Nowy blog

Szybko i na temat założyłam bloga z Os'ami -------------> http://yo-te-amo-a-ti-leonetta.blogspot.com/2016/05/dobry.html

Rozdział 8 - To Ludmiła będzie tą poszkodowaną. ( proszę o przeczytanie notki)

Ogólnie to nie zwracajcie uwagi na gifa nie wiedziałam jakiego dać dałam co się nawinęło. 

Rozdział dedykuję Viola Blanco

____

- Ja cię tak strasznie przepraszam. Nie wiem co sobie myślałem.- Mówię po oderwaniu. Ciągle zastanawiam się jak do tego doszło. Może to tylko wpływ emocji. Albo dawno nie byłem tak blisko z żadną dziewczyną. 

- N...nic się nie stało.- Mówi będąc w szoku. Drętwo uśmiecha się w moją stronę. 

- Bardzo cię przepraszam.

- Nic się nie stało!- Krzyczy. Jest zła. Wychodzi z samochodu nie odzywając się. Idę do budynku szatynka podąża za mną bez słowa. Wsiadamy do windy. Wciskam przycisk z numerem 8 i jedziemy. Kątem oka spoglądam na moją towarzyszkę.
- Violetto...
- Nic nie mów tylko mnie przytul.- Bez głębszego zastanowienia obejmuję ją. Violetta jeszcze bardziej wtula się w moje ciało. Gdy winda się zatrzymuje szatynka wyrywa się z mojego uścisku. Przepuszczam ją w drzwiach. Podążamy korytarzem w stronę drzwi z numerem 43. Pukam lekko.
- Proszę.- Otwieram drzwi ponownie przepuszczając dziewczynę w drzwiach.
- Leon. Więc mów co się stało.
- Byłem u Federico gdy zadzwoniła Violetta z prośbą o mój przyjazd. Gdy byłem już na miejscu była cała zdruzgotana bo ktoś podpalił jej mieszkanie.- Wyznaję.
- Czy podejrzewa pani kogoś?
- Tak mogą to być znajomi Diego. Wysłali mi nawet wiadomość, że na tym się nie skończy.
- Ma może pani jeszcze tą wiadomość? Potrzebujemy numer nadawcy.
- Mam. Mogę spisać.- Violetta na kartce spisuje kolejno cyfry. Nawet jej pismo jest perfekcyjne.
- To wszystko?- Pytam. Kątem oka spoglądam na Violettę. Boi się. Widzę to.
- Tak możecie iść.- Wychodzimy z gabinetu. Bez słowa przyciągam szatynkę to siebie i zamykam w szczelnym uścisku. Jej kruche ramiona oplatają mnie w pasie.
- Skąd wiedziałeś, że tego potrzebuję?
- Intuicja.- Szepczę. Violetta mnie potrzebuje. Nie wiem ile tak trwamy.
- Idziemy?- Pyta. Kiwam głową i obejmuję ją w geście przyjacielskim. Dlaczego każdy na nas tak dziwnie patrzy? Rzadko pokazuję się w towarzystwie kobiet od pamiętnych wydarzeń z ubiegłego roku. Od czasu do czasu spoglądam na moją towarzyszkę. Jest bardzo ładną kobietą. Dlaczego spotkało ją tyle zła? Gdy kolejny raz na nią spoglądam nasze spojrzenia się krzyżują.
- Nie uważasz, że powinniśmy porozmawiać? - Szatynka przystaje. Ciągle utrzymujemy kontakt wzrokowy.
- Powinniśmy ale to później. Pojedziemy po jakieś zakupy dla ciebie i pogadamy przy kawie.
- Leon przesadzasz. Nie musisz mi nic kupować.
- Ale mogę i chcę.- Uśmiecham się otwierając drzwi od samochodu.
- Zawsze się tyle uśmiechasz?- Pyta zapinając pas. Czy ja się zawsze tyle uśmiecham? Tylko przy Violettcie. Normalnie uraczę kogoś jakimś sztucznym bądź ironicznym uśmiechem.
- Tylko przy wyjątkowych kobietach.- Stopuj się Verdas.. Ona mam męża, który ją zranił ale zawsze może mu wybaczyć.
- Mogę czuć się wyróżniona?
- Nie wiem nie wiem.- Mówię tajemniczo. Odpalam samochód i jadę w stronę najbliższego centrum handlowego. Znalezienie miejsca parkingowego pod budynkiem pełnym różnorodnych sklepów różnych marek H&M, Croop, Nike, Adidas graniczy z cudem. To wszystko jest jej obce. Jednak chcę by przez pewien czas mogła się czuć jak reszta.
- Leon niepotrzebnie mnie tu zabrałeś. Nie muszę mieć markowych ubrań.
- Nie przejmuj się tym. Czuj się swobodnie. Ale ja zapłacę.
- Ale ja bym nigdy nie pozwoliła sobie na takie ubrania.
- Nie przesadzaj idziemy?- Wychodzimy z samochodu. Udajemy się do budynku. Violetta rozgląda się wszędzie. Prowadzę ją do jednego ze sklepów.
- Leon...
- Nie zaczynaj. Znajdź coś dla siebie ceną się nie przejmuj. Pójdę się rozejrzeć za pewną rzeczą jak skończę przyjdę do ciebie.- Szatynka przytakuje a ja odchodzę. Udaje się do sklepu meblowego. Mam jeszcze jeden wolny pokój więc ten przeznaczę dla pokój syna kobiety. Udaje się do sklepu z meblami. Będąc w sklepie wybieram komplet mebli inspirowany bajką "Auta'. Do tego tapetę wyglądającą jak murawa i niebieski dywan w samochody. Meble przywiozą do mnie wieczorem. Pozostałą część zakupów zanoszę do auta. Wracam do budynku. Mijając sklep z prasą jeden tytuł rzuca mi się w oczy "Leon Verdas sprawcą wypadku"   Wchodzę do środka i kupuję gazetę. Siadam na ławce w galerii i otwieram zakup na odpowiedniej stronie.

"Leon Verdas jeden z najlepszych pracowników znanej i cenionej agencji detektywistycznej w Argentynie podejrzany jest o spowodowanie wypadku Federico Orteza. Pierwsze zarzuty kierowane są od narzeczonej poszkodowanego Ludmiły Ferro" 

Wstaję z miejsca i idę dalej. Czy mnie to rusza? Nie. To Ludmiła będzie poszkodowana.

~♥~

Hej. 

Rozdział nie powala jest średni ale dałam radę. 

Przyznam się 

MIAŁAM LENIA I MI SIĘ NIE CHCIAŁO

Do tego jeszcze projekt edukacyjny. 

Ładna pogoda i szkoda w domu siedzieć. 

Szkoła ostatnie poprawki. 

Co do rozdziału to mamy Leonetty cały. 

Jeszcze są takimi przyjaciółmi czy jak to można nazwać. 

Verdas jednak chce ją chronić. 

Z ogłoszeń parafialnych 

w jeden weekend maja rozdziału raczej nie będzie bo jadę na badania z projektu do Szczecina. 

I w 3 weekend czerwca rozdziału też nie będzie bo czwartek piątek jadę na wycieczkę do Niemiec a w sobotę będę osypać te 48 godzin. 

Planuję jesz Q&A z okazji rocznicy założenia (24 czerwiec wiem daleko ale z moimi ruchami to wowowo) 

Pytania zadawajcie w komentarzach z [Q&A]

To chyba wszytko. 

Chyba się wypalam.

Nie lubię wręcz nienawidzę zaśmiecać bloga bezużytecznymi notkami z moim żalami ale chyba to jest jeden z tych dni kiedy muszę to zrobić. Jest wtorek 3 maja 2016 18:51 a ja staram się zmobilizować do jakiegoś OS'a lub do napisania rozdziału 8 ale nic zero. Czerwony zeszyt leży na moim łóżku i co zero pomysłu jeśli coś jest nie wiem jak to ująć. Zadaje sobie pytanie " Czy to już koniec?"  Nie chcę kończyć z czymś co kocham nie chcę również kończyć tego co zaczęłam nie będąc nawet w połowie. Bloga nie zawieszę bo to też będzie złe. Więc w czym tkwi problem? 

Sama nie wiem. Siedzę przede mną talerz po kolacji oraz kilka kartek i ołówek a na nich tylko kilka słów: 

@whiteking: Hej ładne zdjęcie :*

@...

A dalej nic puste linie. Coś co było we mnie wypala się jak wczorajsze ognisko. 

Nie chcę was zostawiać bo ten blog jest moim dzieckiem, które dopiero raczkuje. Czuję że dopiero się rozwijam a jeśli zrobię przerwę to nikogo tu nie będzie. 

Kocham pisać ale jak pisać nie wiedząc jak pisać? 

Ale jaki jest sens tego posta?

Chcę was przeprosić że kilka ostatnich i najbliższych rozdziałów jest tak słabych ale...

Chyba nie ma dla mnie wytłumaczenia. 

Postaram się z czasem naprawić to co popsułam 

Rozdział 7- Stąpanie po chmurach.

Chciałam zadedykować rozdział mojej nauczycielce od geografii bo większość rozdziałów powstaje na jej lekcjach ale cóż ona i tak tego nie czyta ( no chyba, że jest coś o czym nie wiem) 

Więc dziś dedykacja dla wszystkich. 

____

- Leon tego nie da się inaczej wytłumaczyć. Zakochałeś się w Violettcie.- Federico mimo, że jest w szpitalu z połamanym żebrem i nogą to jest bardzo zabawny. Nie mógłbym się zakochać w Castillo. Ani w żadnej innej.
- Federico...
- Tylko nie Fedrico. Leon masz całe życie przed sobą.
- U mnie nie ma czasu na miłość.
- Każdy znajdzie czas na miłość.- Naszą jakże fascynującą rozmowę przerywa dzwonek mojego telefonu. Nieznany numer. Przesuwam palcem po ekranie by odebrać połączenie.
- L..Leon.- Słyszę znajomy kobiecy głos, któremu towarzyszył szloch.
- Hej coś się stało?
- Możesz przyjechać?
- Tak zaraz tam będę.- Połączenie zostaje przerwane a ja chowam telefon do kieszeni.
- To Violetta?- Federico zadaje pytanie a ja zastanawiam się skąd on to może wiedzieć.
- Tak. Ale skąd ty to...?
- Leon czy byś się zmartwił losem kogoś innego niż Violetta? Nie. Więc leć do niej a ja będę balował na waszym ślubie.
- Nie przesadzaj.
- Dobra leć.- Wychodzę z sali, Idę białym szpitalnym korytarzem. Z oddali widzę znane mi blond loki i szyderczy uśmiech w moją stronę.
- Nie zapomnij kupić jutro pooranej gazety.- Jej ironiczny uśmiech doprowadza mnie do szału. Mam dość tej kobiety! Przyśpieszam kroku muszę jechać do Violetty. Gdy dzwoniła była bardzo załamana. Przemierzam miasto jadąc z dużą prędkością. Coś mi karze jak najszybciej być przy szatynce. To że jest sama i zapłakana boli mnie. Może Ortez ma rację? Ale to niemożliwe. Ja nie mam uczuć. Parkuję pod budynkiem, w którym mieszka Castillo. Wysiadam z auta. W moją stronę biegnie przestraszona szatynka.
- Leon.- Mówi zapłakana. Rzuca się w moje ramiona. Otulam ją nimi zamykając w szczelnym uścisku. Czuję, że na mojej bluzie zaczynają pojawiać się mokre plamy a do moich uszu dociera cichy szloch. Jeszcze mocniej przyciskam szatynkę do mojego torsu. Czuję, że teraz tego potrzebuje.
- Violetto. Powiesz mi co się stało?
- Byłam zaprowadzić Damiena do przedszkola kiedy wróciła moje mieszkanie było w płomieniach później dostałam wiadomość, że to jeszcze nie koniec. Leon boję się. Tak strasznie się boję.
- Spokojnie. Pojedziesz do mnie. Pomogę ci we wszystkim.
- Leon nie musisz.
- To dla mnie nic. Przygotuję ci pokój gościnny. Jutro zapytam się o pracę dla ciebie. Dzisiaj pojedziemy po jakieś rzeczy dla ciebie i małego.
- Czy to nie za dużo?
- Nie dyskutuj tylko wsiadaj.- Uśmiecham się i otwieram drzwi szatynce. Siadam po stronie kierowcy i odpalam pojazd.
- Leon.
- Coś się stało?
- Nie wiem jak Damien to zniesie.
- Będzie dobrze.- Resztę drogi żadne z nas nic nie mówi. Od czasu do czasu wymieniamy ze sobą spojrzenia. Parkuję pod moim miejscem zamieszkania. Wychodzę z samochodu obchodzę go dookoła i otwieram drzwi od strony pasażera. Razem z Violettą idziemy do mojego mieszkania.
- Zapraszam.- Przepuszczam ją w drzwiach
- Leon ty to nazywasz mieszkaniem? To jest apartament jak z tych wszystkich filmów.
- Mieszka się tu więc to jest mieszkanie.- Uśmiecham się.- Chodź pokarzę ci twój pokój.- Wyciągam dłoń w jej stronę ona niepewnie przyjmuje ten gest. Oprowadzam ją po moim miejscu zamieszkania na końcu pokazuję pokój gościnny. Szatynka delikatnie puszcza moją dłoń i siada na łóżku.
- Leon dziękuję. Nie wiem co bym zrobiła gdyby nie ty. Jesteśmy praktycznie dla siebie obcy a ty przygarniasz mnie pod swój dach.
- Możemy być przyjaciółmi.- Siadam obok niej i delikatnie ujmuję jej dłoń. Czy cieszę się z tego, że będzie mieszkać ze mną? TAK i to bardzo.
- Jak mamy być przyjaciółmi skoro nic o tobie nie wiem? Ty o mnie wiesz dość sporo.
- A co chcesz o mnie wiedzieć?- Zbliżam się do niej.
- A co mi powiesz?
- Jestem Leon mam 23 lata urodziła się i wychowałem w Meksyku ogólnie to jestem meksykaninem. Nie mam rodzeństwa. Do Argentyny przeprowadziłem się w wieku 14 lat. Rodzice wrócili a ja chciałem zostać, jako że byłem pełnoletni zostałem. Tyle o mnie.
- A miłość? Dziewczyny?
- Nie mam na to czasu. Pracuję.
- A teraz jakoś nie jesteś w pracy.- Kobieta zbliża się do mnie jeszcze bardziej. Jeden niewłaściwy ruch a stanie się coś czego zbytnio nie chcę.
- Mogą do mnie zadzwonić w każdej chwili.- Mówię ściszonym głosem. Verdas hamuj się. Jak na zawołanie rozbrzmiał dzwonek mojego telefonu. Odsuwamy się od siebie. Przesuwam palcem po ekranie.
- Halo.
- Hernandez uciekł z aresztu.- Słyszę w słuchawce głos mojego szefa.
- I?
- Chodzi o tą kobietę masz przez ten miesiąc być tak jakby jej ochroniarzem.
- Czyli nie mam wolnego?- Śmieję się do słuchawki.
- Można tak powiedzieć. Zaraz Verdas ty się zaśmiałeś?
- Tak a co w tym dziwnego?
- No u ciebie tak. Służy ci ta przerwa. Albo ktoś. Pamiętaj.
- Tak szefie. Tylko jest problem. Ona jest tu ze mną. Mogę przyjechać i wszystko wyjaśnić.
- Dobrze.- Kończę połączenie.
- Leon coś się stało?- Cichy głos szatynki w tej chwili jest miodem na moje uczy.
- Diego uciekł z aresztu.- Wyznaję. Boję się, że on coś jej zrobi. Martwię się o nią tak bardzo.
- Jak to?
- Nie wiem. Przez ten czas mam się tobą zająć. Musimy pojechać do agencji.
- Dobrze.- Przytakuje. Wychodzimy z mieszkania i udajemy się do mojego samochodu. Coś mi karze troszczyć się o tą drobną osobę a coś jeszcze innego mnie do niej ciągnie.
- O, której chcesz odebrać Damiena z przedszkola?
- Damien idzie do kolegi i zostaje u niego na noc. Muszę jechać po niego dopiero jutro.
- I jesteśmy.- Mówię spokojnie parkując samochód.
- Leon poczekam tutaj. Nie chcę ci przeszkadzać.
- Nie przeszkadzasz mi.- Delikatnie gładzę jej policzek. Spoglądam w jej oczy dopiero teraz dostrzegam jakiej są barwy. Dwa brązowe kawałki czekolady wpatrują się we mnie intensywnie. Czeka na mój kolejny krok. Nieznacznie zbliżam się w jej stronę. Wariuję. Żadna inna na mnie tak nie działała. Zmniejszam odległość między nami o kilka kolejnych centymetrów. Czy tego chcę? Jestem rozdarty między starym a teraźniejszym Verdasem. Kolejne centymetry między nami znikają a ja czuję, że odpływam. Jej usta niczym najsłodszy na ziemi owoc. To jak stąpanie to chmurach.

~♥~

Hej.

Ogólnie to rozdział mi się podoba. 

Tego beso nie miało być ale dziewczyny z konfy mnie namówiły. 

Leonetty jeszcze nie ma nie martwcie się. 

Daje dzisiaj bo weekend mam cały zajęty. 

Bajlandoo. 

Ogólnie to długi jakiś wyszedł co nie? 

Rozdział 6 - Kolejny miesiąc

Rozdział dedykuję Maddy twój komentarz był dla mnie wielką motywacją do napisania tego rozdziału. 

____

 Tykanie zegara wkurza mnie bardziej niż zwykle. Pustym wzrokiem patrzę w dokumenty. Nic z tego nie rozumiem. Ale nie chodzi mi o tą całą sytuację nie rozumiem nic z tych akt. 

- Leon szef cię woła.- W drzwiach pojawia się Emily, która pełni staż a naszej agencji jako sekretarka. 

- Powiedz mu, że zaraz będę.- Czego może ode mnie chcieć? O wypadku Federico wie. Ostatnią tak poważną rozmowę z przełożonym odbyłem rok temu. Nie licząc mojego incydentu ze spóźnieniem w ubiegłym tygodniu. Wychodzę z gabinetu i udaję się do szefa. Pukam po usłyszeniu przyciszonego przez drzwi "proszę" wchodzę. 

- Dzień dobry. Chciał...

- Leon siadaj.- Mówi lekko wściekły. Wściekły? Lekko? Ujął bym to inaczej ale nie wypada. 

- Coś się stało?- Pytam niepewnie. 

- Leon głupio pytasz. Całe Buenos Aires mówi tylko o wypadku Federico. I zgadnij kogo podejrzewają o jego spowodowanie? 

- Mnie?- Mówię ze spuszczoną głową. Wiedziałem, żę to się tak skończy. Ludmiła dopnie swego. A mnie zwolnią. 

- Leon wiesz, że jeśli dowiodą, że to ty nigdy nie wrócisz do pracy. Dam ci miesiąc na uporządkowanie swojego życia.- Znowu? 

- Ale ja nie mogę. Chcę pracować bo nic innego po za pracą nie mam. 

- Leon. Jesteś jeszcze młody. Za dużo na siebie bierzesz. Praca to nie wszystko. Znajdź tą jedyną i załóżcie rodzinę.- Ja? Sorka ale przewijanie pieluch i rodzinne obiadki do niedzielę to nie dla mnie. Wstaję i wychodzę bez słowa. Z mojego gabinetu zabieram najpotrzebniejsze rzeczy. Zamykam go na klucz na kolejny miesiąc. Wychodzę z budynku. Spokojnie idę w stronę samochodu. 

- Verdas.- Słysząc moje nazwisko odwracam się w stronę tego głosu.

- Ludmiła.- Mówię nieco ściszonym głosem.

- To dopiero początek.- Unosi głowę i odchodzi. Ferro jest bardzo wpływową osobą w tym mieście. Posiada również własne wydawnictwo. Może lepiej poszukam nowej pracy. Wsiadam so samochodu i udaję się do domu, w którym i tak mało bywam. Albo praca lub siedzie u Fede. Włoch spostrzega, że coś jest nie tak między mną a jego narzeczoną lecz nic nie mówi w tej sprawie.  Będąc już w domu stwierdzam, że muszę zrobić sobie jakiś obiad. Spoglądam dl lodówki. Najwyższa pora zrobić zakupy. I ponownie tego dnia zasiadam za kółkiem. Udaję się do najbliższego marketu. Wysiadam s samochodu. W chodzę do sklepu i kolejno wkładam do koszyka potrzebne produkty. Przechodzę do kolejnego działu. Zauważam znajomą mi osobę. Bezszelestnie podchodzę do drobnej osóbki o kasztanowych włosach. 

- No hej. 

- Jezu! Leon!- Kobieta podskakuje i odwraca się w moją stronę. 

- To Jezu czy Leon?- Śmieję się. Boże kobieto co ty ze mną robisz. Kilkanaście minut temu użalałem się nas sobą jak nastolatka, której skończył się ulubiony błyszczyk. 

- Jak już tu jesteś to podaj mi tą przyprawę z góry. 

- Dobrze krasnalu.- Co ja robię ze swoim życiem? 

- Nie śmiej się. Damien! Ugh nie wytrzymam z nim.

- Damien. Tak ma na imię twój syn? 

- Tak i jest zbyt mądry jak na swój wiek. 

- Jestem mamo.- Moim oczom ukazuje się chłopczyk o czarnych włosach i ciemnych jak węgle oczach. Z wyglądu w cale nie przypomina szatynki. 

- Gdzie byłeś? 

- Oglądałem to fajne samochody w dziale z zabawkami. Wiesz za miesiąc mam urodziny i...

- Tak wiem.- Szatynka uśmiecha się do malucha. 

- Violetto będziesz miała chwilę czasu? 

- Tak a coś się stało? 

- Mamo kto to? 

- To jest Leon. Kolega mamy. 

- Hej.- Kucam tak by być an wysokości tej małej osóbki.

- Cześć. Jestem Damien.- Chłopczyk perliście się do mnie uśmiecha. 

- Dawno się nie widzieliśmy myślałem, że gdzieś się przejdziemy. 

- Z chęcią. Tylko co zrobię z zakupami?

- Możesz je zostawić u mnie w samochodzie. - Uśmiecham się. Rozmowy z Violettą są inne. A spędzanie z nią czasu pozwala mi zapomnieć o przeszłości. Mogę zacząć znajomość z czystą kartą. 

- No dobrze.- Szatynka posyła mi delikatny uśmiech. Wspólnie kończymy zakupy i wychodzimy z marketu. Ktoś z boku powiedziałby, że jesteśmy szczęśliwą rodziną. Jednak my jesteśmy tylko dobrymi znajomymi. Nie narzekam na naszą relację. Potrzebuję osoby, która nie wie o mnie nic i nie wypytuje. Po prostu jest. 

- Leon jesteś bardzo skryty. Opowiesz mi coś o sobie?- Tego pytania z jej strony bałem się najbardziej. Co mam jej powiedzieć? Hej jestem Leon Verdas i rok temu...

- Mamo zobacz wata cukrowa! Kupisz mi?- Dziękuję. Chłopczyk błagalnie spogląda na Violettę. 

- Synku nie dziś.- Widząc jak uśmiech na twarzy małego tak szybko znika z kieszeni wyciągam kilka monet i kucam tak by być twarzą w twarz z Damienem. 

- Proszę.- Mówię wręczając w jego chude rączki pieniądze. Maluch uśmiecha się do mnie i odbiega. 

- Leon teraz trochę przesadziłeś. Nie chcesz go za bardzo rozpieszczać ze względu na moją sytuację.

- Violetto jeśli szukasz pracy mogą ci coś załatwić u mnie w agencji. 

- Wątpię czy ktoś zatrudni dziewczynę, która skończyła liceum. Na studia nie poszłam bo urodził się Damien. Następnie zmarła moja mama a ojciec wyrzucił mnie z domu. Diego zaczął brać narkotyki i pić.- Ile tak młoda kobieta mogła nieść.- Chyba za dużo gadam?- Z jej oczu wypłynęła jedna samotna łza. Niepewnie zrobiłem krok w stronę szatynki a kciukiem starłem łezkę. Niespodziewanie kobieta rzuciła się w moje ramiona. 

- Leon oni znowu do mnie przyszli.- To co poczułem w tej chwili to to, że chcę ją chronić już zawsze. Po tej historii oraz tym co się dzieje w jej życiu. 

~♥~

Hej. 

Jak zwykle nie wiem co napisać w notce. 

Dziękuję, za aż taki skok wyświetleń miśki. 

Ogólnie rozdział miał być wczoraj ale no to przez Jorge. 

Ta piosenka jest aldoiwedqkj. 

Polecam coraz bardziej chcę ten film. 

Okej a teraz może coś temacie rozdziału. 

Leonetta coraz bliżej.

Jak widzimy ( raczej czytamy) Leon zmienia się przy Violce. 

Jakie tajemnice skrywa nasz młody Verdas? 

Ludmiła nie ustępuje. 

Rozdział jak nie w tygodniu to w weekend. 

Rozdział 5 - Groźby

____

 Siedzę kolejne minuty spoglądając bezwładnie w przestrzeń. Źle się czuję z tym, że zostawiłem ją tam samą bez bardziej szczegółowych wyjaśnień. 

- Leon mówię do ciebie.- Fede. Zapomniałem o tym, że Włoch ciągle tu jest. Mieliśmy spędzić męskie popołudnie a tymczasem ja rozmyślam sobie o Violettcie. 

- Sorka Fede. 

- Coś się stało? Widzę to. Przyjaźnimy się od podstawówki. Chodzi o tą kobietę?

- Po części tak.- Odpowiadam wymijająco. 

- Dobra mam pomysł. Za 20 minut widzimy się przed wejściem do budynku. Przygotuj motocykl.- Opuszcza moje mieszkanie. I właśnie dlatego Ortez jest moim przyjacielem. Mimo, że mnie wkurza i szuka zawsze dziury w całym plus jeszcze milion jego irytujących zachowań. Ale Fede to mój przyjaciel. Zawsze wie jak wyciągnąć mnie z doła. Wstałem z kanapy. Udałem się do garderoby zamiast koszuli na biały podkoszulek założyłem czarną skórzaną kurtkę. Spodnie zmieniłam na przetarte przy kolanach dżinsy. Na nogi przyodziałem czarne Air Force. Wychodzę z mieszkania i udaję się do garażu zamykam go i wyjeżdżam z podziemi budynki. Jestem już przed wieżowcem. Rozglądam się za przyjacielem. Widzę go wraz z jego szarą Hondą. Co do firm motoryzacyjnych mamy odmienne gusta. Ja preferuję produkty firmy YAMAHA a Ortez wozi się Hondą.
- Co mamy w planach?- Podchodzę do Federico, który sprawdza coś w motocyklu. Odwraca się do mnie i poprawia włosy.
- To co zawsze.- Zakłada kask i odpala szary pojazd. Po chwili dołączam się do przyjaciela. Wyjeżdżamy z parkingu i włączamy się do ruchu drogowego. Jedziemy miastem. Nie jest to zawrotna prędkość ale już wyczuwam adrenalinę. W pewnym odcinku trasy zjeżdżamy w boczną uliczkę. Tutaj zaczyna się szaleństwo. Jest to stary zapomniany odcinek trasy. Zazwyczaj jest tu kilka innych osób. Dziś jestem tu tylko ja i Fede. Odwracam głowę by sprawdzić jak daleko jest w tyle. To co widzę jest szokujące. Szara błyszcząca Honda leży w rowie a obok ciało Federico. Gwałtownie hamuję. Kask odkładam obok dwuśladu. Biegnę do ciała mojego przyjaciela.  Kucam przy nim układam palce na tętnicy. Tętno jest szybko wybieram numer na pogotowie.
- Halo.
- Dzień dobry. Na zjeździe przy drodze 34 miał miejsce wypadek motocyklowy.
- Jakieś znaki szczególne miejsca?- Rozglądam się po okolicy. Jednym co rzuca mi się w oczy jest wysokie stare drzewo.
- Wysokie drzewo po lewej stroni ulicy.
- Wysyłam już pojazd ratunkowy.- Chowam telefon do kieszeni. Siadam przy przyjacielu. To moja wina. Gdybym nie myślał o Violettcie Fede nie wpadł by na pomysł jazdy. Muszę zadzwonić do Ludmiły i przegnać się z życiem. Ona zawsze była przeciwna temu by Włoch podzielał ze mną pasję. Trzęsącymi się rękoma udaje mi się wyciągnąć telefon i wybrać numer do blondynki.
- Halo.
- Ludmiła...- Mówię łamiącym się głosem.
- Leon coś się stało?
- Federico miał wypadek. Jedź do najbliższego szpitala. Zaraz tam będziemy.
- Leon nie żartuj sobie.
- Nie żartuję.
- Zaraz tam będę.- Telefon ponownie ląduje w mojej kieszeni. W oddali słyszę już odgłosy karetki. Biały ambulans jedzie w naszą stronę. Po chwili zatrzymuje się obok mnie. Z pojazdu wysiada kilku mężczyzn.
- Jak doszło do wypadku?- Zagaduje mnie jeden z nich?
- Sam nie wiem. Jechałem z przodu a gdy spojrzałem za siebie przyjaciel już tak leżał.
- Rozumiem. Zabieramy go do najbliższego szpitala. Informował Pan kogoś z rodziny poszkodowanego?
- Narzeczoną.- Ambulans z Fede odjeżdża a ja za niemi motocyklem. Ludmiła mnie zabije to ja dwa lata temu pokazałem Fede świat motocykli. To uzależnia wsiądziesz raz i chcesz więcej. To jest jak narkotyk a nawet gorsze. Parkuję przed białym budynkiem szpitala. Ledwo zdjąłem kask z głowy a poczułem pieczenie na policzku. Okej teraz na obu.
- To twoja wina! To przez ciebie!- Przede mną stała zapłakana Ludmiła.
- Daj...
- Zrobię wszystko byś stracił możliwość wykonywania zawodu. Wszystko, rozumiesz?- Syczy w moją twarz i odchodzi. Jak bardzo jestem stracony?
- Ludmiła!- Krzyczę za nią.
- Federico już nigdy nie wsiądzie na motocykl. Dopilnuję tego- Kiwa głową i odchodzi.

~♥~

Hej. Ogólnie to rozdział miał być wczoraj ale skończyłam go dość późno więc jest dziś. 

Przede mną jeszcze 2 dni wolnego. Przepraszam, że taki krótki ale cóż jakoś tak wyszło. 

Następny może będzie dłuższy. 

Rozdział 4- Dlaczego?

Zapraszam 

____

- Bardzo dziękuję za pomoc.- Kobieta uśmiecha się delikatnie w moją stronę. Popijając kawę. 

- Nie ma za co. O co chodziłam tamtym mężczyznom? 

- Ehh. Diego miał jakieś długi a teraz żądają zwrotu a, że Diego jest teraz tam gdzie jest grożą mi, że jeśli mnie oddam tych pieniędzy zabiją mnie i dziecko. 

- Niech się pani nie martwi. 

- Czy możemy przejść na ''ty''. Czuję się trochę niezręcznie.- Uśmiecham się delikatnie do szatynki. Przy tej kobiecie czuję się inaczej. 

- Mnie również nie jest to na rękę. Czuję się dziwnie zwracając się do tak pięknej młodej kobiety "pani" - Castillo lekko się do mnie uśmiecha. Dawno nie zwracałem się w ten sposób do płci przeciwnej.- Leon.- Delikatnie ujmuję jej delikatną dłoń. 

- Violetta.- Wymieniamy radosne spojrzenia. Przy jej dotyku poczułem dziwne przyśpieszenie bicia serca. Nawet przyjemne uczucie. Słyszę dzwonek mojego telefonu. 

- Bardzo cię przepraszam.- Odbieram połączenie. 

- Leon gdzie jesteś? Jestem pod twoim mieszkaniem a cie nie ma. 

- Kurde sory poczekaj jeszcze chwilę. 

- Leon co się dzieje? 

- Daj mi chwilkę. - Rozłączam się i chowam telefon do kieszeni. 

- Jeśli musisz iść to nie zabieram ci więcej czasu.- Szatynka wstaje ze swojego miejsca. 

- Poczekaj odwiozę cię. 

- Nie trzeba. Nie masz po drodze.

- Tym się nie martw.- Uśmiecham się. Wstaję z miejsca i zabieram kluczyki.- Idziesz?- Zwracam się w stronę Violetty. Ta w odpowiedzi unosi kąciki ust ku górze. Drobna osóbka podąża za mną. Otwieram samochód specjalnym przyciskiem przy kluczykach. 

- Naprawdę nie musisz tego robić. Równie dobrze mogę pojechać autobusem.- Kobieto im bardziej zaprzeczysz tym bardziej będę nalegał. 

- To tylko pomoc. Chcę cię uwolnić od tego wstrętnego środka komunikacji jakim jest autobus.Martwię się o ciebie.  Chcesz się gnieść w tym autobusie? 

- No dobra przekonałeś mnie. - Śmiejemy się oboje. Dlaczego z tobą wszystko jest tak proste? Otwieram drzwi od auta przed szatynką a sam obchodzę samochód i wsiadam od strony kierowcy. Cała podróż mija nam w przyjemnej ciszy. Mijając kolejne budynki dojeżdżamy pod miejsce zamieszkania Castillo. Wysiadamy z pojazdu. 

- Bardzo ci dziękuję. - Kolejny raz tego dnia uśmiecha się. 

- Naprawdę nie musisz. 

- Mogę cię chodziarz przytulić w podzięce?- W tej chwili włącza się we mnie alarm. W głowie mam wspomnienia z ubiegłego roku. Czy powinienem na to pozwolić? 

- T...tak.- Mówię z lekkim zawahaniem. Czuję jak kobieta delikatnie otula mnie swojimi kruchymi ramionami. Robię to samo. Okłamałem samego siebie. Rok chciałam wrócić do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie.

- To cześć - Rzuca na odchodne. Jak się z tym czujesz Verdas? Oszukujesz samego siebie. Moja podświadomość odszywa się kiedy nie trzeba. 

- Violetta!- Krzyczę gdy ta jest przy wejściu do budynki. Odwraca się do mnie wyraźnie zaskoczona. 

- Coś się stało? 

- To jest mój numer gdy coś się będzie działo to dzwoń.- Uśmiecham się podając małą karteczkę z numerem telefonu. 

- Leon dlaczego tak mi pomagasz?- I jestem w kropce. Czemu to robię? Nie wiem jest to dla mnie zagadką. Czuję odpowiedzialność czy raczej współczucie? 

- Czuję, że powinienem- Wsiadam do samochodu i odjeżdżam, zostawiam ją samą w tyle. 

~♥~

Hej. 

Okej okej rozdział miał być tydzień temu ale no nie był zrobiony miałam fajny weekend i w domu byłam tyle co nic. 

WYBACZTA. 

Krótki ale cały z Leonettą. 

Leon ciągle mówi o roku ale co się kurde stało? 

Fede się martwi o Leona jak by to jego żona była xD