Przypomnienie

Hej. W tym poście chcę szybko przypomnieć że w ten weekend rozdziału nie będzie ponieważ jutro nie ma mnie cały dzień więc nie mam go jak napisać. 

Rozdział 9- Sierota

Dzisiaj rozdział bez dedykacji. 

____

- Leon.- Otwieram oczy. Rozglądam się. To nie moja sypialnia. Zielona tapeta niebieski dywan. Próbuję unieść głowę czuję straszny ból w karku. To na czym się znajduję raczej nie jest łóżkiem. Podłoga! Musiałem zasnąć urządzając pokój dla Damiena Spoglądam na osobę, która jakiś czas temu wypowiedziała moje imię   

- Violetta.- Mówię masując obolałe części ciała.

- Leon wszystko dobrze?- Zmartwiona kuca przy mnie delikatnie poprawiając moje zapewne roztargane włosy. Ten gest. Wspomnienia wracają ale nie te złe tylko te dobre. 

- Nie wszytko dobrze. To miała być niespodzianka. 

- Jesteś wesoły ale jednak w środku smutny.- Ponownie zgarnia moje włosy. 

- Czuję, że przeszłość mnie dopada. Nie pytaj o co chodzi może kiedyś sam ci powiem. 

- Dobrze. W takim razie ty idź się ogarnąć a ja zrobię śniadanie. 

- Nie musisz. 

- Ale chcę ty nie musisz mnie tu trzymać.- Szatynka opuszcza pomieszczenie. Wstaję ignorując ból stawów i idę do łazienki. Ciepły prysznic łagodzi trochę ból. Zakręcam wodę i wychodzę z kabiny. Zakładam szare spodnie dresowe. 

- Leon.- Słyszę pukanie i głos Vioetty. Otwieram drzwi. 

- Coś się stało? 

- Nie chcę ci przeszkadzać ale nie wiem gdzie trzymasz mąkę. 

- W szafce na dole obok piekarnika. - Violetta jak zastygła wpatruje się we mnie. Dobre może mam na sobie tylko spodnie a z włosów skapują mi kropelki wody. Co kobiety w tym widzą no? Okej może i często bywam na siłowni 

- To gdzie jest ta mąka?- Rumieni się. 

- Mówiłem ci już dolna szafka obok piekarnika. Pomidorki.- Śmieje się przytulając ją.

- Pewnie wyglądam teraz jak burak.

- Nie wiem co wy kobiety macie z tym ale cóż.- Śmieje się ponownie. 

- Dobra śmieszku idę dokończyć śniadanie.- Szatynka odchodzi a ja wracam do łazienki. Zachowujemy się jak para a nią nie jesteśmy. Kim wy właściwie dla siebie jesteśmy? Nie zadręczaj się Verdas. Zakładam bluzkę przeczesuję włosy i udaje się do kuchni. Już z daleka da się wyczuć piękny zapach. Widzę Violettę sprawnie przerzucając naleśniki. Mimowolnie uśmiecham się.

- O której chcesz odebrać Damiena?

- Tak po 11:00

- Dobrze zawiozę cię sam muszę też coś załatwić.- Siadam przy wyspie kuchennej. Violetta nakrywa do stołu. 

- Mam nadzieję, że będzie ci smakować. 

- Na pewno. Dawno nie jadłem nic domowego. Nie miałem czasu zamawiałem sobie jakieś świństwa. 

- Nie widać po tobie.- No fakt jestem zaprzyjaźniony z siłownią. 

- Ćwiczę. Wiesz sprawność fizyczna w mojej pracy również jest potrzebna. 

- Ahh rozumiem. Jesteś pracoholikiem, który lubi wyglądać ale nie chce tym samem kusić kobiet. 

- Jeśli znajdziesz mi jakąś samowystarczalna desperatkę to może zmienię zdanie.- Śmieje się. Violetta podaje mi śniadanie. Te naleśniki są idealne takie jak pamiętam z dzieciństwa. Violetta rozpala we mnie coraz więcej pozytywnych wspomnień. Śniadanie jemy w przyjemnej ciszy. Około 11:00 jedziemy do domu kolegi Damiena ja udaje się do szpitala, w którym jest Fede. Idę białym korytarzem. Będąc na piętrze gdzie znajduje się sala Federico słyszę szloch. Idę za głosem. LUDMIŁA. 

- Ludmiła co jest? Coć z Federico?- Mówię przestraszony jeśli chodzi o stan zdrowia przyjaciela to się martwię jest on jedyna osobą, która zna prawdę 

- Verdas!- Krzyczy. 

- Ludmiła uspokój się jesteśmy w szpitalu. 

- Niech ludzie wiedzą! Nie dość, że mój już były narzeczony jest tutaj to straciłam szanse u boku ukochanego. Przez kogo? Leona Verdasa. Jesteś sierotą Leon dobrze wiesz, że gdyby nie moi rodzice to ty i twój brat żylibyście na ulicy. Przez kogo? Przez ciebie! Myślisz, że nie wiem co się stało w ubiegłym roku? Owszem wiem, na której stronie chcesz opis?- Trafia tym w mój czuły punkt. Tak ona też wie wszystko. Do wypadku byliśmy jak rodzeństwo. Odchodzę bez słowa. Idę do sali przyjaciela. 

- Leon jeśli przyszedłeś usprawiedliwić...

- Nie nie jestem tu by kogoś usprawiedliwiać. Chciałem pogadać. 

- O czym? 

- Nie wiem możemy o wszystkim. 

- Okej. To co cię łączy z Violettą?- Oho wielki pan znawca miłości i cudzych uczuć. 

- Szczerze? 

- Jak najbardziej. 

- Nie wiem. Z nią jest inaczej. Powiem ci coś ale masz mi nei prawić kazań. 

- No okej. 

- Całowałem się z Violettą.- Wiecie jak się czuje. Jak nastolatka, która zwierza się przyjaciółce. 

- Jak wrażenia.- Tak to jest różnica między kobietami a mężczyznami. My się pytamy o wrażenia a one sam nie wiem o co ale pewnie o głupoty. 

- Sam nie wiem. Ale było tak...nie wiem... to jak narkotyk. 

- Jesteś zakochany. Pogódź się z tym. 

- Musze chyba dać sobie czas. 

- Nareszcie mądrze gadać. 

- Fede miło było ale...

- Violetta na ciebie czeka.- Skąd on wie? Co? 

- Nie wiem może.- Śmieję się i wychodzę z sali. Idę do samochodu. Teraz zauważam, że to nie psycholog tak na mnie wpływa tylko Violetta. Idę do samochodu jadę po szatynkę i jej syna. Mijam budynki  wystukując w kierownicę rytm jakiejś piosenki. Zatrzymuję się w miejscu gdzie czeka na mnie Violetta. Chłopiec siada na tylnym siedzeniu i zapina pas Violetta robi to samo. 

- Panie Leonie. 

- Tak Damien.

- Bo mama mówiła mi, że będziemy teraz u pana mieszkać i czeka na mnie niespodzianka. To prawda?

- Tak. A kto twojej mamie pozwolił mówić o niespodziance?- Kątem oka spoglądam na szatynkę. Porusza ustami w " sorka " a ja uśmiecham się. Mijamy kolejne budynki bu dotrzeć pod moje miejsce zamieszkania. Idziemy do mojego mieszkania. Mimo przykrej sytuacji w szpitalu z Ferro w roli głównej to mam dość dobry humor. Prowadzę Damiena do pokoju, który specjalnie dla niego przygotowałem. 

- Podoba ci się?

- Tak jest super. Kiedy pan to wszystko zrobił?

- Nie musisz mówić do mnie Pan. Leon w zupełności wystarczy. 

- A może być Wujku Leonie?- W odpowiedzi uśmiecham się do malca. 

~♥~

Hej. 

Jako że nie byłam w szkole bo musiałam złożyć podanie o dowód i takie tam to zdarzyłam napisać rozdział. 

Podoba mi się tylko część z Ludmiłą. 

W przyszły weekend ( 21 22 ) rozdziału może nie być.

Dziękuję, że mój 2 blog został tak miło przyjęty. 

Mam nadzieję, że dobranocka w formie rozdziału się podoba.  

Nowy blog

Szybko i na temat założyłam bloga z Os'ami -------------> http://yo-te-amo-a-ti-leonetta.blogspot.com/2016/05/dobry.html

Rozdział 8 - To Ludmiła będzie tą poszkodowaną. ( proszę o przeczytanie notki)

Ogólnie to nie zwracajcie uwagi na gifa nie wiedziałam jakiego dać dałam co się nawinęło. 

Rozdział dedykuję Viola Blanco

____

- Ja cię tak strasznie przepraszam. Nie wiem co sobie myślałem.- Mówię po oderwaniu. Ciągle zastanawiam się jak do tego doszło. Może to tylko wpływ emocji. Albo dawno nie byłem tak blisko z żadną dziewczyną. 

- N...nic się nie stało.- Mówi będąc w szoku. Drętwo uśmiecha się w moją stronę. 

- Bardzo cię przepraszam.

- Nic się nie stało!- Krzyczy. Jest zła. Wychodzi z samochodu nie odzywając się. Idę do budynku szatynka podąża za mną bez słowa. Wsiadamy do windy. Wciskam przycisk z numerem 8 i jedziemy. Kątem oka spoglądam na moją towarzyszkę.
- Violetto...
- Nic nie mów tylko mnie przytul.- Bez głębszego zastanowienia obejmuję ją. Violetta jeszcze bardziej wtula się w moje ciało. Gdy winda się zatrzymuje szatynka wyrywa się z mojego uścisku. Przepuszczam ją w drzwiach. Podążamy korytarzem w stronę drzwi z numerem 43. Pukam lekko.
- Proszę.- Otwieram drzwi ponownie przepuszczając dziewczynę w drzwiach.
- Leon. Więc mów co się stało.
- Byłem u Federico gdy zadzwoniła Violetta z prośbą o mój przyjazd. Gdy byłem już na miejscu była cała zdruzgotana bo ktoś podpalił jej mieszkanie.- Wyznaję.
- Czy podejrzewa pani kogoś?
- Tak mogą to być znajomi Diego. Wysłali mi nawet wiadomość, że na tym się nie skończy.
- Ma może pani jeszcze tą wiadomość? Potrzebujemy numer nadawcy.
- Mam. Mogę spisać.- Violetta na kartce spisuje kolejno cyfry. Nawet jej pismo jest perfekcyjne.
- To wszystko?- Pytam. Kątem oka spoglądam na Violettę. Boi się. Widzę to.
- Tak możecie iść.- Wychodzimy z gabinetu. Bez słowa przyciągam szatynkę to siebie i zamykam w szczelnym uścisku. Jej kruche ramiona oplatają mnie w pasie.
- Skąd wiedziałeś, że tego potrzebuję?
- Intuicja.- Szepczę. Violetta mnie potrzebuje. Nie wiem ile tak trwamy.
- Idziemy?- Pyta. Kiwam głową i obejmuję ją w geście przyjacielskim. Dlaczego każdy na nas tak dziwnie patrzy? Rzadko pokazuję się w towarzystwie kobiet od pamiętnych wydarzeń z ubiegłego roku. Od czasu do czasu spoglądam na moją towarzyszkę. Jest bardzo ładną kobietą. Dlaczego spotkało ją tyle zła? Gdy kolejny raz na nią spoglądam nasze spojrzenia się krzyżują.
- Nie uważasz, że powinniśmy porozmawiać? - Szatynka przystaje. Ciągle utrzymujemy kontakt wzrokowy.
- Powinniśmy ale to później. Pojedziemy po jakieś zakupy dla ciebie i pogadamy przy kawie.
- Leon przesadzasz. Nie musisz mi nic kupować.
- Ale mogę i chcę.- Uśmiecham się otwierając drzwi od samochodu.
- Zawsze się tyle uśmiechasz?- Pyta zapinając pas. Czy ja się zawsze tyle uśmiecham? Tylko przy Violettcie. Normalnie uraczę kogoś jakimś sztucznym bądź ironicznym uśmiechem.
- Tylko przy wyjątkowych kobietach.- Stopuj się Verdas.. Ona mam męża, który ją zranił ale zawsze może mu wybaczyć.
- Mogę czuć się wyróżniona?
- Nie wiem nie wiem.- Mówię tajemniczo. Odpalam samochód i jadę w stronę najbliższego centrum handlowego. Znalezienie miejsca parkingowego pod budynkiem pełnym różnorodnych sklepów różnych marek H&M, Croop, Nike, Adidas graniczy z cudem. To wszystko jest jej obce. Jednak chcę by przez pewien czas mogła się czuć jak reszta.
- Leon niepotrzebnie mnie tu zabrałeś. Nie muszę mieć markowych ubrań.
- Nie przejmuj się tym. Czuj się swobodnie. Ale ja zapłacę.
- Ale ja bym nigdy nie pozwoliła sobie na takie ubrania.
- Nie przesadzaj idziemy?- Wychodzimy z samochodu. Udajemy się do budynku. Violetta rozgląda się wszędzie. Prowadzę ją do jednego ze sklepów.
- Leon...
- Nie zaczynaj. Znajdź coś dla siebie ceną się nie przejmuj. Pójdę się rozejrzeć za pewną rzeczą jak skończę przyjdę do ciebie.- Szatynka przytakuje a ja odchodzę. Udaje się do sklepu meblowego. Mam jeszcze jeden wolny pokój więc ten przeznaczę dla pokój syna kobiety. Udaje się do sklepu z meblami. Będąc w sklepie wybieram komplet mebli inspirowany bajką "Auta'. Do tego tapetę wyglądającą jak murawa i niebieski dywan w samochody. Meble przywiozą do mnie wieczorem. Pozostałą część zakupów zanoszę do auta. Wracam do budynku. Mijając sklep z prasą jeden tytuł rzuca mi się w oczy "Leon Verdas sprawcą wypadku"   Wchodzę do środka i kupuję gazetę. Siadam na ławce w galerii i otwieram zakup na odpowiedniej stronie.

"Leon Verdas jeden z najlepszych pracowników znanej i cenionej agencji detektywistycznej w Argentynie podejrzany jest o spowodowanie wypadku Federico Orteza. Pierwsze zarzuty kierowane są od narzeczonej poszkodowanego Ludmiły Ferro" 

Wstaję z miejsca i idę dalej. Czy mnie to rusza? Nie. To Ludmiła będzie poszkodowana.

~♥~

Hej. 

Rozdział nie powala jest średni ale dałam radę. 

Przyznam się 

MIAŁAM LENIA I MI SIĘ NIE CHCIAŁO

Do tego jeszcze projekt edukacyjny. 

Ładna pogoda i szkoda w domu siedzieć. 

Szkoła ostatnie poprawki. 

Co do rozdziału to mamy Leonetty cały. 

Jeszcze są takimi przyjaciółmi czy jak to można nazwać. 

Verdas jednak chce ją chronić. 

Z ogłoszeń parafialnych 

w jeden weekend maja rozdziału raczej nie będzie bo jadę na badania z projektu do Szczecina. 

I w 3 weekend czerwca rozdziału też nie będzie bo czwartek piątek jadę na wycieczkę do Niemiec a w sobotę będę osypać te 48 godzin. 

Planuję jesz Q&A z okazji rocznicy założenia (24 czerwiec wiem daleko ale z moimi ruchami to wowowo) 

Pytania zadawajcie w komentarzach z [Q&A]

To chyba wszytko. 

Chyba się wypalam.

Nie lubię wręcz nienawidzę zaśmiecać bloga bezużytecznymi notkami z moim żalami ale chyba to jest jeden z tych dni kiedy muszę to zrobić. Jest wtorek 3 maja 2016 18:51 a ja staram się zmobilizować do jakiegoś OS'a lub do napisania rozdziału 8 ale nic zero. Czerwony zeszyt leży na moim łóżku i co zero pomysłu jeśli coś jest nie wiem jak to ująć. Zadaje sobie pytanie " Czy to już koniec?"  Nie chcę kończyć z czymś co kocham nie chcę również kończyć tego co zaczęłam nie będąc nawet w połowie. Bloga nie zawieszę bo to też będzie złe. Więc w czym tkwi problem? 

Sama nie wiem. Siedzę przede mną talerz po kolacji oraz kilka kartek i ołówek a na nich tylko kilka słów: 

@whiteking: Hej ładne zdjęcie :*

@...

A dalej nic puste linie. Coś co było we mnie wypala się jak wczorajsze ognisko. 

Nie chcę was zostawiać bo ten blog jest moim dzieckiem, które dopiero raczkuje. Czuję że dopiero się rozwijam a jeśli zrobię przerwę to nikogo tu nie będzie. 

Kocham pisać ale jak pisać nie wiedząc jak pisać? 

Ale jaki jest sens tego posta?

Chcę was przeprosić że kilka ostatnich i najbliższych rozdziałów jest tak słabych ale...

Chyba nie ma dla mnie wytłumaczenia. 

Postaram się z czasem naprawić to co popsułam 

Rozdział 7- Stąpanie po chmurach.

Chciałam zadedykować rozdział mojej nauczycielce od geografii bo większość rozdziałów powstaje na jej lekcjach ale cóż ona i tak tego nie czyta ( no chyba, że jest coś o czym nie wiem) 

Więc dziś dedykacja dla wszystkich. 

____

- Leon tego nie da się inaczej wytłumaczyć. Zakochałeś się w Violettcie.- Federico mimo, że jest w szpitalu z połamanym żebrem i nogą to jest bardzo zabawny. Nie mógłbym się zakochać w Castillo. Ani w żadnej innej.
- Federico...
- Tylko nie Fedrico. Leon masz całe życie przed sobą.
- U mnie nie ma czasu na miłość.
- Każdy znajdzie czas na miłość.- Naszą jakże fascynującą rozmowę przerywa dzwonek mojego telefonu. Nieznany numer. Przesuwam palcem po ekranie by odebrać połączenie.
- L..Leon.- Słyszę znajomy kobiecy głos, któremu towarzyszył szloch.
- Hej coś się stało?
- Możesz przyjechać?
- Tak zaraz tam będę.- Połączenie zostaje przerwane a ja chowam telefon do kieszeni.
- To Violetta?- Federico zadaje pytanie a ja zastanawiam się skąd on to może wiedzieć.
- Tak. Ale skąd ty to...?
- Leon czy byś się zmartwił losem kogoś innego niż Violetta? Nie. Więc leć do niej a ja będę balował na waszym ślubie.
- Nie przesadzaj.
- Dobra leć.- Wychodzę z sali, Idę białym szpitalnym korytarzem. Z oddali widzę znane mi blond loki i szyderczy uśmiech w moją stronę.
- Nie zapomnij kupić jutro pooranej gazety.- Jej ironiczny uśmiech doprowadza mnie do szału. Mam dość tej kobiety! Przyśpieszam kroku muszę jechać do Violetty. Gdy dzwoniła była bardzo załamana. Przemierzam miasto jadąc z dużą prędkością. Coś mi karze jak najszybciej być przy szatynce. To że jest sama i zapłakana boli mnie. Może Ortez ma rację? Ale to niemożliwe. Ja nie mam uczuć. Parkuję pod budynkiem, w którym mieszka Castillo. Wysiadam z auta. W moją stronę biegnie przestraszona szatynka.
- Leon.- Mówi zapłakana. Rzuca się w moje ramiona. Otulam ją nimi zamykając w szczelnym uścisku. Czuję, że na mojej bluzie zaczynają pojawiać się mokre plamy a do moich uszu dociera cichy szloch. Jeszcze mocniej przyciskam szatynkę do mojego torsu. Czuję, że teraz tego potrzebuje.
- Violetto. Powiesz mi co się stało?
- Byłam zaprowadzić Damiena do przedszkola kiedy wróciła moje mieszkanie było w płomieniach później dostałam wiadomość, że to jeszcze nie koniec. Leon boję się. Tak strasznie się boję.
- Spokojnie. Pojedziesz do mnie. Pomogę ci we wszystkim.
- Leon nie musisz.
- To dla mnie nic. Przygotuję ci pokój gościnny. Jutro zapytam się o pracę dla ciebie. Dzisiaj pojedziemy po jakieś rzeczy dla ciebie i małego.
- Czy to nie za dużo?
- Nie dyskutuj tylko wsiadaj.- Uśmiecham się i otwieram drzwi szatynce. Siadam po stronie kierowcy i odpalam pojazd.
- Leon.
- Coś się stało?
- Nie wiem jak Damien to zniesie.
- Będzie dobrze.- Resztę drogi żadne z nas nic nie mówi. Od czasu do czasu wymieniamy ze sobą spojrzenia. Parkuję pod moim miejscem zamieszkania. Wychodzę z samochodu obchodzę go dookoła i otwieram drzwi od strony pasażera. Razem z Violettą idziemy do mojego mieszkania.
- Zapraszam.- Przepuszczam ją w drzwiach
- Leon ty to nazywasz mieszkaniem? To jest apartament jak z tych wszystkich filmów.
- Mieszka się tu więc to jest mieszkanie.- Uśmiecham się.- Chodź pokarzę ci twój pokój.- Wyciągam dłoń w jej stronę ona niepewnie przyjmuje ten gest. Oprowadzam ją po moim miejscu zamieszkania na końcu pokazuję pokój gościnny. Szatynka delikatnie puszcza moją dłoń i siada na łóżku.
- Leon dziękuję. Nie wiem co bym zrobiła gdyby nie ty. Jesteśmy praktycznie dla siebie obcy a ty przygarniasz mnie pod swój dach.
- Możemy być przyjaciółmi.- Siadam obok niej i delikatnie ujmuję jej dłoń. Czy cieszę się z tego, że będzie mieszkać ze mną? TAK i to bardzo.
- Jak mamy być przyjaciółmi skoro nic o tobie nie wiem? Ty o mnie wiesz dość sporo.
- A co chcesz o mnie wiedzieć?- Zbliżam się do niej.
- A co mi powiesz?
- Jestem Leon mam 23 lata urodziła się i wychowałem w Meksyku ogólnie to jestem meksykaninem. Nie mam rodzeństwa. Do Argentyny przeprowadziłem się w wieku 14 lat. Rodzice wrócili a ja chciałem zostać, jako że byłem pełnoletni zostałem. Tyle o mnie.
- A miłość? Dziewczyny?
- Nie mam na to czasu. Pracuję.
- A teraz jakoś nie jesteś w pracy.- Kobieta zbliża się do mnie jeszcze bardziej. Jeden niewłaściwy ruch a stanie się coś czego zbytnio nie chcę.
- Mogą do mnie zadzwonić w każdej chwili.- Mówię ściszonym głosem. Verdas hamuj się. Jak na zawołanie rozbrzmiał dzwonek mojego telefonu. Odsuwamy się od siebie. Przesuwam palcem po ekranie.
- Halo.
- Hernandez uciekł z aresztu.- Słyszę w słuchawce głos mojego szefa.
- I?
- Chodzi o tą kobietę masz przez ten miesiąc być tak jakby jej ochroniarzem.
- Czyli nie mam wolnego?- Śmieję się do słuchawki.
- Można tak powiedzieć. Zaraz Verdas ty się zaśmiałeś?
- Tak a co w tym dziwnego?
- No u ciebie tak. Służy ci ta przerwa. Albo ktoś. Pamiętaj.
- Tak szefie. Tylko jest problem. Ona jest tu ze mną. Mogę przyjechać i wszystko wyjaśnić.
- Dobrze.- Kończę połączenie.
- Leon coś się stało?- Cichy głos szatynki w tej chwili jest miodem na moje uczy.
- Diego uciekł z aresztu.- Wyznaję. Boję się, że on coś jej zrobi. Martwię się o nią tak bardzo.
- Jak to?
- Nie wiem. Przez ten czas mam się tobą zająć. Musimy pojechać do agencji.
- Dobrze.- Przytakuje. Wychodzimy z mieszkania i udajemy się do mojego samochodu. Coś mi karze troszczyć się o tą drobną osobę a coś jeszcze innego mnie do niej ciągnie.
- O, której chcesz odebrać Damiena z przedszkola?
- Damien idzie do kolegi i zostaje u niego na noc. Muszę jechać po niego dopiero jutro.
- I jesteśmy.- Mówię spokojnie parkując samochód.
- Leon poczekam tutaj. Nie chcę ci przeszkadzać.
- Nie przeszkadzasz mi.- Delikatnie gładzę jej policzek. Spoglądam w jej oczy dopiero teraz dostrzegam jakiej są barwy. Dwa brązowe kawałki czekolady wpatrują się we mnie intensywnie. Czeka na mój kolejny krok. Nieznacznie zbliżam się w jej stronę. Wariuję. Żadna inna na mnie tak nie działała. Zmniejszam odległość między nami o kilka kolejnych centymetrów. Czy tego chcę? Jestem rozdarty między starym a teraźniejszym Verdasem. Kolejne centymetry między nami znikają a ja czuję, że odpływam. Jej usta niczym najsłodszy na ziemi owoc. To jak stąpanie to chmurach.

~♥~

Hej.

Ogólnie to rozdział mi się podoba. 

Tego beso nie miało być ale dziewczyny z konfy mnie namówiły. 

Leonetty jeszcze nie ma nie martwcie się. 

Daje dzisiaj bo weekend mam cały zajęty. 

Bajlandoo. 

Ogólnie to długi jakiś wyszedł co nie? 

Rozdział 6 - Kolejny miesiąc

Rozdział dedykuję Maddy twój komentarz był dla mnie wielką motywacją do napisania tego rozdziału. 

____

 Tykanie zegara wkurza mnie bardziej niż zwykle. Pustym wzrokiem patrzę w dokumenty. Nic z tego nie rozumiem. Ale nie chodzi mi o tą całą sytuację nie rozumiem nic z tych akt. 

- Leon szef cię woła.- W drzwiach pojawia się Emily, która pełni staż a naszej agencji jako sekretarka. 

- Powiedz mu, że zaraz będę.- Czego może ode mnie chcieć? O wypadku Federico wie. Ostatnią tak poważną rozmowę z przełożonym odbyłem rok temu. Nie licząc mojego incydentu ze spóźnieniem w ubiegłym tygodniu. Wychodzę z gabinetu i udaję się do szefa. Pukam po usłyszeniu przyciszonego przez drzwi "proszę" wchodzę. 

- Dzień dobry. Chciał...

- Leon siadaj.- Mówi lekko wściekły. Wściekły? Lekko? Ujął bym to inaczej ale nie wypada. 

- Coś się stało?- Pytam niepewnie. 

- Leon głupio pytasz. Całe Buenos Aires mówi tylko o wypadku Federico. I zgadnij kogo podejrzewają o jego spowodowanie? 

- Mnie?- Mówię ze spuszczoną głową. Wiedziałem, żę to się tak skończy. Ludmiła dopnie swego. A mnie zwolnią. 

- Leon wiesz, że jeśli dowiodą, że to ty nigdy nie wrócisz do pracy. Dam ci miesiąc na uporządkowanie swojego życia.- Znowu? 

- Ale ja nie mogę. Chcę pracować bo nic innego po za pracą nie mam. 

- Leon. Jesteś jeszcze młody. Za dużo na siebie bierzesz. Praca to nie wszystko. Znajdź tą jedyną i załóżcie rodzinę.- Ja? Sorka ale przewijanie pieluch i rodzinne obiadki do niedzielę to nie dla mnie. Wstaję i wychodzę bez słowa. Z mojego gabinetu zabieram najpotrzebniejsze rzeczy. Zamykam go na klucz na kolejny miesiąc. Wychodzę z budynku. Spokojnie idę w stronę samochodu. 

- Verdas.- Słysząc moje nazwisko odwracam się w stronę tego głosu.

- Ludmiła.- Mówię nieco ściszonym głosem.

- To dopiero początek.- Unosi głowę i odchodzi. Ferro jest bardzo wpływową osobą w tym mieście. Posiada również własne wydawnictwo. Może lepiej poszukam nowej pracy. Wsiadam so samochodu i udaję się do domu, w którym i tak mało bywam. Albo praca lub siedzie u Fede. Włoch spostrzega, że coś jest nie tak między mną a jego narzeczoną lecz nic nie mówi w tej sprawie.  Będąc już w domu stwierdzam, że muszę zrobić sobie jakiś obiad. Spoglądam dl lodówki. Najwyższa pora zrobić zakupy. I ponownie tego dnia zasiadam za kółkiem. Udaję się do najbliższego marketu. Wysiadam s samochodu. W chodzę do sklepu i kolejno wkładam do koszyka potrzebne produkty. Przechodzę do kolejnego działu. Zauważam znajomą mi osobę. Bezszelestnie podchodzę do drobnej osóbki o kasztanowych włosach. 

- No hej. 

- Jezu! Leon!- Kobieta podskakuje i odwraca się w moją stronę. 

- To Jezu czy Leon?- Śmieję się. Boże kobieto co ty ze mną robisz. Kilkanaście minut temu użalałem się nas sobą jak nastolatka, której skończył się ulubiony błyszczyk. 

- Jak już tu jesteś to podaj mi tą przyprawę z góry. 

- Dobrze krasnalu.- Co ja robię ze swoim życiem? 

- Nie śmiej się. Damien! Ugh nie wytrzymam z nim.

- Damien. Tak ma na imię twój syn? 

- Tak i jest zbyt mądry jak na swój wiek. 

- Jestem mamo.- Moim oczom ukazuje się chłopczyk o czarnych włosach i ciemnych jak węgle oczach. Z wyglądu w cale nie przypomina szatynki. 

- Gdzie byłeś? 

- Oglądałem to fajne samochody w dziale z zabawkami. Wiesz za miesiąc mam urodziny i...

- Tak wiem.- Szatynka uśmiecha się do malucha. 

- Violetto będziesz miała chwilę czasu? 

- Tak a coś się stało? 

- Mamo kto to? 

- To jest Leon. Kolega mamy. 

- Hej.- Kucam tak by być an wysokości tej małej osóbki.

- Cześć. Jestem Damien.- Chłopczyk perliście się do mnie uśmiecha. 

- Dawno się nie widzieliśmy myślałem, że gdzieś się przejdziemy. 

- Z chęcią. Tylko co zrobię z zakupami?

- Możesz je zostawić u mnie w samochodzie. - Uśmiecham się. Rozmowy z Violettą są inne. A spędzanie z nią czasu pozwala mi zapomnieć o przeszłości. Mogę zacząć znajomość z czystą kartą. 

- No dobrze.- Szatynka posyła mi delikatny uśmiech. Wspólnie kończymy zakupy i wychodzimy z marketu. Ktoś z boku powiedziałby, że jesteśmy szczęśliwą rodziną. Jednak my jesteśmy tylko dobrymi znajomymi. Nie narzekam na naszą relację. Potrzebuję osoby, która nie wie o mnie nic i nie wypytuje. Po prostu jest. 

- Leon jesteś bardzo skryty. Opowiesz mi coś o sobie?- Tego pytania z jej strony bałem się najbardziej. Co mam jej powiedzieć? Hej jestem Leon Verdas i rok temu...

- Mamo zobacz wata cukrowa! Kupisz mi?- Dziękuję. Chłopczyk błagalnie spogląda na Violettę. 

- Synku nie dziś.- Widząc jak uśmiech na twarzy małego tak szybko znika z kieszeni wyciągam kilka monet i kucam tak by być twarzą w twarz z Damienem. 

- Proszę.- Mówię wręczając w jego chude rączki pieniądze. Maluch uśmiecha się do mnie i odbiega. 

- Leon teraz trochę przesadziłeś. Nie chcesz go za bardzo rozpieszczać ze względu na moją sytuację.

- Violetto jeśli szukasz pracy mogą ci coś załatwić u mnie w agencji. 

- Wątpię czy ktoś zatrudni dziewczynę, która skończyła liceum. Na studia nie poszłam bo urodził się Damien. Następnie zmarła moja mama a ojciec wyrzucił mnie z domu. Diego zaczął brać narkotyki i pić.- Ile tak młoda kobieta mogła nieść.- Chyba za dużo gadam?- Z jej oczu wypłynęła jedna samotna łza. Niepewnie zrobiłem krok w stronę szatynki a kciukiem starłem łezkę. Niespodziewanie kobieta rzuciła się w moje ramiona. 

- Leon oni znowu do mnie przyszli.- To co poczułem w tej chwili to to, że chcę ją chronić już zawsze. Po tej historii oraz tym co się dzieje w jej życiu. 

~♥~

Hej. 

Jak zwykle nie wiem co napisać w notce. 

Dziękuję, za aż taki skok wyświetleń miśki. 

Ogólnie rozdział miał być wczoraj ale no to przez Jorge. 

Ta piosenka jest aldoiwedqkj. 

Polecam coraz bardziej chcę ten film. 

Okej a teraz może coś temacie rozdziału. 

Leonetta coraz bliżej.

Jak widzimy ( raczej czytamy) Leon zmienia się przy Violce. 

Jakie tajemnice skrywa nasz młody Verdas? 

Ludmiła nie ustępuje. 

Rozdział jak nie w tygodniu to w weekend.