Rozdział 15- Moja dziewczyna.

____

 Zabieram ostatnie rzeczy z biura. Rozglądam się dookoła. Raczej wszystko zabrałem.  

- Na pewno chcesz nas opuścić?- Odwracam się. Fran wraz z Fede uśmiechają się do mnie. Franceske znam tylko miesiąc ale moje bezpodstawne negatywne nastawienie do niej, które miałem na początku szybko minęło. Włoszka okazała się świetną przyjaciółką.
- Tak jestem pewny swojej decyzji. To co teraz robię nie jest spełnieniem moich marzeń. - Uśmiecham się blado do przyjaciół Wychodzę. Chcę się jeszcze spotkać z Violettą póki Damien jest w przedszkolu. Karton wkładam do bagażnika. Siadam za kierownicą i odjeżdżam ostatni raz z pod tego budynku. Jadę spokojnie miastem rozmyślając jak przekazać Violettcie tą informację. Jak ona to przyjmie? Tyle pytań żadnej odpowiedzi. Zaczyna mnie to dręczyć. Parkuję pod kawiarnią, w której jestem umówiony z szatynką. Wysiadam z auta przed niewielkim budynkiem. Będąc wewnątrz rozglądam się za szatynką. Uśmiechnięta macha mi ze stolika z numerem 8. Również posyłam jej uśmiech i idę w jej stronę.
- Brzmiałeś przez telefon jakoś dziwnie. Coś się stało?- Rzuca mi się na szyję widocznie zmartwiona.
- Usiądźmy.
- Leon coś się dzieje widzę to.
- Nic co mogłoby cię zmartwić. Odszedłem z pracy.- Wyznaję z trudnością. Automatycznie czuję jak ten olbrzymi głaz spada z mego serca.
- To,że rzuciłeś pracę ma mnie nie martwić? Leon zgodziłeś się...
- Bez kazań proszę.- Przerywam jej w połowie zdania.- Spokojnie jest coś czego ci nie powiedziałem. Ale to tylko kwestia czasu. Najważniejsze jest to, że mam stałe źródło dochodów.
- Leon jakie źródło? Wmieszałeś się w mafię czy co?
- Spokojnie, tak? Mam jeszcze coś co cię ucieszy. Zabieram ciebie i małego na wakacje.
- Gdzie?
- Niespodzianka.- Uśmiecham się tajemniczo.
- Nie wiedziałam, że mój chłopak jest taki romantyczny.
- Jeszcze wielu rzeczy o mnie nie wiesz. Idziemy?- Obejmuję moją dziewczynę ramieniem. Moja dziewczyna dopiero teraz dostrzegam magię tych dwóch słów. Przez całą drogę do samochodu kątem oka spoglądam na szatynkę.
- Pocałuj mnie a nie przyglądasz.
- Twoje prośby zostaną wysłuchane. - Opieram szatynkę o mój samochód tym samym napierając na nią moim ciałem. Zbliżam swoją twarz do jej twarzy.
- Leon szybko ludzie się patrzą.- Violetta niemalże szepcze w moje usta. W tej chwili nie obchodzą mnie inni ludzie. Delikatnie dotykam malinowych ust szatynki. Dlaczego jej usta kojarzą mi się z malinami? No tak na truskawki masz uczulenie Verdas. Liczę na jakiś ruch z jej strony. Nic stoi jak sparaliżowana. Pogłębiam pocałunek dopiero teraz zostaje on odwzajemniony. Ciekawe czy wszystkich dookoła mdli tak jak mnie gdy jakieś pary robiły to co my teraz w miejscu publicznym.
- Możesz mnie puścić nigdzie ci nie ucieknę.
- Jaką mam pewność skarbie?
- Taką, że uwielbiam się do ciebie przytulać.- Jej drobne rączki oplatają mnie w pasie a głowa opiera się o moją klatkę piersiową. Przyciskam ją mocniej do swego ciała.
- Dobra dobra koniec tych czułości. Trzeba jechać po małego.- Otwieram drzwi od samochodu i pomagam wsiąść szatynce do środka. Z radia rozbrzmiewa melodia, którą szatynka nuci pod nosem.
- Zaśpiewaj.
- Co? Leon chyba zwariowałeś. Ja nie umiem śpiewać.
- Ja też.- Na złość robię głośniej i śpiewam wystukując rytm w kierownicę.
- Wariat.- Komentuje to co robię jednak sama po kilku sekundach śpiewa wraz ze mną. Ma śliczny głos. Taki delikatny i słodki jak wata cukrowa.
- Ładnie.- Podsumowuję.
- Przestań.- Śmieje się . Jest śliczna gdy się uśmiecha.
- Dobra leć po młodego.- Szatynka wychodzi z pojazdu. Jeszcze nie wiem jakie uczuciem darzę tą uroczą kobietę. Ale z dnia na dzień coś mi mówi, że to miłość. W międzyczasie gdy nie ma Violetty dostaję wiadomość od Ferro, która prosi o spotkanie. Odpisuję jej by czekała tam gdzie zawsze. W lusterku widzę odbicie Violetty i Damiena.
- Jak tam?- Pytam młodego gdy wsiada do auta.
- Źle.- Odburkuje.
- Potem ci wytłumaczę.- Violetta kładzie dłoń na moim ramieniu. Gdy już wszyscy jesteśmy odpalam auto.
- Odstawię was i pojadę coś załatwić na mieście.
- Leon ciągle gdzieś jeździsz. Zaczynam się martwić o ciebie.
- Spokojnie. To legalne.- Uśmiecham się do szatynki, która wysiada z auta. Wykręcam na parkingu gdy Violetta i Damien już wysiądą i jadę przez miasto by spotkać się z wredną blondyną.  Ciekawe co chciała? Wysiadam z auta i wchodzę do budynku. Rozglądam się z Ferro. Jej blond włosy rzucają się w oczy.
- Czego chciałaś?
- Pogadać.
- O czym?
- Violetta musi wiedzieć.
- Dowie się ale w swoim czasie. Chcę ją na to przygotować. Zabiorę ją do Meksyku.
- Rób co chcesz. Ale jak ją zranisz to osobiście cię zabije.
- To wszystko?
- Nie. Chciałam cię przeprosić.
- Dobrze usłyszałem?
- Tak Leon nie wygłupiaj się.
- Dobrze siostrzyczko.- Śmieje się i przytulam blondi.
- Znów jest jak dawniej. Znów jesteś moim głupszym "bratem".
- Dobra gwiazda muszę lecieć.- Uśmiecham się i wychodzę. Jadę do domu po drodze kupuję pizze na wynos by Violetta nie musiała martwić się obiadem.
- Jestem i mam pizze.
- Ja cię kiedyś...- Przerywam jaj pocałunkiem.
- Damien obiad!Pizza!
- Leon to nic nie da.
- A co mu się stało?
- Mają jutro w przedszkolu jakiś dzień, że każdy musi przyjść z ojcem.
- I mały nie ma z kim iść?
- Pójdę z nim.
- Naprawdę?
- Tak. Teraz zaniosę mu kawałek i pogadam z nim.- Na talerzu układam kawałek i idę do pokoju Damiena.
- Leon.
- Tak to ja i pizza. Chciałem ci powiedzieć, że pójdę tam jutro z tobą.
- Dziękuję.- Chłopiec przytula się do mnie.

~♥~

Hej. 

Sorka, że tak późno w nocy ale no...

To przez Jorge tak. 

Miał być w piątek to walną zaręczyny to się całą sobotę jarałam piosenką. 

A dziś dał całą wersję piosenki. 

I tak wyszło. 

Zenek i oczy zielone sponsorem rozdziału. 

Wiecie jak mi się fajnie pisało przy tym? 

Ale wróćmy do tematu tego, że Jorge jest uroczy i zrobił to w piękny sposób. 

Jorge mój mały chłopczyk dorósł.

I tak jej nie lubie. 

Ale jak są szczęśliwi to miłość rośnie wokół nas i takie tam. 

Shippuje ( do tej pory nie umiem tego napisać) może nie tak bardzo jak Jortini. 

Ło jezu notka długaa.

Ale tak moje serce oddałam Jortini. 

Friends tak bardzo bożeee. 

Już mi się Fangirling włączył. 

Dobra co do rodziału 

Kto się spodziewał pojednania Lu i Leona? 

Dzikie besosy lajonetty przy ałcie mrrr. 

Dobra idę spać jutro mam urodzinki więc trzeba dzień wykorzystać. 

Rozdział 14 - Niech Leonek ci powie.

____

- Ludmiła ale o co ci chodzi?- Kobieta jest wyraźnie zdziwiona słowami blondynki . Przez chwilę miedzy nami niezręczna cisza. Każdy spogląda na każdego . W końcu jędzowata blondyna raczy się odezwać. 

- Niech Leonek sam ci powie.- Uśmiecha się szeroko.

- Ludmiła dość!- Uderzam dłonią w stół. Znów to robię. Krzyczę na ludzi.- Wynoś się z tego domu i mojego życia!.- Blondynka z widocznym niedowierzaniem opuszcza mieszkanie.

- O czym ona mówiła? 

- Jak wiesz mój przyjaciel a były Ludmiły miał ostatnio wypadek. Ona sądzi, że to moja wina bo kilka lat temu wciągnąłem go w świat motocykli. Robiła mi akcje prasą i takie tam ale  nic sobie z tego nie zrobiłem. 

- Przejdzie jej zobaczysz.- Uśmiecha się do mnie pokrzepiająco.- Z tego co pamiętam mieliśmy iść na basen.

- Dobrze pamiętasz. Idź się przygotuj a ja odkleję małego od telewizora.- Uśmiecham się i idę do salonu gdzie Damien ogląda telewizję. 

- Cześć Damien. 

- Leon kiedy wróciłeś? 

- Niedawno. Mam dla ciebie niespodziankę. Idziemy na basen.- Chłopczyk przytula się do mnie.

- Damien chodź przebiorę cię!

- Leć mama cię woła. 

- Przesadza.- Damien niechętnie wstaje machając głową i wychodzi. Sam udaję się by przygotować potrzebne mi rzeczy. Ręcznik kąpielówki itp. 

- Leon weź dwa ręczniki!

- Dobrze skarbie.- Schodzę po schodach a torbą na ramieniu a w ręku mam dwa duże białe ręczniki. W przedpokoju Violetta wraz z Damienem już przygotowują się do wyjścia. Przyłączam się do nich zakładając czarne trampki Converse.. Razem opuszczamy mieszkanie. Jako, że na basen mamy blisko decydujemy się na spacer. Powolnymi krokami idziemy do celu a Damien biegnie przed nami. 

- Synku tylko zatrzymaj się na pasach.- Uśmiecham się do szatynki. Ma w sobie matczyne ciepło. Kolejny raz nasze dłonie ocierają się o siebie. Tym razem chwytam jej dłoń. Violetta spogląda na mnie. Zbliżam się do niej i całuję w policzek. 

- Jesteś dla mnie bardzo ważna.- Szepczę wprost do jej ucha. Szatynka wtula się w mój bok i w ten sposób przebywamy resztę trasy. Na miejscu zakupujemy bilet rodzinny. Violetta udaje się do szatni damskiej a ja z jej synem do męskiej. Pomagam Damienowi przygotować się do pływania. Wychodzimy z przebieralni na zewnątrz czeka na nas Violetta. Wow i to duże wow. Violetta jest śliczna. 

- Zapisałem Damiena na zajęcia z pływania. Możemy go zostawić z ratownikiem. 

- Nie wiem Leon. 

- Spokojnie zajmą się tam nim. Pozna też inne dzieci. 

- Mamo proszę.- Damien unosi głowę i składa ręce w błagalnym geście. 

- No dobrze.- Razem odprowadzamy małego do strefy dziecięcej gdzie odbywają się zajęcia. 

- Co chcesz robić?- Pytam. 

- Chciałabym się zrelaksować. 

- Jakuzzi? 

- Czytasz mi w myślach.- Czas spędzony z Violettą i jej synem miną mi bardzo szybko i miło. 

~♥~

Hej. 

Dobra dwa miesiące bez rozdziału ale mam kilka na zapas. 

Wracamy do starej reguły rozdział raz w tygodniu w weekend. 

14 mnie nie urzekła wam powiem. 

Słaby daję mu 2/10. 

Za krótki mi wyszedł. 

I to mnie boli. 

Następne mi się podobają zwłaszcza 16. 

Ale wam nie powiem. 

Mam jeszcze pytanko. 

Co sądzicie o blogowym snapie? 

Wiecie byście wiedzieli kiedy rozdział i takie tam. 

Jakieś spojlery. 

Napiszcie. 

Przepraszam Aktualizacja

Dzisiaj zaczynam bez gifa i "hej" do mojego wyjazdu rozdziały miały być normalnie.  Ale tylko rozpoczęły się wakacje a ja olewam bloga.  I chyba do 20 Sierpnia nic nie dodam. Zawiodłam was.  Przepraszam.


Heloł. Nie chciałam zaśmiecac bloga kolejną notka więc tylko was informuje,że rozdziały wracają już od soboty tego dnia wracam do domu więc dopadne się d mojego kompa i dodam rozdział. Oczywiście napisałam Kilka do przodu więc będzie się działo. Teraz piszę z telefonu i jest nie za fajnie. Zapomniałam co myślicie o założeniu blogowego snapa? 

ROK BLOGA

Hej. Przyznam się bez bicia, że dopiero rano jak się obudziłam ( dobra jest 8:40 a ja wstałam o 7:30) ogarnęłam ''Ej Wercia miałaś rocznice bloga wczoraj" i myślałam co tu napisać ale sama nie wiem.
Może tak. Dla tych co nie wiedzą przed tym blogiem był jeszcze jeden zbliżała się jego rocznica. Gdy to rano 23 czerwca ubiegłego roku chciałam zobaczyć sobie coś na nim. Puff w magiczny sposób straciłam do niego dostęp. Może i lepiej bo pierwsze opowiadanie nie powalało. Próbowałam nieudolnie odzyskać do niego dostęp ale no cóż nie umiałam. 24 czerwca ubiegłego roku powstało to cudeńko. Wiecie może to nie jest wielki sukces ale to moje dziecko i jestem z niego dumna. Jak już mówiłam zapomniałam na śmierć o tej rocznicy ale wiecie wczoraj zakończenie roku i takie tam. Moje 4.50 upragnione. Po wakacjach będę się martwić o oceny. Teraz żyje z dnia na dzień i czekam co się stanie. Wracając do bloga to dziękuję:
- każdemu kto kiedykolwiek tu zajrzał
- każdemu kto kiedykolwiek skomentował
- każdemu kto przeczytał chodź fragment moich wypocin
- każdemu kto czeka na next
Aktualnie blog ma:
- 5201 wyświetleń
- 56 postów w tym 2 w wersjach roboczych
- 39 komentarzy
 Zauważcie że każdy z postów informacyjnych i notek zaczynam od HEJ. Bardzo wam dziękuję za ten rok a teraz szykujmy się bo nadchodzi następny.

PS. Chcielibyście konkurs z tej okazji? 

Wakacje - post informacyjny. WAŻNE. AKTUALIZACJA

Hej. Jako, że już prawie wakacje chcę zrobić posta organizacyjnego z powodu moich wyjazdów. Więc tak od 20 lipca do okolic 15 sierpnia nie będzie rozdziału ani nic ze względu na mój wyjazd jeśli chcecie być na bieżąco to zapraszam na aska: http://m.ask.fm/JorgiVerdas . Od początku lipca regularność rozdziałów też ulegnie trochę zmianie. Zaczynam wakacje i ten pierwszy miesiąc jest u mnie zawsze jest ruchliwy więc wybaczcie. Mam nadzieje, że wrócę z nową energią. W tym roku szkolnym rozdział jeszcze w przyszłym tygodniu a następny nie wiem.

NIE WIEM CZY W TYM TYGODNIU BĘDZIE ROZDZIAŁ. 
ROZCHOROWAŁAM SIĘ I NIE MAM SIŁY GO NAPISAĆ. 
PRZEPRASZAM. 

Rozdział 13 - To nie jest facet dla ciebie.

____

 Po raz kolejny nieudolnie próbuję zapiąć mankiety koszuli. Słyszę za sobą cichy śmiech. Odwracam się. Rozśmiana Violetta opiera się o futrynę. 

- Daj pomogę ci.- Podchodzi do mnie i delikatnie zapina mankiety. 

- I widzisz co ja bym bez ciebie zrobił? 

- Nie wiem, nie wiem.- Szatynkę śmieje się.- Dobrze leć już bo się spóźnisz.- Wychodzę z pomieszczenia. Słyszę za sobą jeszcze wołania szatynki.

- Leon!

- Tak coś się stało? 

- Tak. To znaczy nic poważnego. Chciałam ci powiedzieć, że przyjdzie do mnie kuzynka nie gniewasz się? 

- No coś ty.- Uśmiecham się w jej stronę i wychodzę. Chciałem jechać samochodem ale po krótkich przemyśleniach zdecydowałem się na motocykl. Dawno nie jeździłem więc czas to zmienić. Wyjeżdżam z podziemnego parkingu jadę w miejsce umówionego miejsca. Wchodzę do kawiarni zamawiam zwykłą czarną kawę, którą po chwili otrzymuję. Równo o umówionej godzinie zjawia się mój informator. 

- Masz coś dla mnie? 

- Całkiem sporo. Miałeś rację, że Hernandes uciekł z kraju na lewych papierach jako Lucas Black. Posiedział kilka dni w Chile i wrócił. Teraz planuje jakąś większą akcje. Ale pamiętaj nie wiesz tego ode mnie.- Kiwam głową i wychodzę. Teraz wiem że wyjazd do Meksyku muszę przełożyć. Czuję wibracje w kieszeni spodni. Spoglądam na ekran telefonu. Federico. Przesuwam palcem po wyświetlaczu by odebrać połączenie. 

- Halo. 

- Leon masz chwilę? 

- A coś się stało? 

- Dostałem wcześniej wypis i chciałem się spytać czy możesz przyjechać po mnie. Jak nie to pojadę taksówką.- Ciocho wzdycham. 

- Możesz poczekać? Jestem na mieście ale motocyklem pójdę do domu i wezmę samochód. Chcę jeszcze przy okazji z tobą pogadać.
- O Violettcie?- W tym momencie przerywam połączenie naciskając czerwoną słuchawkę. Jadę motocyklem do domu a tam przesiadam się do samochodu spoglądam na zegarek 13:30. Mam jeszcze masę czasu do wyjść z Violettą i Damienem . Parkuję pod szpitalem widzę Orteza stojącego przed budynkiem. Chwila czy on pali? Zawsze mawiał, że do ust nie weźmie tego rakotwórczego świństwa. A teraz co?
- Od kiedy palisz?- Wytrącam z jego ręki używkę.
- Od zerwania z Ludmiłą.
- To po co z nią zrywałeś?
- Nie wiem. Leon to nie czas na trudne pytania.- Jaka zmiana panie Ortez. No no no.
- Jedziemy.- Pytam. Po chwili oboje kierujemy się w stronę mojego pojazdu.
- Co u ciebie?
- A świetni. Od wczoraj jestem w związku z Violettą.
- Co?
- Co się dziwisz? Dziwne by było gdybym miał chłopaka.- Śmieje się.
- Kiedy ślub?
- 30 lutego.- Odpowiadam z sarkazmem. Nie będzie mi życia układał. Mój telefon dzwoni kolejny raz tego dnia. Szef. Szybko przełączam się na zestaw słuchawkowy.
- Tak szefie?
- Leon masz chwilę by przyjechać?
- Tak tylko odstawię Federico i jestem. Coś się stało?
- Mam dla ciebie kilka informacji.
- Myślę, że wyrobię się w 30 minut.- Szef się rozłącza a ja parkuję pod domem Fede.
- Dzięki stary.- Mówi i wychodzi z pojazdu. Ruszam w stronę agencji 14:45 mam jeszcze trochę czasu. Równo o 15:00 jestem pod olbrzymim szklanym budynkiem. Wchodzę do środka i windą jadę na odpowiednie piętro. Idę korytarzem i pukam do drzwi gabinetu szefa. Po usłyszeniu stłumionego przez drzwi "proszę" wchodzę do pomieszczenia. Oprócz mojego szefa jest tam jeszcze kobieta.
- Witej Leonie.
- Dzień dobry o co chodzi?
- Zaprosiłem cię tutaj w jednej bardzo ważnej sprawie. Zdecydowałem się przenieść cię do działu kryminalnego. Będziesz mógł spędzać więcej czasu w domu a widzę, że wychodzi ci to na dobre.
- I co dalej?
- Ah tak Franceska.- Wskazuje na kobietę siedzącą w fotelu obok.- Przyjechała z jednej z najlepszych agnacji w Europie. Ty ona i Ortez będziecie tworzyć dział kryminalny. Rozumiesz? Jeszcze dołączy do was Alex.
- Kto?
- Pies śledczy. Będzie na stałe w agencji.- Czy nie może być lepiej? Z agenta robię policjanta. Bez słowa opuszczam gabinet oraz agencję. Podchodzę do samochodu i odpalam. Jadę do domu. Wybieram drogę na skróty. Chcę jak najszybciej sobaczyć się z Violettą. Teraz zaczynam czuć czym jest miłość. To uczucie gdy nie widzisz kogoś przez kilka godzin a czujesz się pusto. Docieram do apartamentowca, w którym mieszkam. Wychodzę z pojazdu i udaję się mieszkania. Już od progu słyszę kobiece głosy dobiegające z kuchni. Rozmowa czasem jest przeplatana głosem Damiena. Wchodzę do kuchni. Blond włosy jędzowate spojrzenie rzuca się od razu w oczy. Ferro. Chwila czyli to jest ta kuzynka Violetty?
- Skarbie coś się stało?- Pyta szatynka.
- Nie nic.- Delikatnie muskam jej policzek, No ładnie Ludmiła chciałaś zniszczyć życie własnej kuzynce.
- Ludmiła to mój chłopak Leon.- Violetta przytula się do mnie mocniej dając wyraźny znak, że to ja.
- To nie jest facet dla ciebie.

~♥~

Hej. 

Jeśli jest więcej błędów niż zawsze to przepraszam ale tak mi się mieszało wszystko że szkoda gadać. 

Musiałam dodać dzisiaj rozdział bo jutro jadę do Niemiec na wycieczkę i bym się nie wyrobiła z pakowaniem. 

Wracam w piątak nad ranem a w piątek również przyjeżdża do mnie ciocia. 

Jutro dodam posta informacyjnego. 

Jak myślicie jak się skończą układy Leona z tajemniczym informatorem? 

Rozdział 12 - Spróbujmy

____

 Spacerujemy z szatynką kolejne minuty. Nikt z nas nie chce się odezwać. Może źle to ująłem. Nie mamy o czym rozmawiać. Bo co ja mam jej powiedzieć? Dobra ale może zacznę od początku. Od kilku dni męczyła mnie myśl może nie powrotu ale odwiedzenia rodzinnych stron. Teraz z Violettą jesteśmy na sam nie wiem czym, czy to randka czy zwykłe spotkanie dwójki przyjaciół? Ale pewnie zastanawiacie się co jest przyczyną tej napiętej atmosfery między nami. Cóż gdy już Violetta dowiedziała się co jest z Damienem trochę się uspokoiła. Odprowadziliśmy go do mojej sąsiadki następnie udaliśmy się do restauracji i tam opowiedziałem szatynce o moich planach co do wyjazdu. I się obraziła. Nie wiem o co! To kobieta one potrafią się obrazić nawet o to, że oddychamy. Krępująca cisza dalej mnie dobija. Kątem oka spoglądam na szatynkę. Przystaję na chwilę a kobieta robi to samo. Przyciągam ją do siebie całuję i idę dalej. 

- Myślisz, że mnie pocałujesz i będzie okej? Mylisz się. Myślałam, że jesteś inny.- Mówi z żalem i odchodzi. Biegnę za szatynką. 

- Violetta!- Łapię ją w tali.- Wyjaśnij mi dlaczego? 

- Boję się. Gdy powiedziałeś mi o wyjeździe przesterowałam się. Nie było by cię obok gdyby Diego przyszedł. Leon tylko przy tobie czuję się bezpiecznie.- Przytulam szatynkę.- Myślałam, że chcesz mnie zostawić.- Jej łzy moczą moją koszulę jednak nie zwracam na to uwagi. Odsuwam ją delikatnie od siebie. Ujmuję jej twarz w dłonie ona układa dłonie na moich ramionach. Powoli przysuwam się do szatynki dzielą nas już nieliczne minimetry. Zmniejszam tą odległość do zera. Kocham to robić. Odsuwamy się od siebie. 

- Leon. Nie wiem jak rozumieć tą całą sytuację. Chcę mieć jasność. Traktujesz mnie jak swoją dziewczynę a tak naprawdę nie wiem kim my jesteśmy dla siebie.- Szatynka spogląda na mnie z żalem. No tak kobity lubią mieć jasność w uczuciach.

- Spróbujmy.- Szepczę.- Chcę znów zobaczyć czym jest miłość.- Delikatnie całuję szatynkę. Wszystko dookoła znika. Jesteśmy tylko my. Przyciągam bliżej mojej towarzyszkę jakbym bał się, że ucieknie. 

- Spróbujemy.- Mówi uśmiechając się do mnie. Chwytam ją za rękę i idziemy bu mojemu mieszkaniu. Musimy jeszcze odebrać Damiena od mojej sąsiadki.

- Idź do mieszkania a ja pójdę po małego. Podaję klucze Violettcie a sam udaję się  w przeciwnym kierunku. Pukam do mieszkania sąsiadki. 

- Dobry wieczór. Przyszedłem po Damiena. 

- Ahh  tak zapraszam. Chłopcy zasnęli grając w gry.- Wchodzę do mieszkania sąsiadki. Biorę Damiena na ręce i wychodzę na korytarz. Idę do mojego mieszkania, wchodzę do środka. Rozglądam się za szatynkę. Pewnie jest w łazience. Zanoszę Damiena do pokoju i kładę na łóżku. Wychodzę cicho z pomieszczenia. 

- Violetto.- Wołam szatynkę by zlokalizować gdzie się znajduje kobieta. 

- Jestem u siebie.- Idę do sypialni, w której znajduje się kobieta. Otwieram drzwi widzę szatynkę, która przegląda coś w telefonie. 

- Co robisz?- Kładę się obok Violetty. 

- Pisałam z kuzynką.- Uśmiecha się do mnie. Przybliżam się do szatynki i przytulam. Ona robi to samo. Leżymy sobie szczęśliwi. Damien śpi? 

- Mhm.- Kiwam głową. 

- Leon. Jesteś zmęczony widzę to. Idź się położyć.- Wstaję z łóżka i idę do łazienki gdzie biorę prysznic i przygotowuję się do snu. Jago piżama służą mi szare luźne dresowe spodnie. Idę do pokoju szatynki. 

- Miałeś iść spać.- Violetta unosi spojrzenie znad jakiejś książki. 

- Miałem ale przyszedłem jeszcze. 

- Po co? 

- Po ciebie.- Podchodzę i biorę kobietę na ręce jak księżniczkę. Moją księżniczkę. Jestem szczęśliwy mając ją. 

- Co robisz? - Kobieta spogląda na mnie. Ja tylko całuję ją delikatnie w czoło. 

- Zabieram cię do siebie.- Szatynka przytula się do mnie i całuje mnie w policzek. Wchodzę do mojej sypialni i kładę szatynkę na łóżku. Następnie okrywam kołdrą a sam kładę się obok. Obejmuję szatynkę i przytulam. Violetta przybliża się do mnie bardziej i opiera głowę o moją klatkę piersiową.
- Wiesz Leon. Jestem z tobą szczęśliwa pomimo tego, że jesteśmy razem od kilku chwil.
- Ja też jestem z tobą szczęśliwy.- Uśmiecham się do Violetty. Składam na jej głowie delikatny pocałunek.- Jutro jest sobota i pomyślałem, że zabiorę ciebie i Damiena na basen. Co ty na to?
- O której?
- W okolicach 16:30. O 12:00 muszę załatwić coś na mieście.
- Cięgle gdzieś wychodzisz i nie mówisz gdzie.
- To moja praca skarbie. Chodźmy spać.- Mocniej otulam szatynkę. Zamykam oczy i zasypiam z myślą jakie szczęście o imieniu Violetta mnie spotkało.
 Słońce przedzierające się do pomieszczenia zmusza mnie do otworzenia oczu co za tym idzie rozbudzam się. Spoglądam na stronę gdzie wieczorem zasnęła szatynka. Kobieta jeszcze śpi. Patrzę na zegarek, który wskazuje godzinę 8:30. Zachowując ciszę wstaję i wybieram strój na dziś. Czarne dresowe spodnie i zwykła niebieska bluzka do tego szara bluza z kapturem. Potem i tak będę musiał się przebrać. Schodząc na parter zaglądam jeszcze do Damiena. Mały jeszcze śpi. Idę do kuchni z zamiarem zrobienia śniadania. Zapomniałam mnie umiem gotować. Biorę do ręki telefon i dzwonię do restauracji, która na moje szczęście dowozi śniadania. Zamawiam jakiś zestaw. Idę do salonu i włączam telewizor. Spośród wszystkich tych porannych programów przeznaczonych raczej dla kobiet znajduję powtórkę jakiegoś filmu z wczoraj. Słyszę kroki na schodach odwracam się. Violetta schodzi uśmiechnięta i zmierza w moją stronę.
- Hej kochanie.- Szatynka składa delikatny pocałunek na moim policzku. Swoje ręce układa na moich ramionach a podbródek opiera o moją głowę- Jadłeś już coś?
- Jeszcze nic. Zamówiłem śniadanie z restauracji. Wiesz moje zdolności kulinarne się są zbyt wysokie.
- Było mnie obudzić. Zrobiłabym coś.
- Nie miałem serca tego robić.- Odchylam głowę w tył by spojrzeć w jej oczy. Łączę nasze usta w delikatnym pocałunku.

~♥~

Hej. 

Wiecie już myślałam, że ten rozdział się nie pojawi. 

Jakoś nie spostrzegłam że już miną tydzień i trzeba dodać rozdział ale z pomocą przyszła mi geografia w piątek i coś się napisało 

Mamy Leonette. 

Fedemiła ciągle będzie zagadką. 

Mogę wam zdradzić, że im bliżej 20 rozdziału tym bliżej pewnego dramatycznego zajścia. 

Chyba wiecie już za dużo. 

No cóż czekajcie. 

Jeszcze jedna ważna informacja w przyszłym tygodniu pojawi się post organizacyjny związany z wakacjami wyjazdami i takie tam.