni moment.- Przechodzę pod taśmą i idę w stronę mojej dziewczyny. 

- Powiesz mi co się stało? 

- Rano słońce. 

- Ehhh.. okej.- Nie jest widocznie zadowolona z mojej odpowiedzi. 

~♥~

- Leon jak mogłeś mi nie powiedzieć o tym od razu?- Violetta krzyczy przez łzy wymachując kartką. która zapewne znalazła w moich spodniach robiąc pranie. Jaki byłem głupi, że jej nie wyjąłem. 

- Chciałem ci o tym powiedzieć dzisiaj. 

- O takich rzeczach mówi od razu.- Violetta odwraca się i próbuje wyjść z sypialni jednak będąc już w progu osuwa się o futrynie i upada. 

- Violetta!- Szybko do niech podchodzę.- Hej kochanie.- Kładę dłoń na jej policzku. 

- Leon.- Mówi słabo. Biorę ją na ręce i niosę do łóżka. 

- Jadłaś coś dzisiaj? 

- Tak Leon. 

- Zrobię ci herbatę.- Całuję ją w czoło i idę do kuchni. Biorę z szafki kubek i wrzucam saszetkę z herbatą. Co mogło się stać, że zasłabła? Robię ciepły napój dla Violetty. Zanoszę jej do pokoju. 

- Mógłbyś zadzwonić do Ludmiły? 

- Mhm..- Biorę telefon i wybieram numer do blondynki. - Co jej powiedzieć? 

- Żeby przyjechała.- Kiwam głową i czekam aż Ludmiła odbierze. 

- Cześć Leon, coś się stało? 

- Viola prosi żebyś przyjechała. 

- Daj mi ją.- Przytakuję i podaję telefon Violettcie. 

~♥~

Siedzę w salonie oglądając jakiś durny program. Dziewczyny wygoniły mnie mówiąc, że to babskie sprawy i nie mogę o tym wiedzieć. Naradzają się jakby było to nie wiadomo co. 

- Leon będę już lecieć.- Lu wychodzi z pokoju.- A wy musicie pogadać.- Zakłada kurtkę i wychodzi. O co jej chodzi? Czy kobiety muszą być tak skomplikowane? 

- Leon.-  Odwracam się za siebie słysząc delikatny głos szatynki.- Musimy pogadać.- Siada obok mnie.- Na początku chcę ci zadać jedno pytanie. 

- Słucham cię.

- Czy pamiętasz co się stało na ślubie Lu i Federico? 

- Tak ale co to ma do rzeczy?- Patrzę na nią lekko zdziwiony. 

- Dużo. Bo...bo ja chyba jestem w ciąży.- Moje oczy szeroko się otwierają ze zdziwienia. Jak? Ja i dziecko?- Leon proszę cię powiedz coś.- W jej oczach zbierają się łzy.

- Chciałbym ale nie wiem co powiedzieć. Nie wiem jak to będzie nigdy nie myślałem o tym, że będę ojcem. Nie jestem gotów by nim zostać ale mogę cię zapewnić, że pokocham je tak bardzo jak kocha, ciebie. 

- Dziękuję.- Przytula się mocno do mnie.- Potrzebowałam tylko zapewnienia, że mnie nie zostawisz. 

- A teraz ja chciałbym cię o coś zapytać. Co było w liście od Diego? - Wiem, że nie powinna się denerwować ale musze to wiedzieć. 

- Pisał między innymi, że żałuje ale i tak wiem, że kłamał. Nie mógł widoku mnie z innym przepraszał i takie tam. Ale wiesz ja nie potrafię mu wybaczyć. Teraz mam ciebie i z tobą jest mi dobrze.- Szatynka delikatnie mnie całuje 

~♥~

Hej. 

Miałam dzisiaj trochę czasu ze względu na to, że mam jutro konkurs więc mogłam napisać rozdział. 

Ogólnie to nie mogłam się doczekać momentu aż napiszę o ciąży Violetty. 

Jeszcze 4 rozdziały + epilog. 

Trochę mi smutno, że już kończę to opowiadanie ale już na prawdę kończą mi się pomysły. 

Następny postaram się dodać w przyszłym tygodniu. 

A po egzaminach pomyślę o wróceniu do cotygodniowych rozdziałów :) 

Co do zakończenia opowiadania to mam pewien pomysł, za który pewnie zostanę przez was zabita ale po prostu mega mi się podoba. 

Zwiastun "Siempre Brillarás"

Jako, że wielkimi krokami zbliża się koniec tego opowiadania a ja pracuję już nad kolejnym. 

Przygotowałam mój pierwszy zwiastun, który wstępnie może was wprowadzić trochę w fabułę :) 

Rozdział 35 - Uśmiecham się

____

Otwieram oczy i mrugam kilkakrotnie by przyzwyczaić się do światła. Leniwie sięgam po telefon leżący na stoliku nocnym by sprawdzić godzinę. Odblokowuję ekran 11:35 nie dziwię się tak późną godziną wczoraj z Violettą jeszcze długo rozmawialiśmy. Wstaję powoli z łóżka by nie obudzić szatynki. Okrywam ją szczelniej kołdrą i całuję w czoło. Biorę z walizki zwykłe dresowe spodnie i udaję się do łazienki. Biorę szybki prysznic i zakładam ubranie. Ogarnięty wychodzę z zaparowanego pomieszczenia. Będąc w kuchni robię śniadanie na miarę moich możliwości. Wszystko ładnie układam na tacy i zanoszę do sypialni. Odkładam przedmiot na szafkę i zaczynam delikatnie budzić Violettę. 

- Viola.- Szepczę jej do ucha i całuję w policzek. Ona śmiesznie marszczy nos i coś mruczy.- Zrobiłem śniadanie i liczę, że zjesz ze mną.- Ponownie całuję jej policzek. Tym razem jej śliczne oczy się otwierają. 

Witaj.- Uśmiecham się szeroko w jej stronę. 

- Co masz na to śniadanie? 

- Naleśniki.- Biorę tacę z jedzeniem i układam Violettcie na kolanach. 

- Jaką mam pewność, że się nie zatruję?- Violetta zaczyna się śmiać. Fakt nie jestem dobrym kucharzem.- Jakieś zero procent ale nikogo jeszcze nie zabiłem moim jedzeniem. 

- A jak będę pierwsza?- Mówi z udawanym strachem. 

- Jedz a nie się ze mnie śmiejesz. Mamy małe plany na dziś. 

- My mamy?- Kobieta z zaciekawieniem patrzy w moją stronę i unosi zabawnie jedną brew.- Od kiedy?- Szatynka bierze kęs przygotowanego przeze mnie naleśnika.- Nawet dobre ci wyszły.- Komentuje. 

- Tak mamy plany od jakiś 15 minut.- Posyłam jej uśmiech i wycieram ubrudzony czekoladą kącik ust Violetty. 

- A ty nie jesz? 

- Jem jem.- Biorę się za swoją porcję. Zjadamy śniadanie, następnie Violetta idzie do łazienki wziąć prysznic a ja zmywam naczynia. Uśmiecham się pod nosem słysząc kroki na schodach. Odwracam się w stronę mojej dziewczyny. 

- To opowiesz mi o tych planach? 

- Idziemy na lodowisko.- Mówię wycierając mokre od wody ręce w ręcznik kuchenny. 

- Zwariowałeś.- Viola kręci głową z niedowierzaniem. 

- Jestem poważny. Daj mi chwilkę założę inne spodnie i idziemy. Przelotnie całuję szatynkę i idę szybko przebrać spodnie. Po chwili wracam na dół do Violetty- Idziemy?- Chwytam kurtkę z wieszaka. 

- Ehh...tak.- Violetta ciężko wzdycha i zakłada buty. 

- Uśmiechnij się.- Mówię do niej zamykając domek. 

- A co ty dzisiaj taki szczęśliwy? 

- A tak jakoś.- Wzruszam ramionami.- Idziemy.- Chwytam ją za rękę - Ja mam dziś dobry humor ale ty jakaś smętna jesteś. 

- Bo chodzi o te łyżwy. Leon ja nigdy tego na nogach nie miałam. - Szatynka na chwilę się zatrzymuje. 

- I o to tylko zachodu?- Już nie wiem, który dzisiaj raz się uśmiecham. 

- Nie śmiej się ze mnie. - Violetta robi kulkę ze śniegu, która po chwili obija się o mój tors. 

- Tak chcesz się bawić?- Podchodzę do Violetty. 

- I co mi zrobisz? - Już po chwili szatynka leży w śniegu a ja wcieram go w jej policzki. 

- Zimne!- Piszczy.- Leon głupku. Teraz mi zimno.- Skarży się. Pomagam jej wstać. Ściągam swoje rękawiczki i chowam je do kieszeni a dłonie kładę na zimnych od śniegu policzkach Violetty. Siłą rzeczy patrzę jej w oczy a jakaś magiczna siła sprawia, że nasze usta łączą się w pocałunku. 

- Nauczę cię jeździć.- Szepcze do niej. 

~♥~

 Podtrzymuję Violette powstrzymując ją od kolejnego spotkania z zimną i twardą taflą lodu. 

- Mówiłam. 

- Nie jęcz.- Pomagam jej wrócić do pionu.- Już dobrze ci idzie musisz tylko bardziej ugiąć kolana. 

- Łatwo mówić.- Violetta próbuje stabilnie stanąć na łyżwach.- Lepiej żebyśmy poszli na kawę. 

- Dobrze ale..

- Czy u ciebie zawsze musi być jakieś ale? 

- Tak.- Mówię pewny siebie.- Spróbuj jeszcze raz.- Podtrzymuję ją. 

- Niech ci będzie.- Szatynka podejmuje się niepewnie kolejnej próby. Z czasem jej kroki stają się pewniejsze. Puszczam ją by jechała już bez mojej asekuracji. Jednak ciągle w razie czego jestem jeden krok za nią. Zatrzymuje się i uśmiecha.- Jest dobrze? 

- Świetnie.- Swoje dłonie kładzie na moich barkach.- Wiesz chyba mi się to spodobało.- Delikatnie mnie całuje. 

- To co jeszcze chwila i kawa?- Violetta przytakuje na co ja odpowiadam jej uśmiechem. Co ja mam dzisiaj z tym śmianiem się? Nigdy tak nie miałem. Znaczy no uśmiechałem się ale nie aż tyle. To jest chore. Ruszam przed siebie i doganiam szatynkę. Całuję jej policzek i wyprzedzam. Jadę tyłem dzięki czemu mogę obserwować jej reakcję. Stoi ze sztuczną złośnicą wymalowaną na twarzy. 

- Uśmiechnij się.- Palcem wskazującym dotykam jej nosa. I już po chwili zostaję obdarowany najpiękniejszym widokiem na świecie uśmiechem Violetty. 

- Miałeś mnie zabrać na kawę. 

- Już idziemy 

~♥~

Otwieram oczy i spoglądam na zegarek 1:30. Kto i czego chce ode mnie o tej porze? Przypominam sobie o dzwoniącym telefonie. Szybko odbieram go nie patrząc kto dzwoni by nie obudzić Violetty. 

- Halo.- Mówię zaspany.

- Brat gdzie jesteś?- Cholera jasna po co on do mnie dzwoni? I dlaczego mówi do mnie brat? 

- Mów szybko bo chcę spać. 

- Gdzie ty jesteś? 

- We Włoszech w górach. Po co chcesz to wiedzieć? 

- Jestem w Argentynie i uznałem, że musimy wyjaśnić kilka spraw. Kiedy wracasz? 

- Jutro wieczorem będę w Buenos Aires. - Rozłączam się chamsko i idę dalej spać. Nie mam zamiaru psuć sobie końcówki wyjazdu. 

~♥~

Hej!

Rozdział nareszcie. 

Ugh szkoła. 

Obiecuję, że po tym całum egzaminowym cyrku będzie lepiej :) 

Jeszcze 5 rozdziałów do końca moi drodzy. 

Powraca Maxi więc będzie ciekawie :) 

A teraz co tam u was? 

Ja od czwartkowego live Jorge jestem całkowicie gdzie indziej i nie mogę się doczekać już piątku. 

Ledwo przepisałam ten rozdział :0 

Kocham go mocno cały serduszkiem <3 

LBA #1

Dziękuję za nominację Asia Blanco

1.Jakie jest twoje największe marzenie? 
Moim największym marzeniem jest spotkanie Jorge. 
2.Jest coś czego nie lubisz w blogowaniu? 
Hmm jakby się nad tym tak zastanowić to lubię w tym wszystko. Tworzenie nowych rozdziałów to jak przeniesienie się do innego świata, który sama sobie tworzę. 
3.Miasto czy wieś?
Od dziecka mieszkam na wsi lecz wraz z upływem lat zaczynam się tu trochę "cisnąć" i chciałabym mieszkać w mieście najbardziej chyba w Poznaniu byłam tam 3-4 razy i jestem totalnie zakochana w tym mieście. 
4.Umiesz gotować? 
W takim stopniu, że z głodu nie umrę.
5.Jaką postać z Violetty najbardziej lubisz? 
Leona
6.Czekolada biała, ciemna czy mleczna?
Ciemna
7.Wygrywasz miliard euro. Co z tym robisz? 
Odkładam na studia :) 
8.Masz jakieś zwierzę? 
Nie
9.Jaką super moc chciałabyś mieć? 
Od dziecka chciałam latać. 
10.Ulubiony blog? 
Ten >>>> http://wieczna-milosc-mimo-przeszkod.blogspot.com/

Nominuję:

- Maddy
- Malu


1. W jakich fandomach jesteś?
2. Ulubiony film?
3. Ulubiona para z Violetty?
4. Jaką książkę ostatnio czytałaś?
5. Kim chcesz być w przyszłości?
6. Oglądałaś Tini nowe życie Violetty?
7. Książki vs filmy.
8. Jakie seriale oglądasz?
9. Od jak dawna piszesz?
10. Dlaczego zdecydowałaś się na założenie bloga?

Rozdział 34 - Zaufaj mi

____

- Zrobiłem ci herbatę - Wchodzę do sypialni, w której siedzi roztrzęsiona Violetta. Źle zniosła wiadomość o tym, że Diego mieszka tuż obok. 

- Boję się Leon.- Mówi cicho patrząc w sufit. 

- Skarbie póki tu jestem to nic ci nie grozi.- Siadam obok niej i gładzę po policzku. 

- A jeśli on tu przyjdzie? 

- Będę zamykać drzwi zaraz po wyjściu do pracy. 

- Leon nie!.- Violetta odtrąca moją dłoń.- Nie chcę się czuć tutaj jak w jakiejś klatce. 

- Przecież Ludmiła może do ciebie przychodzić. 

- Leon nie chodzi o to. Ja po prostu chcę żyć bez obaw, że Diego może mi coś zrobić.- Szatynka już na dobre się rozpłakała. Pomagam jej usiąść i wciągam na swoje kolana. Mocno otulam ramionami. 

- Jestem tutaj kochanie.- Violetta splata ręce za moim karkiem a głowę układa na barku. To straszne do jakiego stanu doprowadziło ją to wszystko. Ledwo zebrała się po śmierci Damiena a teraz to. 

- Nie zostawisz mnie? 

- Nigdy. 

~♥~

- Podoba ci się.- Pytam Violetty stawiając walizki na podłodze.  Nareszcie nasz długo wyczekiwany wyjazd. Violetta przez ostatni tydzień odliczała nawet godziny. Uśmiecha się szeroko i rozgląda po niedużym drewnianym domku. 

- Leoś. - Violetta mocno się do mnie przytula i całuje.- Dziękuję. 

- Nie masz za co. 

- Może się powtarzam ale ty na prawdę się zmieniłeś. I to jest dobra zamiana. Wcześniej myślałeś tylko o pracy a teraz jesteś trochę bardziej otwarty. Chętniej spotykasz się ze znajomymi uśmiechasz się też znacznie częściej. 

- To wszystko dla ciebie.- Całuję ją w czubek głowy. Jeszcze chwilę stoimy przytuleni do siebie. 

- Leon co byś zrobił gdyby okazało się, że jestem z tobą w ciąży?- Zamurowała mnie tym pytaniem. Nie jestem jeszcze gotowy na dziecko to na pewno.

- Byłbym zaskoczony i trochę zagubiony w tym wszystkim bo uważam, że nie jestem jeszcze na to gotowy. 

- A Damien? 

- To było co innego.- Odchodzę od niej kawałek. Damien był dzieckiem Violetty  a ja dla niego byłem zupełnie obcym człowiekiem  Może po czasie nawiązała się między nami więź ale na pewno nie taka jak ojca z synem. 

- Ehh nie będę teraz w to wnikać. Przytul mnie jeszcze.- Z uśmiechem przytulam do siebie swoją dziewczynę. 

- Musimy iść na jakiś obiad. 

- Skarbie wiesz, że w kwestii jedzenia nie trzeba mi powtarzać dwa razy. 

~♥~

- Trzymaj.- Podaję Violettcie siedzącej przy kominku kubek z ciepłą herbata. Uśmiecham się do niej i siadam obok. Violetta opiera swoją głowę na moim ramieniu. 

- Mogę cię o coś zapytać? 

- Tak.- Mówię niepewnie. 

- Skąd tak dobrze znasz to miejsce?

- Mieszkałem tu. 

- Na serio?- Violetta odrywa się ode mnie. 

- Tak, miałem może 13 lat. 

- Myślałam, że całe dzieciństwo spędziłeś w Meksyku.

- Do 7 roku życia potem trochę we Francji, Włoszech, Portugalii , tutaj aż w liceum wróciłem do Meksyku.- Mówię cicho patrząc w ogień palący się w kominku. 

- Nigdy mi o tym nie mówiłeś. 

- Nie czułem potrzeby. 

- Leon.- Violetta kładzie dłoń na moim ramieniu a drugą na moim policzku tak bym na nią spojrzał.- Pamiętaj mi możesz powiedzieć wszystko. Zaufaj mi w końcu. 

~♥~

Hej. 

Nareszcie rozdział. 

To wszystko wina Jorge najpierw te zdjęcia dzisiaj te sytuacja z tytułami piosenek i po prostu jestem tak rozkojarzona przez niego, że po prostu nie daję rady. 

Podjęłam już decyzję co do ilości rozdziałów będzie ich jeszcze 6 i epilog. 

Moje wszystkie pomysły na to opowiadanie już się kończą więc nie ma sensu tego dalej ciągnąć. 

Następne wydaje mi się, że będzie trochę lepsze ( zawsze tak mówię a wychodzi kupa ) 

Dobrze kochani w takim razie miłej niedzieli :)